Ο άνεμος αγριεύει

Σε πιο χορτασμένες, λιγότερο τρομακτικές εποχές υπήρχε η ψευδαίσθηση πως ζουν ανάμεσά μας. Μπορεί να μην ήταν έτσι. Μπορεί εμείς να ζούσαμε ανάμεσά τους.

Ανάμεσα σ’ αυτούς που τρομάζουν στην ιδέα να σκεφτούν, που αποβάλλουν αυτό που τους τρομάζει, που σκοτώνουν αυτό που αποβάλλουν. Σε ανθρώπους χωρίς ταυτότητα που μαζεύονται σε απελπισμένα σμήνη μήπως και την αποκτήσουν εκεί. Σε ανθρώπους φοβισμένους στα όρια της τρέλας. Σε όσους μετατρέπονται σε ποντίκια για να αποφύγουν την προσπάθεια να μείνουν άνθρωποι. Ταϊσμένοι και ναρκωμένοι ήταν σχετικά αδρανείς. Έτσι συμβαίνει στη φύση. Σαν μειωθεί η τροφή και η χαύνωση τα πράγματα παίρνουν την παμπάλαια, γνώριμη μορφή τους.

Αν υπάρχει ένα καλό σε όλα αυτά είναι πως μια-δυο γενιές μεγαλωμένες με την αφελή ιδέα πως είναι εγγενώς «πιο πολιτισμένες» από τις παλιότερες ξυπνάνε από το όνειρο.

Κάπως έτσι, ας πούμε:

Άκου να δεις μωρή, εμείς είμαστε έλληνες χριστιανοί φασίστες! Το 90% στην Ελλάδα είναι χριστιανοί φασίστες, κατάλαβες; Φασιστικά έχω το δικαίωμα να σου πω να φύγεις!

Ή κάπως έτσι:

Άντε από δω χάμω, κουμούνι του κερατά!
– Τι ήρθες τις δεις τις αδερφάρες; Λεσβία είσαι;
– Δεν σε αφορά.
– Λεσβία είναι μωρέ, δεν την βλέπεις; Δεν έχεις άντρα μαζί σου, δεν έχεις παιδιά ούτε εγγόνια, λεσβία είσαι!
– Κοίτα τη μπλούζα, είναι άθεη! Ουστ από δω μωρή!
– Θέλω να δω το έργο.
– Τις αδερφάρες θες να δεις; Είναι αδερφάρες! Ανώμαλοι!

Ή και έτσι:

Άντε καλέ, μην ασχολείσαι μαζί της, δεν αξίζει, ένα σκουπίδι είναι!
– Φύγε από δω, Αλβανή!
– Ελληνίδα είμαι.
– Ελληνίδα; Αμ’ δεν κάνουν τέτοια οι ελληνίδες! Αλβανή είσαι!
– Είσαι σκουπίδι! Ο θεός να σε ελεήσει.

Οπότε δεν είναι προς έκπληξη που οι παλιότεροι ξαναζούν στιγμές του παρελθόντος, με ξένες εφημερίδες να γράφουν για βασανιστήρια στα ελληνικά Αστυνομικά Τμήματα ή για παρακρατικούς που τρομοκρατούν τις γειτονιές της χώρας μας. Είναι η γνώριμη συνθήκη του να είσαι Έλληνας και κάποιοι να σου πολτοποιούν το κεφάλι. Καπηλευόμενοι πρόσωπα και σύμβολα για τα οποία δεν γνωρίζουν τίποτα -απασχολημένοι καθώς ήταν να πολτοποιούν κεφάλια σε γήπεδα και σκοτεινά στενά.

Με αυτή τη γνώση ας πορευτούμε, άνθρωποι και ποντίκια, σε τούτο τον ιδιότυπο εμφύλιο που θα κρίνει το αν ζούν ανάμεσά μας ή αν πεθαίνουμε ανάμεσά τους. Έξω απ’ το σπίτι ο άνεμος αγριεύει.

