Έκρηξη χρωμάτων και λουλουδιών σε έναν –παραδόξως- ταιριαστό τόπο: το νεκροταφείο. Ο Απρίλης με τα ρόδα και ο Μάης των ερωτευμένων εδώ υπόκεινται σε άλλους κανόνες. Όμως κάποια χρώματα δεν ανήκουν σε λουλούδια, ούτε σε αγάλματα και εικόνες. Βλέπεις κόκκινο, πράσινο, κίτρινο, ασπρόμαυρο, σε σύμβολα ποδοσφαιρικών ομάδων. Σημαίες, καπέλα, κασκόλ , σηματοδοτούν αυτό που οι τεθνεώτες ή οι συγγενείς τους θεώρησαν το απαύγασμα της ζωής. Σημαίες, καπέλα και κασκόλ, ευλογημένα από τους ιερείς που πηδούν τα μνήματα για να καπαρώσουν τα εννιάμερα ή το μνημόσυνο.
Το παράδοξο: αν θεωρήσεις πως αυτό που σε χαρακτήρισε ήταν κάτι πολύ πιο ουσιώδες, αρχαίο και καθοριστικό, όπως το σεξ, τι γίνεται; Θα ανεχτεί κανείς πανό με λάγνα θηλυκά ή σημαίες με φαλλούς ,επί μνημάτων; Ανοιχτά πόδια σαν σύμβολα του επί γης παράδεισου ή κόλασης;
Ω, όχι βέβαια! Ανεκτά γίνονται μόνο σύμβολα πίστης σε δόγματα –έστω ποδοσφαιρικών ανώνυμων εταιριών. Η καύλα δεν είναι εξίσου ιερή στα μάτια της θρησκείας και της κοινωνίας. Αποτελεί αποσταθεροποιητικό παράγοντα και δεν προσφέρει στην υστεροφημία. Η Λεωφόρος, ο Πειραιάς, η Τούμπα και οι λοιποί ιεροί τόποι επιτρέπεται να γαμούν μόνο δια της βίας. Η εκπληρωμένη λαγνεία δε φέρνει πιστούς στο μαγαζί.
Τάφοι πελατών αναζητούν σπόνσορα.





