Τα τελευταία λεπτά

noise

Όταν προβάλλονταν τα τελευταία λεπτά, όταν η Ελλάδα αποχαιρετούσε (προς το παρόν) την Δημόσια Τηλεόραση, οι υπόλοιπες συχνότητες είχαν επίσης το ενδιαφέρον τους. Σου επέτρεπαν να δεις τούρκικες φαμίλιες να μαλώνουν για θέματα τιμής και αγροτικές ίντριγκες, χοντρούς να πλατσουρίζουν στις λάσπες ριγμένοι από τεράστια πλαστικά ματζαφλάρια, συνταξιούχους σταρ του Χόλυγουντ να γεύονται την περιπέτεια με απαστράπτουσες μασέλες, φάκελους ενημέρωσης για όσα κρύβονται στην άλλη άκρη του κόσμου, τσαχπίνες μεγαλοκοπέλες να αγοράζουν παπούτσια στο Μανχάταν και σεξοκομωδίες. Για τα υπόλοιπα τηλεοπτικά μέσα, στην χώρα δεν συνέβαινε τίποτα άξιο λόγου.

Είχες την ευκαιρία να τα απολαύσεις όλα αυτά επειδή οι αγαπημένες μας εταιρίες και τα απολύτως καβλιάρικα προϊόντα τους σου τα πρόσφεραν αφιλοκερδώς, διότι νοιάζονται για σένα και εμπνέονται από την ατέλειωτη επιθυμία σου για πάνες ακράτειας και τυριά χαμηλών λιπαρών με γεύση εξίσου πλούσια όσο και οι ιδιοκτήτες των καναλιών που τα προβάλουν.

Εξάλλου, ποιός θα ήθελε να παρακολουθεί την δια της βίας και σε χρόνο-ρεκόρ κατάλυση του μόνου μέσου που πληρώναμε με τα δικά μας χρήματα για να μεταφέρει την φωνή της Ελλάδας στην υφήλιο; Ποιός νοιαζόταν για την παιδαριώδη και πιθανόν παράνομη διακοπή του προγράμματος καναλιών που δεν θα έβαζαν ούτε έναν μυκονιάτικο κωλαράκι στο δελτίο ειδήσεων; Σίγουρα όχι εμείς. Έτσι έκρινε η πάστα των ανθρώπων που ξεφτίλισαν, εκμεταλλεύτηκαν, χρησιμοποίησαν και σακάτεψαν την ΕΡΤ, μέχρι που θεώρησαν πως στο μόνο που μπορεί να τους χρησιμέψει πλέον είναι για μια επίδειξη ηγεμονικής δύναμης -από αυτές που συνηθίζουν οι ηγεμόνες όταν τα πράγματα πάνε σκατά και έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Όταν προβάλλονταν τα τελευταία λεπτά, όταν η Ελλάδα αποχαιρετούσε (προς το παρόν) τον μόνο τηλεοπτικό φορέα με άδεια λειτουργίας, οι υπόλοιπες συχνότητες δεν αγωνιούσαν για την «εικόνα της χώρας στο εξωτερικό» , ούτε καν για την «ταλαιπωρία των χιλιάδων εργαζομένων που δεν μπορούν να γυρίσουν σπίτια τους» από τη Μεσογείων που έκλεινε. Διάλεξαν (τι έκπληξη!) να διατηρήσουν ατσαλάκωτο το πρόγραμμά τους τη στιγμή που έπεφταν μία-μία οι συχνότητες κόβοντας στη μέση λέξεις και εικόνες από μια άλλη χώρα, εκεί όπου τα γιαούρτια δεν έχουν τίποτα το οργασμικό και οι δρομείς δεν τρέχουν ανάμεσα σε φρεσκοποτισμένα χωράφια υπό την αιγίδα τραπεζών. Εκείνη την άλλη χώρα που θυμήθηκε ιστορίες από χούντες και κατοχές και έκπληκτους ξένους ανταποκριτές να περιγράφουν στιγμές μπανανίας.

Αυτά τα τελευταία λεπτά, λοιπόν, ακούγοντας τον πρώην δημόσιο υπάλληλο να λέει «καλά, όλοι ξέρουν και για αυτούς που προσέλαβε ο Σίμος και πού έκανε φαντάρος ο Σίμος…» θυμήθηκα ένα άλλο σκηνικό, σε κάποια άλλη ζωή, όπου φαντάρος στην παραμεθόριο (διότι δεν είμαι ο Σίμος) άκουγα σε ένα μικρό ραδιάκι τη μόνη συχνότητα που δεν έπαιζε σκυλάδικα. Και θυμάμαι με δέος να φτάνει ως εμένα η φωνή ενός καπετάνιου που ανέβαινε τον Ρίο ντε λα Πλάτα στην Αργεντινή και τηλεφωνούσε δορυφορικά για να δώσει χαιρετισμούς στην εκπομπή που τον έφερνε για λίγο σπίτι του, όπως έκανε και σε μένα μες στο θάλαμο με τους άντρες που κοιμούνταν δυο μέτρα από τα όπλα τους.