Πάτα play. Τα υπόλοιπα θα τα ακούσεις -από κάποιον που τον θυμούνται για τους λάθος λόγους.

Προσεχώς

Στα επόμενα επεισόδια της κωμωδίας «Δυνάμεις της Ευθύνης»:

Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης στηρίζουν νέα κυβέρνηση.

Η Ευρώπη προικοδοτεί τη νέα κυβέρνηση με κάποια ψίχουλα (επιμήκυνση Μνημονίου, ίσως ελαφρώς μικρότερες επιπλέον περικοπές, αοριστολογίες περί επενδύσεων). Στην καλύτερη περίπτωση κάποια ψιλά για σινεμά. Άτυπο Μνημόνιο ΙΙΙ, εξίσου άσχετο με τα προηγούμενα δύο.

[Σημείωση: Οι υπερμέγιστοι σχολιαστές της επικαιρότητας δεν βρήκαν χρόνο να αναφέρουν πως η περιζήτητη «ρευστότητα του Κράτους» καθώς και οι μισθοί και οι συντάξεις είναι παντελώς άσχετα με τις Δόσεις. Εδώ και καιρό δεν επιτρέπεται να πάει ούτε ευρώ στις εσωτερικές ανάγκες της Ελλάδας.]

Η ευρωπαϊκή οικονομία συνεχίζει να καταρρέει, με βασικό άξονα την Ισπανία και το light Μνημόνιό της (που όσο πάει αποκτά όλο και περισσότερα λιπαρά), τη Γαλλία (της οποίας οι τράπεζες δεν μπαλώνονται με τίποτα) και καμιά Ουγγαρία (για να μην ξεχνάμε πως η Ευρωζώνη καθορίζει και την πτώση άλλων χωρών). Η Κύπρος μας δίνει το 12άρι αλλά -επηρεασμένη από τον σεβασμό που τρέφει στην Κοινοπολιτεία- προτιμά το ιρλανδικό μοντέλο διάλυσης.

Οι βαρύνουσες πένες της δημοσιογραφίας (με κάποιους «τίμιους» πολιτικούς για μπόνους) μας βεβαιώνουν πως το ευρώ καταρρέει διότι δεν άνοιξε το επάγγελμα των ελλήνων ταξιτζήδων.

Οι υπόλοιποι ξέρουμε πως φταίνε οι Πακιστανοί στα φανάρια και σφαγιάζουμε μερικές εκατοντάδες για την ασφάλεια του Έθνους. Όχι όταν έχει Champions League, φυσικά, εκτός αν έχει κοπεί το ρεύμα.

Οι αισιόδοξοι λένε πως το ευρώ θα ζήσει να δει και το 2013. Οι απαισιόδοξοι το θάβουν κατά τον Οκτώβρη. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα απασχολήσει τον ΟΗΕ περισσότερο απ’ όσο τον απασχολεί ήδη.

*: Εκτός εάν κάποια αναπάντεχη εξέλιξη αναγκάσει την Γερμανία να αλλάξει ριζικά την μέχρι τώρα στάση της απέναντι στην οικονομική κρίση. Κάτι που πολλοί  εύχονται αλλά λίγοι, πλέον, πιστεύουν.

Το κακό να λέγεται

Η συνήθης σχέση του ανθρώπου με τη λογική και την κριτική σκέψη είναι η μαχμουρλίδικη συγκατάνευση ενός χορτασμένου αρπακτικού. Η πολυτελής χειρονομία που έπεται της ικανοποίησης. Υπό πίεση, υπό καθεστώς φόβου, υπό την επήρεια μιας πραγματικότητας που σφίγγει το κρανίο, η σκέψη καταρρέει αφήνοντας ένα ζώο σε εγρήγορση να οσμίζεται ανήσυχο και επιθετικό τον αέρα.

