Κάν’το Μόνος Σου: Σκυλάδικο

Αγαπητοί αναγνώστες και αναγνώστριες του αεροζόλ, ήλθε το φαιδρό καλοκαιράκι και τα κορμιά (αυχένας, μετατάρσια, επινεφρίδια, πάγκρεας κλπ) λαχταρούν να λικνιστούν στους ευγενείς ρυθμούς των λαϊκών μας βάρδων εις τα πολυάριθμα κοσμικά μας κέντρα, παραθαλάσσια και μη.

Φευ, σε μια εποχή που καμαρώνει για την εξειδίκευση και την εξατομίκευση των αγαθών, ουδείς έως τώρα δεν μερίμνησε για την δημιουργία μοναδικών (κωλέκτορς items) και απολύτως προσωπικών σουξέ που θα μας επιτρέπουν να ξεχωρίζουμε από την πλέμπα!

Ιδού το κενό που καλείται να καλύψει το παρόν ιστολόγιο, με την δημιουργία του ακόλουθου Κιτ Δημιουργίας Σκυλάδικου. Ακολουθώντας την φιλοσοφία «Καν΄το Μόνος Σου» (στην οποία το έθνος μας ανέκαθεν διέπρεπε), σας δίνουμε την ευκαιρία να συγγράψετε - μεθ’ελαχίστου κόπου και περισσής ευχαρίστησης- το δικό σας προσωπικό σουξέ. Διαφοροποιηθείτε από τις μαζικές επιτυχίες, προκαλέστε τον φθόνο και τον θαυμασμό, χορέψτε ηδονικά μέχρις εξαντλήσεως υπό τους ήχους της δικής σας, μοναδικής επιτυχίας . Αρκούν δυο λεπτά, χαρτί και μολύβι (ή, τέλος πάντων, πληκτρολόγιο και οθόνη) για να γίνετε ΕΣΕΙΣ το σουξέ της εποχής και να σκορπίσετε το κέφι!

Είναι απλούστατο: Συμπληρώστε κάθε κενό με μια από τις προτεινόμενες ποιητικές μας προτάσεις και καταπλήξτε! Αυτό το καλοκαίρι η νύχτα θα σας ανήκει…

————————————————————

[Τίτλος: της αρεσκείας σας]

Όπως με κοιτάς, την [1] ………. μου έχεις πάρει
Έλα πιο κοντά γλυκό μου [2] ……….
Όσο δεν με [3] ………. θα γίνομαι κομμάτια
Τσιγάρα και ποτά για τα όμορφά σου [4] ……….

Μόνος καίγομαι, ματώνω, [5] ……….
Μέχρι να με αγαπήσεις, [6] ……….

Μέσα στο [7] ………. μου, άναψες φωτιά
Τρέλλα στη ζωή μου η κάθε σου [8] ……….
Όσο είσαι με [9] ………., πάω να τρελαθώ
Έλα σαν [10] ………., μήπως και σωθώ.

Μόνος καίγομαι, ματώνω, [11] ……….
Μέχρι να με αγαπήσεις, [12] ……….

————————————————————
[1]
Α. πιστωτική κάρτα
Β. εξάτμιση
Γ. πολιτική παιδεία
Δ. οδοντοστοιχία

[2]
Α. κανταΐφι
Β. αγγελιόσημο
Γ. Τεπελένι
Δ. παραλληλόγραμμο

[3]
Α. λαμβάνεις σοβαρά υπόψη
Β. εξευρωπαΐζεις
Γ. απαλλοτριώνεις
Δ. παρκάρεις

[4]
Α. ρουθούνια
Β. αυγά
Γ. επιχειρήματα
Δ. υποκαταστήματα

[5]
Α. πάω στον εσπερινό
Β. κάνω chat
Γ. βαυκαλίζομαι
Δ. ασχολούμαι με την κηπουρική

[6]
Α. θα έχω πάρει σύνταξη
Β. αυνανίζομαι
Γ. μαγειρεύω
Δ. καλά κρασιά

[7]
Α. συκώτι
Β. ασφαλιστικό συμβόλαιο
Γ. σαπούνι
Δ. αποκαλυπτικό εσώρουχο

[8]
Α. ειδησεογραφική πρωτιά
Β. εφίδρωση
Γ. πολυσυλλεκτικότητα
Δ. τσατσάρα

[9]
Α. τον άλλονανε
Β. τον Άξονα του Κακού
Γ. τους Σοσιαλδημοκράτες
Δ. τα ψηλοτάκουνα