Μπορεί να είχαμε παρασυρθεί και οι δυο- ο καπετάνιος κι εγώ. Ίσως να μην είχαμε ενημερωθεί επαρκώς για την εστία διαφθοράς που μας κρατούσε συντροφιά με Μπιθικώτση και Χωματά. Ίσως να μην μπορούσε να χωρέσει το μυαλό μας πως το ορθό είναι να θυμίζουν και οι ειδήσεις μας Μέση Ανατολή. Ίσως να μην μας είχαν αναλύσει πλήρως το πόση ανάπτυξη θα φέρει στον τόπο η απόλυση μερικών χιλιάδων ακόμα. Μπορεί να φταίει που δεν μας είχε ευχηθεί ο πρωθυπουργός μας «καλή Παναγιά!» για να μας συνεπάρει το θρησκευτικό δέος αντί της νοσταλγίας.

Τώρα όμως νιώθω πιο ώριμος. Θα κατακρίνω τη σπατάλη, θα χαιρετήσω το νοικοκύρεμα και θα ψάλω τον Ακάθιστο Ύμνο προς δόξα των στρατευμάτων μας που προστατεύουν τους κλειστούς πομπούς από τις δολιοφθορές ανήθικων πρώην υπαλλήλων. Μια καινούρια μέρα ξημερώνει, πίτσες έχω, μπάλα έχω, μπορώ να τηλεφωνώ, να τσατάρω με τους κολλητούς και να μαλακίζομαι ταυτόχρονα. Αυτά τα τελευταία λεπτά θα κάνω πως δεν συνέβησαν ποτέ. Εξάλλου δεν μου τα έδειξε κανείς από τους άλλους και εγώ τους εμπιστεύομαι τους άλλους, δεν είναι χαραμοφάηδες.

Ο άνεμος αγριεύει

Σε πιο χορτασμένες, λιγότερο τρομακτικές εποχές υπήρχε η ψευδαίσθηση πως ζουν ανάμεσά μας. Μπορεί να μην ήταν έτσι. Μπορεί εμείς να ζούσαμε ανάμεσά τους.

Ανάμεσα σ’ αυτούς που τρομάζουν στην ιδέα να σκεφτούν, που αποβάλλουν αυτό που τους τρομάζει, που σκοτώνουν αυτό που αποβάλλουν. Σε ανθρώπους χωρίς ταυτότητα που μαζεύονται σε απελπισμένα σμήνη μήπως και την αποκτήσουν εκεί. Σε ανθρώπους φοβισμένους στα όρια της τρέλας. Σε όσους μετατρέπονται σε ποντίκια για να αποφύγουν την προσπάθεια να μείνουν άνθρωποι. Ταϊσμένοι και ναρκωμένοι ήταν σχετικά αδρανείς. Έτσι συμβαίνει στη φύση. Σαν μειωθεί η τροφή και η χαύνωση τα πράγματα παίρνουν την παμπάλαια, γνώριμη μορφή τους.

Αν υπάρχει ένα καλό σε όλα αυτά είναι πως μια-δυο γενιές μεγαλωμένες με την αφελή ιδέα πως είναι εγγενώς «πιο πολιτισμένες» από τις παλιότερες ξυπνάνε από το όνειρο.

Κάπως έτσι, ας πούμε:

Άκου να δεις μωρή, εμείς είμαστε έλληνες χριστιανοί φασίστες! Το 90% στην Ελλάδα είναι χριστιανοί φασίστες, κατάλαβες; Φασιστικά έχω το δικαίωμα να σου πω να φύγεις!

Ή κάπως έτσι:

Άντε από δω χάμω, κουμούνι του κερατά!
– Τι ήρθες τις δεις τις αδερφάρες; Λεσβία είσαι;
– Δεν σε αφορά.
– Λεσβία είναι μωρέ, δεν την βλέπεις; Δεν έχεις άντρα μαζί σου, δεν έχεις παιδιά ούτε εγγόνια, λεσβία είσαι!
– Κοίτα τη μπλούζα, είναι άθεη! Ουστ από δω μωρή!
– Θέλω να δω το έργο.
– Τις αδερφάρες θες να δεις; Είναι αδερφάρες! Ανώμαλοι!

Ή και έτσι:

Άντε καλέ, μην ασχολείσαι μαζί της, δεν αξίζει, ένα σκουπίδι είναι!
– Φύγε από δω, Αλβανή!
– Ελληνίδα είμαι.
– Ελληνίδα; Αμ’ δεν κάνουν τέτοια οι ελληνίδες! Αλβανή είσαι!
– Είσαι σκουπίδι! Ο θεός να σε ελεήσει.

Οπότε δεν είναι προς έκπληξη που οι παλιότεροι ξαναζούν στιγμές του παρελθόντος, με ξένες εφημερίδες να γράφουν για βασανιστήρια στα ελληνικά Αστυνομικά Τμήματα ή για παρακρατικούς που τρομοκρατούν τις γειτονιές της χώρας μας. Είναι η γνώριμη συνθήκη του να είσαι Έλληνας και κάποιοι να σου πολτοποιούν το κεφάλι. Καπηλευόμενοι πρόσωπα και σύμβολα για τα οποία δεν γνωρίζουν τίποτα -απασχολημένοι καθώς ήταν να πολτοποιούν κεφάλια σε γήπεδα και σκοτεινά στενά.

