Indigo bloggers kaput

Μάιστα, κύριε! Πού πάει αυτή η παλιοκενωνία! Δεν μας έφταναν οι μπελάδες μας, βρήκαν ώρα και τα μπλόγκια να ψοφήσουνε. Κρίμα, κρίμα βρε παιδί μου… τς, τς, στο άνθος του αραποσίτου τους… Και δώστου νεκρολογίες και λόγια πικραμένων επαναστατών και απογοητευμένων ιδεαλιστών, και δώστου το «κίνημα» και ξανά-μανά το «κίνημα» και μας τελειώνει ο Μάης του ΄68 της ελληνικής Ελεύθερης Ιστογραφίας. Συγκλονίστηκα, ανατριχίδιασα απ’ άκρου εις άκρον της διαδικτυακής μου ταυτότητας, το έρμο…

Ωραία, λοιπόν, ας τελειώσει επιτέλους αυτή η φρεναπάτη της τεθλιμμένης και προδομένης ευαισθησίας που ήθελε να «αυτορυθμιστεί» και να θέσει κανόνες, μη και στερηθεί η Μαμά Ελλάς τον νέο θεσμό. Η ψευδαίσθηση πως οι άνθρωποι πίσω από τα πληκτρολόγια ήταν κάτι ολωσδιόλου διαφορετικό από αυτούς της διπλανής πόρτας, με τα κουσούρια τους, τη μικρότητά τους και τις εμμονές τους (όπως και με την ομορφιά, την εξυπνάδα και το μεγαλείο τους).

Ας πάψει αυτή η παράλογη πίστη πως, ως δια μαγείας, όσοι μπλογκάρουν δεν είναι τα ίδια μπερδεμένα τυπάκια που βλέπεις στη λαϊκή ή τη δουλειά, αλλά κάτι σούπερ απίστευτοι μάγκες (η γενιά των Indigo bloggers from Outer space) που θα έκαναν πραγματικότητα όλα τα απωθημένα της κοινωνίας, και θα αγκάλιαζε ο εργάτης τον αγρότη και ο φοιτητής τη μοντέλλα, θα τρώγαμε ψωμί και τριαντάφυλλα, και ο καθένας θα έβλεπε στη μούρη του άλλου το μόνο πράγμα που αγαπάει: τον εαυτό του και τη φωνή του καθώς λέει τις απόψεις του.

Επικοινωνιακός λαός, σου λέει, και φούσκωσε ο καφενές και έγινε κοινότητα, και μετά ξεφούσκωσε, κι άλλος για facebook τράβηξε -«να βρει τους παλιούς του συμμαθητές», καλό αστείο, ε;- άλλος γράφει στο twitter «τώρα τρώω σουβλάκια», κι άλλος βαρέθηκε και άφησε την επανάσταση μόνη της, και τώρα οι προδομένοι σύντροφοι μαζεύονται και κλαίνε τον νεκρό. Ας ιδρυθεί και Πενταμελής Επιτροπή Μελέτης της Υποχωρήσεως του Φαινομένου των Μπλογκ εν Ελλάδι, θα περιμένω εναγωνίως το πόρισμα.

Το ό,τι όλο αυτό το μπάχαλο με τις έριδες, τα μικροτεχνάσματα, τις λίστες, τα γκομενιλίκια, τους φτηνοκαυγάδες, την ξινίλα, την απαξίωση, τα αστειάκια και την παντελή έλλειψη ευγένειας και περιεχόμενου (στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα σημαντικό ποσοστό της κοινωνίας, άρα και της μπλογκόσφαιρας) ίσως μετακομίσει για αλλού, δεν είχε απασχολήσει κανέναν. Ούτε τους υψιπετείς αναλυτές που ευαγγελίζονταν την αλλαγή της κοινωνίας με τα ίδια ακριβώς υλικά που αποτελούν και την τωρινή, ψιλομίζερη μορφή της: εμάς. Ας μετακομίσει. Τότε μπορεί να μειωθεί όλος αυτός ο θόρυβος (που έχει διώξει πολλούς αξιόλογους ανθρώπους) και να βελτιωθεί το signal to noise ratio, έτσι ώστε να είμαστε πιο ευγνώμονες απέναντι στους συνανθρώπους μας που προσφέρουν πραγματικά θαυμάσιο υλικό, πληροφορίες, σκέψεις και τέχνη, στον ελεύθερο χρόνο τους.

