Έρχεται

Θα βρει τον δρόμο ανάμεσα στην αιθάλη από καυσόξυλα. Θα στριμωχτεί, παρά τον όγκο του, από χαραμάδες διαμερισμάτων. Κάπως θα αγγίξει τις δυσκολεμένες, πονεμένες καρδιές μας.

Ο Bruce και η παρέα τον υποδέχονται με γέλια στην καλύτερη από τις πολλές συναυλιακές εκτελέσεις του τραγουδιού. Το βίντεο είναι ανύπαρκτο αλλά αν κλείσετε τα μάτια θα το συμπληρώσετε εσείς πολύ καλύτερα. Ένα μικρό κέρασμα για τα αυτιά, να στυλωθούμε.

Χρόνια πολλά!

Ο άνεμος αγριεύει

Σε πιο χορτασμένες, λιγότερο τρομακτικές εποχές υπήρχε η ψευδαίσθηση πως ζουν ανάμεσά μας. Μπορεί να μην ήταν έτσι. Μπορεί εμείς να ζούσαμε ανάμεσά τους.

Ανάμεσα σ’ αυτούς που τρομάζουν στην ιδέα να σκεφτούν, που αποβάλλουν αυτό που τους τρομάζει, που σκοτώνουν αυτό που αποβάλλουν. Σε ανθρώπους χωρίς ταυτότητα που μαζεύονται σε απελπισμένα σμήνη μήπως και την αποκτήσουν εκεί. Σε ανθρώπους φοβισμένους στα όρια της τρέλας. Σε όσους μετατρέπονται σε ποντίκια για να αποφύγουν την προσπάθεια να μείνουν άνθρωποι. Ταϊσμένοι και ναρκωμένοι ήταν σχετικά αδρανείς. Έτσι συμβαίνει στη φύση. Σαν μειωθεί η τροφή και η χαύνωση τα πράγματα παίρνουν την παμπάλαια, γνώριμη μορφή τους.

Αν υπάρχει ένα καλό σε όλα αυτά είναι πως μια-δυο γενιές μεγαλωμένες με την αφελή ιδέα πως είναι εγγενώς «πιο πολιτισμένες» από τις παλιότερες ξυπνάνε από το όνειρο.

Κάπως έτσι, ας πούμε:

Άκου να δεις μωρή, εμείς είμαστε έλληνες χριστιανοί φασίστες! Το 90% στην Ελλάδα είναι χριστιανοί φασίστες, κατάλαβες; Φασιστικά έχω το δικαίωμα να σου πω να φύγεις!

Ή κάπως έτσι:

Άντε από δω χάμω, κουμούνι του κερατά!
– Τι ήρθες τις δεις τις αδερφάρες; Λεσβία είσαι;
– Δεν σε αφορά.
– Λεσβία είναι μωρέ, δεν την βλέπεις; Δεν έχεις άντρα μαζί σου, δεν έχεις παιδιά ούτε εγγόνια, λεσβία είσαι!
– Κοίτα τη μπλούζα, είναι άθεη! Ουστ από δω μωρή!
– Θέλω να δω το έργο.
– Τις αδερφάρες θες να δεις; Είναι αδερφάρες! Ανώμαλοι!

Ή και έτσι:

Άντε καλέ, μην ασχολείσαι μαζί της, δεν αξίζει, ένα σκουπίδι είναι!
– Φύγε από δω, Αλβανή!
– Ελληνίδα είμαι.
– Ελληνίδα; Αμ’ δεν κάνουν τέτοια οι ελληνίδες! Αλβανή είσαι!
– Είσαι σκουπίδι! Ο θεός να σε ελεήσει.

Οπότε δεν είναι προς έκπληξη που οι παλιότεροι ξαναζούν στιγμές του παρελθόντος, με ξένες εφημερίδες να γράφουν για βασανιστήρια στα ελληνικά Αστυνομικά Τμήματα ή για παρακρατικούς που τρομοκρατούν τις γειτονιές της χώρας μας. Είναι η γνώριμη συνθήκη του να είσαι Έλληνας και κάποιοι να σου πολτοποιούν το κεφάλι. Καπηλευόμενοι πρόσωπα και σύμβολα για τα οποία δεν γνωρίζουν τίποτα -απασχολημένοι καθώς ήταν να πολτοποιούν κεφάλια σε γήπεδα και σκοτεινά στενά.

Με αυτή τη γνώση ας πορευτούμε, άνθρωποι και ποντίκια, σε τούτο τον ιδιότυπο εμφύλιο που θα κρίνει το αν ζούν ανάμεσά μας ή αν πεθαίνουμε ανάμεσά τους. Έξω απ’ το σπίτι ο άνεμος αγριεύει.

