Αγαπησιάρικο

Ακούστε με να σας μιλάω γουργουριστά και χαμηλόφωνα. Εντυπωσιαστείτε με το σπάνιο δώρο των επιπόλαιων συμβουλών μου για τη ζωή σας –για την οποία δεν γνωρίζω τίποτα. Δείτε με να γουρλώνω τα μάτια απορροφώντας όλος προσοχή την παραμικρή κουβέντα και γκριμάτσα σας, οι οποίες μου είναι παντελώς αδιάφορες. Νιώστε το πασπάτεμα που θα κάνω στο χέρι σας για να αποκτήσουμε «πραγματικά ανθρώπινη επαφή». Αφουγκραστείτε τις παύσεις και τη ροή της ομιλίας όσο επιδεικνύω την δανεική ευαισθησία μου. Απολαύστε την ζεστασιά της παρουσίας μου πριν περάσουν τα δυο λεπτά που σας αναλογούν και στρέψω τα φώτα μου στον επόμενο της παρέας.

Παρακαλώ, μην βλέπετε όλη αυτή την εγωπαθή υποκρισία. Δώστε μου την αγάπη σας. Μπορεί κάποτε να μου φανεί χρήσιμη.

[Το σκίτσο είναι του Hugh MacLeod]

Στ’ άρματα

Οι σχέσεις μεταξύ των κρατών είναι μια συνεχής άσκηση ισορροπίας. Το καθένα χρησιμοποιεί ό,τι έχει στην εργαλειοθήκη του: στρατιωτική ή οικονομική δύναμη, εμπορική επιρροή, λόμπυ, συγκυρίες. Προσπαθεί να πετύχει το καλύτερο ελπίζοντας να πληρώσει το μικρότερο δυνατό τίμημα.

Η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά παγκοσμίως του ετήσιου πλούτου της για στρατιωτικές δαπάνες. Αυτό καθορίζει πολλά και για την διπλωματία της. Όντας μεγάλος πελάτης των χωρών που κατασκευάζουν οπλικά συστήματα, δέχεται πιέσεις για να αγοράσει απ’αυτές. Και προσπαθεί, με τη σειρά της, να αποσπάσει διπλωματικά οφέλη χρησιμοποιώντας σαν μοχλό πίεσης τις αγορές που προτίθεται να κάνει. Αυτό είναι ένα γεγονός που γνωρίζουν όλοι όσοι πολιτεύονται. Μηδενός εξαιρουμένου. Ιδανικά, θα έπρεπε να το γνωρίζουν όλοι οι πολίτες.

Ο φωτογενής, ατσαλάκωτος και άνετος πολιτικός που βγαίνει στην τηλεόραση και δηλώνει πως η χώρα οφείλει να μένει μακριά από τέτοιου είδους συνδιαλλαγές δεν κάνει λάθος και δεν είναι ανενημέρωτος. Απλώς με κοιτά στα μάτια και μου λέει ψέματα. Μου λέει ψέματα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξέρει τους μηχανισμούς, ξέρει τι συμβαίνει και τι πρέπει να συμβαίνει, ξέρει τι θα κάνει ο ίδιος όταν έρθει η ώρα. Αλλά μου λέει ψέματα, επειδή με θεωρεί ηλίθιο.

Ανάθεμα Παιδείας

Θέλεις νέο λογότυπο για το Υπουργείο Παιδείας; Είναι απλό:

Παίρνεις ετοιματζίδικα σύμβολα από διάφορα dingbats και γραμματοσειρές και τα παστώνεις. Δεν πειράζει αν το ύφος και η γραφή τους είναι άσχετα μεταξύ τους ή και με το θέμα, αρκεί να γίνεται μπούγιο. Πασπαλίζεις με κάμποσες ιστορικές ημερομηνίες. Τα πλάθεις και φτιάχνεις μια μπαλίτσα. Επειδή είμαστε ανθρωποκεντρικοί, τοποθετείς στη μέση της θύελλας ένα τυπάκο, να μην ξέρει από πού να φύγει.

Βάζεις τη μπαλίτσα σε μπωλ ώστε να μοιάζει με υδρόγειο. Μια συντηρητική γραμματοσειρά (διότι είμεθα σοβαροί και σεβάσμιοι). Τι λείπει… τι λείπει…; Α, γράφεις από κάτω κι ένα κλισέ, απ’αυτά τα ωραία που συμφωνούμε όλοι. Καλέ, θαύμα έγινε! Για δες! Κι άμα το μικρύνεις δεν φαίνονται και τα μπιχλιμπίδια (να μη μας κράζουνε κάτι κουλτουριαρέοι).

Μπράβο. Τώρα είσαι έτοιμος να «διαμορφώσεις Έλληνες πολίτες της Ευρώπης, πολίτες του κόσμου». Τζάμπα πράμα. Εμ, όλα είναι θέμα παιδείας, τι νόμιζες!

Δεν έφτιαξα και το μαλλί…

«Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη…»
Δεν πρόλαβε να ετοιμαστεί, είχε να δει το σήριαλ και τις ειδήσεις, να πάρει τη Δάφνη-Λυδία απ’ το μπαλέτο και τον Κωνσταντίνο-Φοίβο απ’ το καράτε, πέρασε και για εξομολόγηση για να εξαγνιστεί από τα χρόνια της πορνείας, τηλεφώνησε και στον κουμπάρο για κείνη την επιδότηση. Πότε να προλάβει να ετοιμαστεί;
Μάλλον λέει να κάτσει σπίτι. Και να χώσει μερικούς ανθρώπους κάτω από το χαλί, μην τους δει η πεθερά που θα έρθει αύριο για επίσκεψη.

Τα χρυσά τους!

Δεκάχρονα βαμμένα σαν πόρνες σε τηλεοράσεις και αφίσες. Τα «αγγελούδια», οι «πριγκήπισες» μιας εμπορευματοποίησης που τα μετατρέπει σε αντικείμενα προς πώληση και λατρεία. Παιδιά φυλακισμένα σε ρόλους, υποδύονται καρικατούρες ενηλίκων. Η κάλπικη εικόνα αυτοπεποίθησης θα γκρεμιστεί παρασέρνοντας ό, τι υγειές διατηρεί η προσωπικότητά τους. Ακόμα κι ο ατίθασος πυρήνας της αληθινής τους σεξουαλικότητας θα θαφτεί -πριν ανθίσει- κάτω από τις συνταγές της χυδαιότητας. Υπό το υπερήφανο βλέμμα των ισοπεδωμένων γονέων ξεκινά η μακριά πορεία προς τη νεύρωση και την απομόνωση.

Βουτιές

Το αξιοπερίεργο δεν είναι το κορμί που αφέθηκε στην πτώση. Είναι τα αναρίθμητα άλλα που αρνούνται πεισματικά να κάνουν το ίδιο.