Διότι η «επανάσταση» έγινε, μόνο που συντελέστηκε αλλού, αλλιώτικα και ερήμην της μεγαλοστομίας. Έγινε με την διάδοση του internet (χρόνια πριν το πάρει είδηση αυτή η χώρα) και με την συνεχή εξέλιξή του που προσφέρει όλο και πιο ενδιαφέροντα εργαλεία -και πιο εξελιγμένους κινδύνους, όπως κάθε τι το ανθρώπινο. Το μέσο είναι το θέμα, λοιπόν, και όχι το πλήθος που το χρησιμοποιεί για να μπινελικώνεται για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις ή για το ποιος μοιάζει περισσότερο στην αφίσα του Τσε. Ο δίαυλος, που βοηθά τον ένα στους εκατό να μπορεί να μοιράζεται απίστευτα πράγματα με άλλον ένα που ενδιαφέρεται, πράγματα που παλιότερα δεν θα μάθαινες ποτέ και δεν θα μοιραζόσουνα ποτέ. Και, συγνώμη αν χαλάω κανενός το θρήνο, αλλά αυτό το θαύμα δεν δείχνει καμία διάθεση να πεθάνει, είναι υγιέστατο -θενκ γιου βέρυ ματς- και θα πάει ακόμα καλύτερα αν το καραβάν-σεράι των ανθρώπων χωρίς ενδιαφέροντα βρει άλλο νεωτερισμό να παίξει.

Ασφαλώς και δεν εννοώ πως θα μείνουν οι «καλοί» ή οι «αληθινοί πιστοί»! Αυτό είναι άλλη μια ανόητη καραμέλα που μασιέται τελευταία. Όποιος εκφράζεται με οποιονδήποτε τρόπο, άρα και με τα blog, δεν έχει κάνει συμβόλαιο με κανένα κερατά να το συνεχίσει για πάντα. Δεν παίζουμε σε διαγωνισμό και δεν παίρνει βραβείο ο τελευταίος που θα μείνει στην πίστα. Όλα έχουν το χρόνο και την διάρκειά τους (δυστυχώς, γιατί μου λείπουν κάποιοι εκλεκτοί bloggers που κλείσανε το μαγαζί…). Και τα αποφασίζει ο δημιουργός τους, όχι κάποια Συνέλευση της Φυλής. Όπως θα αποφασίσει o ίδιος για την μορφή της έκφρασής του: ψευδώνυμα ή επώνυμα, επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά, με εμπορικούς στόχους ή όχι, στρατευμένα ή όχι, συχνά ή σπάνια. [Οι Ιεροί Θεματοφύλακες του Ιδεολογικά Σωστού και Ενδεδειγμένου blogging που ψάχνουν εναγωνίως Φυλή για να στήσουν Συνέλευση, παρακαλούνται να παρκάρουν το καλάμι και να πάρουν κάτι για την δυσκοιλιότητα.]

Όσο για το είδος εκείνων που απαξιούν τα νέα μέσα γιατί, λέει, δεν είναι εξίσου «πραγματικά» -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- με τα παραδοσιακά, το aerosol επιφυλάσσει μια Κοινωνική Προσφορά: Κυρίες και κύριοι, δεκαπέντε χρόνια ύπνου ίσως να είναι πολλά και για τους πιο κουρασμένους.