Πάτα play. Τα υπόλοιπα θα τα ακούσεις -από κάποιον που τον θυμούνται για τους λάθος λόγους.

Η μεταμόρφωση

Ο Cee-Lo Green με την λαμπερή οδοντοστοιχία και ο Danger Mouse με τα μαγικά κουμπάκια είναι οι Gnarls Barkley, το ντουέτο που σημάδεψε την πρώτη δεκαετία του αιώνα με το υπερ-επιτυχημένο άλμπουμ St.Elsewhere (2006), ανακατεύοντας απίστευτες δόσεις ταλέντου και μαγειρεύοντας μια ηλεκτρική, industrial soul γεμάτη τερτίπια και ιδέες.

Ετούτο εδώ λέγεται Transformer και δείχνει τη δυνατή ραχοκοκαλιά της τέχνης τους: Το πρωτότυπο ήταν ένα χαοτικό καρτουνίστικο πείραμα, περίεργο, ασφυκτικό και αγχογόνο. Και μετά έκαναν μια βόλτα για ένα live στο στούντιο Abbey Road και -με την χαρακτηριστική άνεση της μεγαλοφυΐας- πέταξαν τα πάντα για να φανεί γυμνή η άγρια γοητεία της μελωδίας και μια εκρηκτική ερμηνεία.

[Κι αν γλυκαθήκατε, ακούστε τι θαύματα κατάφεραν παραλλάσσοντας το γνωστό Crazy.]

Ό,τι προαιρείστε

Ο ήχος είναι απατηλά ανάλαφρος. Πινελιές πνευστών υπόσχονται ανοιχτούς ορίζοντες, το μπάσο κάνει τα πόδια να κουνιούνται, μα τα συμφραζόμενα μιλάνε για την πίκρα στους ώμους – η μακριά παράδοση της soul του Bobby Womack, του Bill Withers και του Curtis Mayfield.

Ο Aloe Blacc από τον Παναμά βρέθηκε στις ΗΠΑ, έμπλεξε με το χιπ χοπ, το ανακάτεψε και με τζαζ, αλλά τελικά γύρισε σ’ αυτή τη γλυκειά, χορευτική πίκρα, που ξέρει από ζωή. Και λέει μια ιστορία ανεργίας, απόγνωσης, φτώχειας και αλκοόλ κομμένη και ραμμένη στο σήμερα. Και -για δες!- στα 31 του είχε και επιτυχία με αυτό, το I need a dollar από το περσινό album «Good Things».

Μια στο καρφί και μια στο πέταλο

Ο γιατρός του τό ‘πε καθαρά: «Δεν θα σε εξετάσω καν. Καλύτερα να δεις κάποιον να σου δώσει ένα ελαφρύ αντικαταθλιπτικό. Δεν είναι ντροπή, έξυπνος άνθρωπος είσαι, όλα όσα μου περιγράφεις είναι ψυχογενή.»

Όλα ψυχογενή. Ο πόνος το βράδυ. Οι ώρες μπροστά στην τηλεόραση. Οι οδηγοί στο δρόμο σε παράκρουση. Οι ελπίδες λίγο πριν κοιμηθεί που στήνουν όνειρα άλλης ζωής. Αυτό που ονομάζει αγάπη. Οι καθημερινές παγίδες των συνηθειών και των έξεων. Η φροντίδα για τους κοντινούς.  Ο θυμός που φράσσεται από το έρκος των οδόντων. Οι αγωνίες της δουλειάς. Ένα σύμπαν ψυχογένειας που χρήζει αγχολυτικών.

Βαθιά ανάσα. Κι άλλη μια. «Θα βγω», λέει, «θα βγω». («Αλλά, γιατρέ,  δεν ξέρω αν είμαι έξυπνος άνθρωπος». Αυτό δεν το λέει.) Μια στο καρφί και μια στο πέταλο, βροχή τα σημεία πως δεν γνωρίζει τίποτα. Κι ένα κορμί, το κορμί του, που χτυπά πάνω στα άλλα κορμιά, αμέτρητα, που σφίγγουν τα δόντια και λένε «Θα βγω, θα βγω» ή δε λένε τίποτα και ψάχνουν το φταίχτη, να ξεσκίσουν, να εξαφανίσουν, να πάρουν μαζί στην ελεύθερη πτώση.

Μέσα σ’αυτό το μακελειό που αρχινά, βαθιά ανάσα, άλλη μια. «Θα βγω» λέει. «Χωρίς να ξεσκίσω κανένα».