[10]
Α. τον Φου Μαντσού
Β. Φρανσίσκο
Γ. χιονοστιβάδα
Δ. την εφορία

[11]
Α. κάνω πρωταθλητισμό
Β. βλέπω DVD
Γ. οργώνω
Δ. άνω θρώσκω

[12]
Α. ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι
Β. διαλογίζομαι
Γ. ατενίζω το μέλλον
Δ. πίνω μπύρες (τρις)

Χους ην

Σας θυμάμαι, κυρία. Βλέπω πως σας θυμούνται πολλοί, κι ας πέρασε ο καιρός των παθιασμένων δακρύων και των μεγάλων λόγων. Ο καλοκαιρινός έφηβος έφτασε, τεντώνει το κορμί του κάτω από τον ήλιο. Γνωρίζω πως δεν θα τον δείτε, όπως δεν τον προλάβατε και πέρυσι, αλλά του αφήσατε το σημάδι σας εξ αποστάσεως και όταν έρχεται είναι σαν να έρχεστε κι εσείς. Εσείς, βέβαια, δεν έρχεστε… και αυτό μας ξαναφέρνει στο θέμα μας.

Το θέμα μας είναι πως βλέπω το σημάδι του Ιούνη και κοιτάζω πίσω στα πρακτικά ενός χρόνου να δω πώς πορεύτηκα. Προσπάθησα, κυρία. Κάποιες φορές με οικτρή αποτυχία. Κατά κανόνα χωρίς αποτέλεσμα. Ήθελα να σας πω ότι προσπάθησα. Όχι πως νοιάζεστε -γιατί να νοιάζεστε πλέον; Νοιάζομαι εγώ, που βρήκα άλλο ένα σημάδι να αναμετριέμαι.

Ζεστό

«Καλημέρα σας»
…
«Βρε, καλώς τα παιδιά τα δικά μας!»
…
«Καλώς ήρθες, καλή μου»
…
«Πολύ ευχαρίστως, ορίστε»
…
«Τι κάνεις, ματάκια μου; Είσαι καλά;»
…
«Βεβαίως και θα σας δώσω.»
…
«Αντίο, αντίο! Στο καλό.»

Με αυτά και με άλλα, που στόλιζαν την ημέρα κάθε πελάτη, μας γέμισε την καρδιά. Αυτή η τρυφερή, ζεστή, μεσόκοπη γυναίκα με την κουραστική δουλειά, με το πλατύ χαμόγελο, με τα μάτια που ξέρουν από μπελάδες και βάσανα. Που δεν ξέρω το όνομά της. Που δεν πρόλαβα να ανταποκριθώ στην θέρμη της ευγένειας που ακτινοβολούσε προς όλους. Γιατί δεν την περίμενα και δεν έμαθα να την περιμένω.

Όλες οι περίτεχνες άμυνες, οι έτοιμες φράσεις, ο κυνισμός, οι μελετημένες αποστάσεις, οι εκφράσεις του προσώπου, το καθημερινό παιχνίδι δύναμης, κατέρρευσαν. Κίνηση ματ, από την κυρία που μοίραζε ρέστα, σακκούλες και ευχές με αβίαστη φυσικότητα. Λαμπερή και ταλαιπωρημένη γκουρού του σούπερ μάρκετ.
Έτσι, για να μαθαίνω.

Απαλό γλίστρημα στα βάθη

Για τους περισσότερους (όσους δεν έχουν ιδιαίτερο… ταλέντο, τουλάχιστον!) η πορεία προς την κακία είναι μια σειρά από μικρές, σχεδόν λογικές, επιλογές. Μικρά ολισθήματα που μοιάζουν προφανή, ακόμα και αναπόφευκτα. Μια αλυσίδα από ανεπαίσθητα βήματα, τόσο αδιόρατα που επιτρέπουν στον άνθρωπο να δικαιολογήσει πλήρως τον εαυτό του και να επιβεβαιώσει πως, στην ουσία, παραμένει εξαίρετος.