Advertisements

23 thoughts on “Indigo bloggers kaput

  1. κοιτα, είμαι πολύ καλύτερος από εσένα, είμαι υπερήρωας που τρώει καρπουζιές και φτύνει κουκούτσα τσι πύρινοι λόγοι, είμαι νεκρός αλλά θα αναστηθώ και θα σας αναμορφώσω (ρεφορμιστής), διότι σας αγαπάω κι εγώ ξέρω καλύτερα από όλοι σας μαζί, είμαι παραγνωρισμένος διότι μέχουνε φάγει τα συντεχνιακά, είμαι κατά βάθος σπουδαίος, δεν είμαι τυπάκος ούτε μπερδεμένος, στις λαϊκές δεν πατώ, πατώ κομβία, κάνω κλικ και τρώγω, να χωρταίνει κι η κοιλία, σε προειδοποιώ ότι θα στήσω έναν εβλογημένο καβγά σε αυτό το ευλόγιο, θα εκτινάξω στα ύψη τον αριθμό επισκεπτών σου, θα με εκμεταλλευτείς, αλλά όταν έλθει εκείνη η ώρα, θα σε θυμάμαι, ξέρω ποιος είσαι, θα φτιάξω και μια αυλή μ’αυλικοί και ο μαγικός αυλός θα χώνεται στη μουσική, που εγώ παράγω, τα σκατά μας κοινώς, ωραία τα λες, δημοσία δαπάνη ας είναι η κηδεία, κι ο επικήδειος ας είναι ενός λεπτού μη γραφή, μπας και σταματήσω κι εγώ.

    ΥΓ. αυτό ισχύει απόλυτα: εμείς είμασταν πάλι (και το εμείς εδώ είναι σπουδαίο όπως και το πάλι διότι δεν έχει σημασία – αν δεν είναι εδώ ή έτσι, γραφή εννοώ, θα είναι κάπως αλλιώς, αλλά θα είναι κάπως και θα είναι ξανά για εμάς και πάλι, για να γίνουμε γνωστοί – ησυχία ο εβλόγιος εκοιμήθη)

  2. Μια αυλή με βασιλικοί θα μου έφτανε εμένα, αλλά δεν φτουράνε εύκολα στο μπαλκόνι μου, κάτι λάθος κάνω ο τρισμέγιστος. Ίσως εσύ τα καταφέρεις καλύτερα -φτύνοντας διαστημικά κουκούτσα- γιατί κάποιος σπόρος μπήκε, αλλά είμαστε πολύ απασχολημένοι με τα τεράστια και τα μεγάλα θαύματα που δεν έρχονται ποτέ και παραβλέπουμε το πιο μικρό και υπόγειο που θέλει υπομονή και δουλειά.

    Το εμείς μπορεί να είναι σπουδαίο και το πάλι δεν έχει σημασία, ναι, ούτε το πώς και με ποιό μέσο. Παρατηρώ το εμείς των δυο, ή τριών, ή δέκα ή εκατό. Όχι το ανύπαρκτο των εκατομμυρίων που θα και θα μα όλο δεν και δεν.

    Κι αυτός ο ρουφιάνος «αριθμός επισκεπτών» έγινε σαν το σεξ: όλοι τον επιθυμούν αλλά για κάποιο λόγο ντρέπονται να το πουν και σκαρώνουν πονηρά τρυκ και στήνουν Ηθική Μπλογκοσύνης και να τα κρυφογελάκια και τα παιδικά χαχανίσματα. Και η συσχέτιση του αριθμού επισκεπτών με καλό περιεχόμενο, για θέματα που σε πονάνε πραγματικά και τα πονάς, έγινε σπάνια -ίσως γιατί σημαίνει μια κάποια αντοχή στον πόνο!

    Οπότε, να πάει να γαμηθεί η κηδεία. Η κάσσα είναι άδεια. Ο μακαρίτης δεν υπήρξε ποτέ. Κι όποιος εξακολουθεί να έχει κέφι για αυτό που κάνει μακάρι να συνεχίσει να το κάνει όσο πιο καλά μπορεί. Αυτό θα είναι θαύμα και επανάσταση και το καλύτερο που μπορώ να ελπίζω.
    [Κι εσύ συνέχισε να γράφεις για νά’χω να διαβάζω, ‘νταξ;]