Με αυτή τη γνώση ας πορευτούμε, άνθρωποι και ποντίκια, σε τούτο τον ιδιότυπο εμφύλιο που θα κρίνει το αν ζούν ανάμεσά μας ή αν πεθαίνουμε ανάμεσά τους. Έξω απ’ το σπίτι ο άνεμος αγριεύει.

Πάτα play. Τα υπόλοιπα θα τα ακούσεις -από κάποιον που τον θυμούνται για τους λάθος λόγους.

Έλαβον

Τι έλαβον οι υποψήφιοι του ΛΑΟΣ και δεν μας δίνουν; Έλαβον την άγουσα δια τα αποδυτήρια και έξοδο από την τελική φάση της νομοθετικής εξουσίας (τη Βουλή ντε…). Έτσι εξηγούνται κάποια ενδιαφέροντα συμπτώματα στέρησης.

Έζησα να δω τον Αϊβαλιώτη σε πλήρη -όσο και άτεχνη- υστερία να κραυγάζει πως η Βουλή γέμισε από τους αθλιότερους ακραίους: συριζαίους και χρυσαυγίτες. Μάλιστα, είναι οι …πρώτοι που έφεραν τους δεύτερους στο κοινοβούλιο. Τάδε έφη ο πολιτικός ανήρ, έμπλεος δικαίου μένους, καθιστώντας άκυρη την θεωρία για έλλειψη χιούμορ στην ελληνική πολιτική.

Πώς σταμάτησα να ανησυχώ και αγάπησα την κρίση

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι (όπως συμβαίνει συνήθως σε εποχές έντασης) νιώθουν την ανάγκη να ταμπουρωθούν πίσω από μια απόλυτη άποψη και μέσα σε μια ομάδα. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Δεν αρκεί ποτέ να αποφασίσεις «με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις». Δεν θα «τους αφήσεις» και το ξέρεις. Σκοπός αυτού του τύπου ένταξης είναι η εκτόνωση του φόβου και του θυμού μέσω της επιθετικότητας -αυτής που δεν μπορείς να ασκήσεις μόνος σου σε κοινωνικό επίπεδο. Η αποδεκτή επιθετικότητα απαιτεί ομάδα στο ίδιο επίπεδο έντασης και το συνδετικό υλικό μιας άποψης/ιδεολογίας.

Η κοινή ιδεολογία έχει κι άλλη βασική λειτουργία: δίνει άλλοθι για πράξεις και συμπεριφορά που τα μέλη της ομάδας δεν θα επέτρεπαν στον εαυτό τους κάτω από άλλες συνθήκες. Είναι το μέσο εξαγιασμού και εκλογίκευσης του ξεσπάσματος. Η σημαία, το καθήκον, το ιερό υπερ-ανθρώπινο στοιχείο στο όνομα του οποίου θα αναιρέσουμε τις αναστολές μας.

Υπάρχει ένα προβληματάκι… Η Αγία Άποψη που επιλέγουμε ως μέσο εστιασμού της καινούριας μας στάσης οφείλει να διαθέτει κάποια σεβαστά χαρακτηριστικά που να θεωρούνται «καλά». Δημοκρατία, πατρίδα, θρησκεία, δικαιώματα, δικαιοσύνη, καλοσύνη, ισότητα, πρόοδος, ευνομία, τέτοια πράματα. Μόνο τότε μπορεί να αποτελέσει επαρκή δικαιολογία για να φερθούμε επιθετικά και να ανακουφιστούμε από τη μαζεμένη πίεση. Σχεδόν πάντα, λοιπόν, η Αγία Άποψη είναι αταίριαστη με τις αιτίες που έχουμε όταν την επιλέγουμε για παντιέρα. Πώς το λύνουμε αυτό;
Συνέχεια

Μικρά μυστικά μαγειρικής

Φόβος και θλίψη. Δυο θαυμάσια υλικά με τα οποία μπορούμε να κάνουμε θαύματα! Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε πολλά. Αρκούν  μερικά εξόφθαλμα ψέματα και παράλογες κατηγορίες· χτυπημένα στο multi μας δίνουν το σωστό μείγμα για να φτιάξουμε γρήγορα και εύκολα ζεστό, φρεσκότατο θυμό ικανό να σερβίρει εκατομμύρια καλεσμένους. Τονώνει την επιθετικότητα, κατευνάζει τη σκέψη και δίνει υπέροχο άλλοθι για ατέλειωτες ώρες σκατοψυχιάς και τοξικού μίσους.

Για έξτρα νοστιμιά μπορείτε να προσθέσετε ό,τι υπάρχει στο ψυγείο ή στο ντουλάπι: ανυπόστατες φήμες, θεωρίες ψυχοπαθών, παρερμηνείες, κατασκευασμένα άρθρα και βίντεο, κουβέντες καφενείου κλπ. Οι καλεσμένοι σας θα σας ευγνωμονούν.