Μπορείς να καταδυθείς στα πιο αβυσσαλέα βάθη χωρίς προσπάθεια, φτάνει να γίνει αρκετά αργά ώστε να συνηθίζεις την πίεση και να νιώθεις επαρκώς ίδιος και απαράλλαχτος. Κλείνεις τα μάτια και υπομένεις τη ναυτία. Περνάει σύντομα. Όλα τα συνηθίζει κανείς, ειδικά αυτά που υπόσχονται πως θα κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα. Μετά, νιώθεις τόσο φρόνιμος. Τόσο συνετός.

[Εμπνευσμένο από αυτό]

Εκ της διευθύνσεως

«Δεν θέλω» λέει. «Δεν θέλω καν να σε καταλάβω».
Ο καθένας έχει αυτό το δικαίωμα. Να περιχαρακώνει τις βίλες της σκέψης του με τοίχους, συρματοπλέγματα και φρουρούς, ώστε να μην έχει καμμιά επαφή με την απειλητική παραγκούπολη των αλλότριων ιδεών και απόψεων. Να περιοριστεί στην οικεία θαλπωρή του μυαλού του.

Στις Η.Π.Α, μάλιστα, χρησιμοποιείται η έκφραση “I don’t believe in…[κάτι]“. Δηλώνει πως, όχι μόνο δεν συμφωνείς με κάτι αλλά και πως είσαι τόσο κάθετα αντίθετος που προτιμάς να μην αναφέρεσαι σ’αυτό, να φέρεσαι ως να μην υπάρχει. Αυτή η ιδιότυπη, ενήλικη εκδοχή μαγικής σκέψης υπονοεί τη δυνατότητα να καταργείς την πραγματικότητα κατά βούληση. Να καταδικάζεις κάτι σε ανυπαρξία στερώντας του την «πίστη» σου.

Δεν αποκλείω να υπάρχουν τομείς της ανθρώπινης εμπειρίας που αυτή η μέθοδος να φέρνει κάποια αποτελέσματα. Σε προσωπικά, ιδιωτικά φαινόμενα της ύπαρξης. Γιατί, αν κάτι μπει στη σφαίρα του κοινωνικού, η μικρή μερίδα της προσωπικής μας πίστης δεν είναι παρά ένα αμελητέο κλάσμα ενός γιγάντιου συνόλου. Ο κόσμος αρνείται να εξαφανιστεί όποτε κλείνω τα μάτια. Η νταλίκα που έρχεται κατά πάνω μου δεν χρειάζεται την πίστη μου, πιστεύει αυτή σε μένα.

Έχω κάθε δικαίωμα να «μην θέλω καν να σε καταλάβω». Όμως, όπως κάθε επιλογή, έχει ένα τίμημα. Δεν χρειάζεται να το καταλάβεις ή να το πιστέψεις. Θα σε βρει αυτό, είναι τα ίδια τα απόνερα της κίνησής σου.
Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Μαμά

«Αυτό που σου λέω, μαμά: οι άντρες είναι τελείως ανώριμοι. Δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος μιας σχέσης. Δεν μπορούν να απογαλακτιστούν, μαμά. Μαμά, μην κοιτάς που εσύ με τον μπαμπά… Δεν βρίσκεις εύκολα άντρες σαν τον μπαμπά, μαμά! Κάνουν σαν παιδιά. Κι έχουν αυτό το κόλλημα με τη μάνα τους, μαμά. Εγώ ξέρω πως μπορώ να σου μιλήσω για τα πάντα, μαμά, αφού είμαστε φίλες… Ναι, ναι, αυτοί μένουν στην ηλικία των δώδεκα. Καλά, θά ‘ρθω αύριο να τα πούμε από κοντά, να πάμε και για ψώνια. Θα μου φτιάξεις και το στιφάδο σου; Ωραία, θα βάλω τον μπαμπά να δει και το αυτοκίνητο, θα ξέρει αυτός. Άντε, άντε, φιλιά μανούλα, φιλιά! Θα στα πω όλα, ναι, ναι… Γειά σου μαμά.»