Αντίο Βερολίνο

Lou01

Το άρωμά της του έκαιγε τα μάτια όπως κρατούσε σφιχτά τους μηρούς της

και κάτι πετάρισε για λίγο και μετά έφυγε και χάθηκε.

Lou02

Lewis Allan «Lou» Reed, 1942-2013

 

Advertisements

Η μεταμόρφωση

Ο Cee-Lo Green με την λαμπερή οδοντοστοιχία και ο Danger Mouse με τα μαγικά κουμπάκια είναι οι Gnarls Barkley, το ντουέτο που σημάδεψε την πρώτη δεκαετία του αιώνα με το υπερ-επιτυχημένο άλμπουμ St.Elsewhere (2006), ανακατεύοντας απίστευτες δόσεις ταλέντου και μαγειρεύοντας μια ηλεκτρική, industrial soul γεμάτη τερτίπια και ιδέες.

Ετούτο εδώ λέγεται Transformer και δείχνει τη δυνατή ραχοκοκαλιά της τέχνης τους: Το πρωτότυπο ήταν ένα χαοτικό καρτουνίστικο πείραμα, περίεργο, ασφυκτικό και αγχογόνο. Και μετά έκαναν μια βόλτα για ένα live στο στούντιο Abbey Road και -με την χαρακτηριστική άνεση της μεγαλοφυΐας- πέταξαν τα πάντα για να φανεί γυμνή η άγρια γοητεία της μελωδίας και μια εκρηκτική ερμηνεία.

[Κι αν γλυκαθήκατε, ακούστε τι θαύματα κατάφεραν παραλλάσσοντας το γνωστό Crazy.]

Το κανόνι του Τέξας

freddie

Ήταν σαρωτικός στο πέρασμά του. Έκανε πολλά μάτια να γουρλώσουν και πολλά στόματα να μείνουν ορθάνοιχτα. Και βρέθηκε ακριβώς στο μεταίχμιο όπου η μαύρη παράδοση συνάντησε την λευκή ενεργητικότητα, καταφέρνοντας να ενσωματώνει κατά βούληση και τα δύο. Ο Freddie King σκαρφιζόταν τα πιο εθιστικά κιθαριστικά μοτίβα και τα απέδιδε με αίσθημα, ορμή και ηλεκτρισμό.
Στο Going Down του ’71 είναι απλά καταιγιστικός. Η δυναμική φωνή και το νυστέρι της κιθάρας ξεπηδούν από το πηχτό, πλούσιο σφυροκόπημα της μπάντας. Εδώ δεν μιλάμε πια για την αλήτικη θλίψη των blues. Μιλάμε για τον ήχο που έδωσε μαθήματα στους Cream, τους Yardbirds και τους Led Zeppelin.

Ένα για το δρόμο

bikeΜοναχικέ αναγνώστη που έφτασες ως εδώ ακολουθώντας το μακρύ διαδυκτιακό σου μονοπάτι, κάτσε λίγο να ξαποστάσεις. Σερβίρουμε ποτό, για να αναλάβεις τις δυνάμεις σου και, αν θες, άλλο ένα για το δρόμο. Το aerosol πήγε να πάρει λίγο αέρα για να ανανεώσει τις ψεκαστικές του ιδιότητες, αλλά το μαγαζί είναι σε καλά χέρια.

Σερβίρει ο ίδιος ο Rory Gallagher ένα γλυκύτατο ragtime, το Barley and Grape Rag από το ιστορικό άλμπουμ Calling card του 1976. Δεν ανήκει στα βαριά, σκληρά ποτά του μετρ, όμως απέδειξε στην πολύχρονη καριέρα του πως μπορεί να προσφέρει με μοναδική άνεση όλων των ειδών τις συνταγές και να φέρνει ευτυχισμένα χαμόγελα στα χείλη των θαμώνων.

[Όπως λένε και οι κινηματογράφοι: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ]