Η μεγάλη επιστροφή

Είχα να γράψω όλα τα εκατομμύρια χαρτάκια που κολλάνε πάνω στα αεροπλάνα της νέας Ολυμπιακής. Με το χέρι, μάλιστα! Πότε κολυμπούσα, ως παιδούλα άβγαλτη, μέσα στη σαμπρέλα μου σημειώνοντας ραβασάκια για τον πρώτο μου έρωτα, πότε καθόμουν ως ώριμος, φλου-αρτιστίκ, άντρας πάνω σε γέφυρες και έγραφα μηνύματα στην ελληνική διανόηση, πότε έπαιρνα το παιδικό μου κραγιόνι για να σημειώσω «Μπαμπά μην τρέχεις», πότε ήμουν μεσόκοπη κυρία και καλλιγραφούσα «καλά ξεκουμπίδια».  Άπειρα χαρτάκια, να συνδυάζουν το εθνεγερτικό με το εταιρικό. Δεν θέλω να ξαναδώ post-it στη ζωή μου.

Μοναχιασβίλι

-          [Ντριιν… Ντριιν… Ντρι-]

-          Ναι;

-          Γεια σας, ο κύριος Τάααδε;

-          Όχι, νομίζω κάνετε λάθος.

-          [Κλικ]

Ρακοσυλλέκτης

Κορφολογώντας το διαδυκτιακό χάος, βρήκα ψήγμα ατόφιου σουρεαλισμού που μόνο η ζωή μπορεί να γεννήσει. Έναν τίτλο που, αν αποκοπεί από το άρθρο του (σαν ασώματος κεφαλή), περιδιαβαίνει ανάλαφρα τους αιθέρες για να σκορπίσει εκκεντρική γοητεία σε περίεργα μυαλά:

«Ο χαμογελαστός θάνατος της  μοναχής Ευπραξίας στην Αριζόνα»

Ω, πόσες ταινίες –ολωσδιόλου διαφορετικές μεταξύ τους- θα ήθελα να δω με τέτοιο τίτλο! Πόσα απίστευτα βιβλία ή εκκεντρικές ιστορίες θα μπορούσε να στολίσει!

Γευσιγνωσία: Το Στέκι του Kαπτα-Μπίχλα

Αγαπημένοι αναγνώστες, αγαπημένες αναγνώστριες, φροντίζοντας πάντα για την πληρέστερη ενημέρωσής σας επί παντός επιστητού, το aerosol παρουσιάζει μια μοναδική γευσιγνωστική εξόρμηση σε ένα κρυφό διαμάντι της γαστριμαργικής απόλαυσης! Επισκεφθήκαμε το «Στέκι του Καπτά-Μπίχλα», ένα μερακλίδικο παραδοσιακό εστιατόριο, ιδανικά τοποθετημένο στις παρυφές του καμένου δάσους της μαγευτικής Σκουπίδιανης.

Ο ιδιοκτήτης Θρασύδειλος Μπίχλας, παλιός καπετάνιος σε δουλεμπορικά, και η αξιολάτρευτη σύζυγός του Φριξονόη (Φρίξη για τους φίλους) θα σας καλωσορίσουν ζεστά, προσφέροντάς σας χλιαρή ρετσίνα σε χαρτόκουτο και αράπικο φιστίκι. Ο χώρος κερδίζει τον επισκέπτη με την τρυφερή πατίνα σκόνης που καλύπτει τις κουρελούδες, τα χάρτινα τραπεζομάντηλα με τα φλούδια, το ζεστό σουηδικό ξύλο και το παλιό κασσετόφωνο που συνοδεύει το φαγητό με κλαρινοπόπ επιτυχίες. Η κουζίνα προσανατολίζεται σε παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις με μικρές δημιουργικές πινελιές και μια εσάνς Ανατολής (ο Καπτα-Μπίχλας έμαθε μαγειρική σε διάφορες φυλακές της Τουρκίας). Πανταχού παρόντα τα ποιοτικά υλικά, αυστηρά επιλεγμένα από ντόπιους εισαγωγείς κατεψυγμένων.

Για πρώτο πιάτο επιλέξαμε να γευτούμε «αλήτικες πατάτες» (τηγανισμένες αφού πέρασαν 10 χρόνια στην αλητεία), μια ανάλαφρη τερίνα πατσά με ανανά (από τις φυτείες του ζεύγους Μπίχλα) και τη μοναδικής σύλληψης μπαρμπουνόπιτα, φτιαγμένη με απομεινάρια ψαριών της χτεσινής ημέρας –οι ιδιοκτήτες είναι βαθύτατα οικολόγοι και κάνουν πράξη την ανακύκλωση. Μια δροσερή αγκαθοσαλάτα με πίτουρα συμπλήρωσε την εικόνα, με τα πίτουρα, όμως, να καλύπτουν υπερβολικά τα γαϊδουράγκαθα.