  3. Και να σκεφτείς ότι πρίν 1-1,5 χρόνο, ο καυγάς ήταν εάν θα βάλουν τα blogs διαφημίσεις (χααχαχαχοχοχο) και ποιός θα έχει το μεγαλύτερο μερίδιο στην πίτα…(ολόκληροι aggregators ανέβηκαν για να «στηρίξουν» τα δικά τους blogs) και όταν κάποιοι λέγαμε ότι είναι απλά χόμπυ και όπως όλα τα χόμπυ θα σβήσουν κυρίως λόγω τις βαρεμάρας μας ειρωνεύονταν.
    Anw κρίμα που κάποιοι που γούσταρα σταμάτησαν, και στα δικά μας και καλά να ‘μαστε να τους θυμόμαστε.
    Εγώ συνεχίζω κυρίως επειδή οι συμμαθητές μου έτσι και αλλιώς δεν μου μιλούσαν ποτέ, οπότε τι να το κάνω το Φατσοκιτάπι
    🙂

  4. Ωραία όλα αυτά, αλλά όπως με τη θεωρία της σχετικότητας παίζει μεγάλο ρόλο η θέση (και η πρόθεση) του (εξωτερικού) παρατηρητή. Δηλαδή, τη μία γίνεται ντόρος για κάποιο φανταστικό κίνημα πεφωτισμένων, την άλλη είμαστε όλοι εκβιαστές και λαμόγια, την τρίτη είμαστε οι φουκαράδες της διπλανής πόρτας που κοιτάζουν να τσιμπήσουν κάνα φράγκο από τις διαφημίσεις ανεβάζοντας τσόντες.

    Στην πραγματικότητα, δεν είμαστε παρά ένας ελέφαντας για τυφλούς. Άλλες φορές συσπειρωνόμαστε για έναν κοινό σκοπό (όχι όλοι φυσικά), άλλες φορές εμμένουμε στον αυτισμό μας, και συνήθως περνάμε την ώρα μας ευχάριστα διαφωνώντας επί παντός επιστητού.

    Κι αν τελικά ξεθωριάσουμε, μικρό το κακό. Αρκεί να παραμένει ζωντανό το μέσο και να διατηρείται η δυνατότητα προσωπικής έκφρασης του καθένα μας. Χωρίς καλούπια, συνδικάτα και παραπλανητικές ετικέτες.

  5. @harisheiz:
    Κάποια πρόσκαιρη (και -γιατί όχι;- καλόδεχτη) δυναμική βαφτίστηκε με μεγάλα λόγια. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει η δυνατότητα κατά τόπους συσπειρώσεων, αλλά… κίνημα;! Ο κόσμος διψά για μεγαλεπίβολες ταμπέλες και τις προβάλλει μέχρι αηδίας.

    @indictos:
    Θα διαφωνήσω στο οτι θα σβήσει, φίλε. Όπως δεν έσβησε ο NASDAQ, όταν ξεφούσκωσε η φούσκα των dot com. Τα πράγματα θα βρουν την ισορροπία τους σε μικρότερα και, ελπίζω, πιο ουσιαστικά μεγέθη.
    Όσοι γλείφονταν για διαφημίσεις ή σκάρωναν ιδεολογίες για να τις δαιμονοποιήσουν έβλεπαν την τρίχα τριχιά. Κι όμως, θα έρθουν (έχουν ήδη έρθει). Αλλά πάν εκεί που έχει νόημα και σχετικό περιεχόμενο: το «κίνημα» είχε πιστέψει πως κάθε κουτσομπολιό μας είχε τόση αξία που θα το ζήλευε η Coca Cola!

    @elikas:
    Θα συμφωνήσω και για τον «ελέφαντα» και για την ακαλούπωτη δυνατότητα έκφρασης. Αυτή θα μείνει -παρότι θα γίνουν προσπάθειες να καλουπωθεί.

  6. @elikas:
    Αγαπητέ elikas, οφείλω να σου πω πως το ποστ μου ξεκίνησε ως πιθανό σχόλιο στο δικό σου σχετικό: http://nefelikas.wordpress.com/2008/09/19/blog-cemetar/

    Όμως εξελίχθηκε σε κάτι μεγαλύτερο και δεν ήθελα να καταχραστώ τον χώρο σου. Μετά από σκέψη, απόφυγα να βάλω link. Θα με ενοχλούσε αν κάποιος θεωρούσε πως το κείμενό μου είναι αρνητική κριτική στα λόγια σου (ασφαλώς και δεν είναι, σε πολλά συμφωνούμε).