Η ειρωνία είναι πως η φύση μας κοροϊδεύει. Εδώ και 50.000 χρόνια αναπτύσσουμε μηχανισμούς συμπεριφοράς ταιριαστούς στην πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Δεν είναι αρκετά… Οι τρόποι του άγριου θηλαστικού επανέρχονται στο πρώτο τράνταγμα. Κατόπιν εορτής αντιλαμβανόμαστε πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες προκλήσεις.Ίσως εξυπηρετούν τα κουνάβια και τους λύκους, αλλά δεν καλύπτουν τις ανθρώπινες προϋποθέσεις επιβίωσης.

Ό,τι ξεκινά με ένα χαστούκι μπορεί να συνεχίσει με σωθικά χυμένα στο δρόμο -και την ολοένα αυξανόμενη πιθανότητα το ανοιγμένο στομάχι να είναι το δικό μας. Χρονικά, η απόσταση ανάμεσα στα γυμνωμένα δόντια και το απορημένο επιθανάτιο βλέμμα μπορεί να είναι ελάχιστη.

Η φύση μας όμως δεν δρα μονόπλευρα. Δίνει και την δυνατότητα επιλογής συμπεριφοράς. Δύσκολη και επίπονη επιλογή, κόντρα στα πρωταρχικά ένστικτα, σαν πορεία σε μακρύ ανήφορο, αλλά υπάρχει. Αυτή η δυνατότητα γεννά την έννοια της ελεύθερης βούλησης, της ηθικής ευθύνης και το βάρος της τραγικής -και σχετικής-ελευθερίας μας.

Αν αφήσουμε κατά μέρος την φιλοσοφική οπτική του ανθρώπου ως τραγικού όντος ανάμεσα σε ζώο και θεό και κινηθούμε πρακτικότερα, βγαίνουν τα εξής συμπεράσματα:

  1.  Όταν ο φόβος, ο θυμός και η ανασφάλεια σε καταβάλουν τόσο ώστε να έχεις ανάγκη να ταυτίζεσαι με δομές ωμής δύναμης για να έχεις πλάτες να φέρεσαι επιθετικά, δεν είσαι δυνατός, είσαι χέστης και ηθικά τεμπέλης.
  2. Αυτή η στάση αποδυναμώνει την κοινωνία στην οποία ανήκεις, δεν απαντά στα προβλήματά της, δυσχεραίνει την επιβίωση (δεν μιλώ καν για ευτυχία) άρα σε κάνει επικίνδυνο για τον εαυτό σου και το ανθρώπινο είδος.
  3. Κάθε άνθρωπος που επιθυμεί την επιβίωση και την βελτίωση των υλικών και πνευματικών συνθηκών της ζωής του κατανοεί τις προκλήσεις και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις αλλά δεν μπορεί παρά να σε αντιμετωπίζει ως επικίνδυνο δυστυχή (σε ήρεμες εποχές) ή ακόμα και ως εχθρό (στις δυσκολότερες).

[Το παρακάτω απόσπασμα από την ταινία Ψυχή στο στόμα (2007) του Γιάννη Οικονομίδη δεν είναι ελαφρύ θέαμα και δεν θα αρέσει σε όλους.]

Έλαβον

Τι έλαβον οι υποψήφιοι του ΛΑΟΣ και δεν μας δίνουν; Έλαβον την άγουσα δια τα αποδυτήρια και έξοδο από την τελική φάση της νομοθετικής εξουσίας (τη Βουλή ντε…). Έτσι εξηγούνται κάποια ενδιαφέροντα συμπτώματα στέρησης.

Έζησα να δω τον Αϊβαλιώτη σε πλήρη -όσο και άτεχνη- υστερία να κραυγάζει πως η Βουλή γέμισε από τους αθλιότερους ακραίους: συριζαίους και χρυσαυγίτες. Μάλιστα, είναι οι …πρώτοι που έφεραν τους δεύτερους στο κοινοβούλιο. Τάδε έφη ο πολιτικός ανήρ, έμπλεος δικαίου μένους, καθιστώντας άκυρη την θεωρία για έλλειψη χιούμορ στην ελληνική πολιτική.