Τι να πρωτοδιαλέξεις από τα κυρίως πιάτα! Η δύναμη της κονσέρβας φασολιών με ρίγανη μας συγκλόνισε, ενώ το καρβουνιασμένο φιλέτο με ρύζι λαπά ενθουσίασε την παρέα. Θα σταθώ στην «Χολιστεράδα», ένα πρωτότυπο πιάτο με παστό χοιρινό, αγριογούρουνο, μπέικον και βούτυρο, τηγανισμένο σε λίπος και σερβιρισμένο με δεκατρία αυγά και, για όσους δεν συμπαθούν το κρέας, τη μακαρονάδα «Χήρα», χωρίς οποιοδήποτε υλικό, φρεσκοπαγωμένη στο ψυγείο. Αντίθετα, καυτά έξω και κρύα μέσα (σε μια σπάνια επίδειξη τεχνικής φούρνου μικροκυμάτων) ήταν τα κεφτεδάκια ενώ το παστίτσιο αγριοράδικου ήρθε στην ιδανική θερμοκρασία, με τον πάγο του.

Το φαγητό συνοδέψαμε με εκλεκτό κρασί από την νταμιτζάνα του Καπτα-Μπίχλα (που έγραφε «ΚρΑΣή»), ενώ με το ντόπιο τυρί Μουχλίτσα, που προσφέρθηκε στο τέλος, δοκιμάσαμε γκαζόζα.

Από τα γλυκά ξεχωρίσαμε την απολαυστική μους με Μερέντα και σκόρδο, πασπαλισμένη με μισό κιλό άχνη ζάχαρη, και το σήμα κατατεθέν της Σκουπίδιανης, τα νοστιμότατα «μπελερίνια» με κουκούτσια ελιάς και μπομπότα (γλυκό που φτιάχνεται απαράλλαχτο από την Κατοχή μέχρι σήμερα!).

Το σέρβις: Διακριτικό, αποφεύγει να περνά από το τραπέζι για να μην ενοχλεί.

Σχέση ποιότητας-τιμής: Με μόλις 190 ευρώ ανά άτομο (χωρίς τη γκαζόζα), εξαιρετική!

Θα ξαναπάμε; Ασφαλώς, μόλις βγούμε από το νοσοκομείο.

Στην περιοχή μπορείτε να μείνετε στον αναπαλαιωμένο ξενώνα της «Παστρικιάς», στο κτίσμα που κάποτε στέγαζε το πρώτο πορνείο της ελεύθερης Ελλάδας. Πείτε πως είστε από το aerosol και θα έχετε 10% έκπτωση στη σουίτα με την οθωμανική τουαλέτα. Στις ομορφιές του τόπου περιλαμβάνονται το Κακόρεμμα, σπάνιος υδροβιότοπος με 1283 διαφορετικά είδη κουνουπιών, ο Ντουβρουτζάς, ένας επιβλητικός βράχος σε σχήμα εφιάλτη, και η Μούτζα, η παραδοσιακή πλακόστρωτη πλατεία με τους τεκέδες. Για μπάνιο, επιλέξτε τα Πετρελαίϊκα, την Πισσάρα και τον Κακοτράχαλο, γνωστό για τις κατολισθήσεις που σκοτώνουν τους γυμνιστές. Το βράδυ η Σκουπίδιανη ξεσαλώνει στο «Κωλάδικο» και το “Stronzo”.

Δίπλωσέ την!

Για τη ρημάδα την πρωτεΐνη λέω…  Αυτή μπορεί να αναδιπλώνεται και να αποτελεί δομικό στοιχείο των άπειρων πραγμάτων που συνθέτουν τη ζωή αλλά ξέρουμε τόσο λίγα για την διαδικασία αυτή. Αν μάθουμε περισσότερα θα μειώσουμε τον πόνο της ανθρωπότητας:  η Νόσος του Αλτσχάιμερ, η νόσος των τρελλών αγελάδων (σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών ), η νόσος Κρόιτζφελντ-Γιάκομπ, η πλαγία μυοατροφική σκλήρυνση, η νόσος του Χάντιγκτον, η νόσος του Πάρκινσον, και πολλοί Καρκίνοι και σχετιζόμενα με τον καρκίνο σύνδρομα, μπορούν να πολεμηθούν αν τις πολεμήσουμε εμείς, προσωπικά. Πλέον είναι εφικτό.