    [Ο Δαίμων του πληκτρολογίου μου ανακάτεψε το προηγούμενο σχόλιο, γι αυτό το διόρθωσα ώστε να είναι σαφές πού απευθύνομαι σε εσένα και πού στον αγαπητό indictos]

  7. Αγαπητό μου αεροζόλ, το φαντάστηκα ότι δεν είχες σκοπό να ψεκάσεις εμένα προσωπικά. Άλλωστε αν υπάρχει κάτι στο οποίο σίγουρα συμφωνούμε είναι ότι και στους δύο μας αρέσει να αφορίζουμε το σύμπαν. Ακόμα κι αν δεν έχουμε απόλυτο δίκιο, έχει πλάκα.

  8. Με το «θα σβήσουν» εννοούσα μέσα μας, σαν ενδιαφέρον και σαν προσωπικό χόμπυ, δεν εννοούσα το Μέσο (και εξακολουθώ να μην εννοώ αν με εννοείτε).

  9. Δεν σε είχα εννοήσει καλώς, μόλις σε εννόησα. Συννενοηθήκαμε…

    [Α, ξέχασα και το καλύτερο:
    «Εγώ συνεχίζω κυρίως επειδή οι συμμαθητές μου έτσι και αλλιώς δεν μου μιλούσαν ποτέ, οπότε τι να το κάνω το Φατσοκιτάπι»
    Δεν θα είναι ωραία, όλοι εκεί, να ΜΗΝ μιλάτε, όπως παλιά; 😉 ]

  10. εγώ πάντως χρησιμοποιώ το blogging σαν γκομενοπαγίδα σε συνδυασμό με το facebook. Κάνω add as friend ότι ωραίο γκομενάκι κυκλοφορεί στο φατσοβιβλίο και μετά γράφω στο blog μου αγελαδοποίηση με την ελπίδα να την διαβάσουν τα γκομενάκια και να πέσουν… Δυστυχώς μέχρι τώρα δεν έχω επιτυχία! 😦

  11. μαζί σου αεροζόλ. τα κείμενα δεν ταυτίζονται όπως τα πρόσωπα (η στοιχειώδης, δηλαδή, προϋπόθεση της επικοινωνίας – με ταύτιση δεν εννοώ την αποδοχή του άλλου αλλά τη συνειδητότητα ή μη ενός άλλου προσώπου που επηρεάζει μια σχέση), τα κείμενα δεν αναλαμβάνουν ευθύνες και φαντάσου το μπέρδεμα που δημιουργείται όταν η μετριότητα πλέον βίαιη εκ του ασφαλούς αναδιανέμει την πλαστή παρουσία της επαναληπτικά προκειμένου να συντηρηθεί και εθίζεται ολοένα σε μια διαφοροποιημένη/φασματική ταυτότητα που ακυρώνει κάθε ευθύνη ακόμα και σε σχέση με τον εαυτό της. Ας έχουν 500 γκόμενες/ους και 1000 περσόνες, η νεύρωση και αυτοκαταστροφή είναι ΜΙΑ και είναι επικοινωνιακά αμφίδρομη.

    ευτυχώς, όπως λες, η επανάσταση έχει ήδη γίνει και αφορά στη ροή της πληροφορίας που για κάποιους είναι ζωτικής σημασίας.

    αυτά από μια περσινή σου φίλη (aka κόσμος) που δεν αντέχει τον πολύ θόρυβο. το κείμενό σου με έκανε να χαμογελάσω 🙂

  12. @harisheiz:
    Δεν πέφτουν ή πέφτουν και χτυπάνε;

    @indictos:
    Πάντα εύστοχοι οι Chumbawamba.

    @τίποτα:
    Εμ, τό’χα καταλάβει πως γράφεις λόγω μόδας 😉

    @dead man learning:
    «συνειδητότητα ή μη ενός άλλου προσώπου που επηρεάζει μια σχέση»
    Συχνά λείπει και στις καθημερινές μας σχέσεις. Όπως και η τάση για αποφυγή της ευθύνης. Πόσο μάλλον στο web, όπου η νεύρωση βρίσκει πρόσφορο έδαφος.
    [Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s