Η μεταμόρφωση

Ο Cee-Lo Green με την λαμπερή οδοντοστοιχία και ο Danger Mouse με τα μαγικά κουμπάκια είναι οι Gnarls Barkley, το ντουέτο που σημάδεψε την πρώτη δεκαετία του αιώνα με το υπερ-επιτυχημένο άλμπουμ St.Elsewhere (2006), ανακατεύοντας απίστευτες δόσεις ταλέντου και μαγειρεύοντας μια ηλεκτρική, industrial soul γεμάτη τερτίπια και ιδέες.

Ετούτο εδώ λέγεται Transformer και δείχνει τη δυνατή ραχοκοκαλιά της τέχνης τους: Το πρωτότυπο ήταν ένα χαοτικό καρτουνίστικο πείραμα, περίεργο, ασφυκτικό και αγχογόνο. Και μετά έκαναν μια βόλτα για ένα live στο στούντιο Abbey Road και -με την χαρακτηριστική άνεση της μεγαλοφυΐας- πέταξαν τα πάντα για να φανεί γυμνή η άγρια γοητεία της μελωδίας και μια εκρηκτική ερμηνεία.

[Κι αν γλυκαθήκατε, ακούστε τι θαύματα κατάφεραν παραλλάσσοντας το γνωστό Crazy.]

Τραβάει την ανηφόρα

Τώρα που ο απόστολος του εν Ελλάδι lifestyle δηλώνει πως βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, χέρι-χέρι με την κοσμοθεωρία που γαλούχησε μια γενιά, ανακαλύψαμε άλλο ένα ντέρμπυ προς τέρψιν και εκτόνωσιν: σαν τα αρχετυπικά αγοράκια με τη ζωή ανά χείρας αναρωτιόμαστε αν είναι μικρή ή μεγάλη. Και ποιος την έκανε έτσι.

Στην παρούσα φάση κυριαρχεί η άποψη πως ο Πέτρος είναι ο Λύκος, ο υπέρτατος διαφθορέας ηθών και εθίμων. Αφθονούν όμως και οι “φιλομνημονιακοί” της υπόθεσης που διαλαλούν πως τα φάγαμε μαζί με τον Οξαποδώ στην μαγευτική Μύκονο και πως είναι ντροπή μας που αντί να κάνουμε αυτοκριτική τα ρίχνουμε στην τρόικα (ΚΛΙΚ-ΝΙΤΡΟ-ΜΕΝ) για να βγάλουμε την πάρτη μας λάδι.

Το aerosol δηλώνει για μια ακόμα φορά μαγεμένο από όλα αυτά τα καυτά ιδεολογικά διλλήματα με τα οποία χαϊδευόμαστε όποτε βαριόμαστε να κάνουμε κάτι χρησιμότερο -δηλαδή συνήθως! Και, ως ιστολόγιον γνησίου τεμπέλη, παίρνει θέση για να θυμίσει καναδυό πραγματάκια.

Τη δεκαετία του ’80 είχε ωριμάσει πια η στιγμή να μπει η Ελλάδα σε μια άλλη πραγματικότητα. Μετά από μια αιωνιότητα μιζέριας, δυστυχίας και καταστροφής, ένας λαός γνώριζε την δυτικού τύπου ευμάρεια και αισιοδοξία. Είχε γκώσει από πραξικοπήματα, κατοχές, διωγμούς, πείνα, φθίση και ελονοσία, θάνατο, βασανιστήρια, ψείρες, δάκρυα και ξενιτιά. Ήθελε να τα αφήσει πίσω του, μαζί με την αισθητική και τις ιδεολογίες που θύμιζαν τους σκοτεινούς καιρούς. Παρότι ριγούσε και χόρευε με την αλήθεια των στίχων, δεν ήθελε πια παραπονεμένα λόγια να έχουν τα τραγούδια του. Συνέχεια