Το αρχαίον 1999, ξεκίνησε το SETI@home, ανοίγοντας το δρόμο για το grid computing, την συντονισμένη δράση πολλών προσωπικών κομπιούτερ μέσω web, για ένα κοινό σκοπό. Αυτή την εμπειρία κληρονόμησε το 2000 το Folding@home του πανεπιστημίου Stanford και την χρησιμοποιεί για να συνδέσει τους υπολογιστές των εθελοντών, να μοιράζει λίγη δουλειά στον καθένα (από την περίσσεια της υπολογιστικής μας δύναμης, μια που σπάνια χρησιμοποιούμε το 100% του μηχανήματός μας). Σκοπός, η μελέτη της αναδίπλωσης των πρωτεϊνών.

Πρόσφατα έκανε νέο ρεκόρ συνδυασμένης υπολογιστικής δύναμης, με την βοήθεια 400.000 επεξεργαστών από εθελοντές. Όμως, κι αυτός ο αριθμός είναι μικρός. Μπείτε στη σελίδα του folding του Stanford, κατεβάστε το –ελαφρότατο- προγραμματάκι, αφήστε το να δουλεύει (χωρίς να ενοχλεί καμιά δουλειά μας) και βοηθήστε να μειώσουμε κατά μια, τουλάχιστον, γενιά τον χρόνο που απαιτείται για να προχωρήσει η έρευνα που αφορά όλους μας, αλλά κυρίως τα εκατομμύρια των ανθρώπων που νοσούν και ελπίζουν σε θεραπεία.

Όποιος θέλει μπορεί να το κάνει συμμετέχοντας με την ομάδα του adslgr.com, τη μεγαλύτερη ελληνική ομάδα εθελοντών, 53^η σε προσφορά από τις περίπου 160.000 ομάδες που μετέχουν. Αλλά η ένταξη σε ομάδα δεν είναι απαραίτητη και παίζει ρόλο μόνο ευγενούς άμιλλας.

Η συμμετοχή μας, όμως, ΕΙΝΑΙ απαραίτητη.

Χοντρά παράδοξα

Βρισκόμαστε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία στο εξής παράδοξο: με εξαίρεση τις συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη όπου πολλοί άνθρωποι λιμοκτονούν, οι φτωχοί είναι κατά μέσο όρο παχύτεροι από τους πλούσιους. Παλιότερα οι μόνοι που είχαν πρόσβαση σε άφθονη και λιπαρή τροφή ήταν οι καλοζωισμένες ανώτερες τάξεις. Με την εξάπλωση των εκβιομηχανισμένων, φτηνών τροφίμων οι φτωχοί απόκτησαν πρόσβαση σε ανήκουστες –σε σχέση με το παρελθόν- θερμίδες. Συχνά κακής ποιότητας και ανθυγιεινές, πλην όμως μπόλικες.

Η ταξική διαφορά έχει μεταφερθεί σε άλλο γήπεδο. Οι πλούσιοι (ή, τουλάχιστον, ευκατάστατοι) έχουν πρόσβαση στην νοοτροπία του να φροντίζουν τον εαυτό τους και στα μέσα για να το πετύχουν. Αυτά μπορεί να είναι εκλεκτότερες τροφές, γυμναστήρια, χρόνος να ασχοληθούν με την βελτίωση της εμφάνισής τους, ιατρική φροντίδα που βοηθά στη διατήρηση του σωστού βάρους.

Το σημαντικότερο, όμως, που συχνά παραβλέπεται, είναι η επιθυμία και η δυνατότητα να τοποθετούν τον εαυτό τους στο κέντρο των ενδιαφερόντων τους, προσεγγίζοντας και εκφράζοντας το ιδανικό της εποχής. Αυτό, βέβαια, σημαίνει συχνά έναν αμιγώς εγωιστικό/αυτιστικό τρόπο ύπαρξης που –και εδώ είναι ένα άλλο παράδοξο- οδηγεί σε ένα τόσο ατομιστικό ραφινάρισμα που προκαλείται απέχθεια για ο,τιδήποτε πέραν των απολύτως συγκεκριμένων επιλογών τους (κοινώς, δεν αγαπούν ούτε τα άντερά τους).

Όποιος βρεθεί σε θέση να κινείται συχνά στις «καλές» περιοχές της πόλης του, θα παρατηρήσει το δυσανάλογο ποσοστό ξινίλας, έντασης και εκνευρισμού που αποπνέουν οι άνθρωποι που συναντά –συνήθως με ασήμαντες αφορμές. Καλοντυμένοι, λεπτοί, όμορφοι και περιποιημένοι αλλά και, σε αρκετές περιπτώσεις, νευρωτικοί και ανικανοποίητοι. Μήπως η πληθώρα επιλογών έχει και αντενδείξεις που συνήθως παραβλέπουμε;