Ζούμε ιστορικές στιγμές

 

Πριν από ένα χρόνο έδωσα μια υπόσχεση. Στην αρχή ήταν υπόσχεση στον εαυτό μου.
[Τέτοια κάνω και με τουμπάρω.]
Με τον καιρό, μπήκαν στο παιχνίδι κι άλλοι άνθρωποι. Με τίμησαν με την προσοχή, τα σχόλια και τον χρόνο τους.
[Ωπ... Τουμπάρω και τους αναγνώστες.]
Ελπίζω να θεωρούν πως άξιζε τον κόπο. Αν όχι, κρίμα, γιατί σκοπεύω να συνεχίσω!
Ευχαριστώ.

ΥΓ: Όσο για τους φίλτατους που, στη διάρκεια αυτού του χρόνου, έφτασαν κατά τύχη στο aerosol ψάχνοντας για άλλα πράγματα: Συγνώμη αν σας απογοήτευσα.
[Και για εσάς στη γαλαρία: Ναι, ξέρω πώς να το επιμηκύνετε. Μπορεί να σας το πω στο μέλλον.]

[Κάπου εδώ, οφείλω να μου ρίξω φλιτ.]

Άπονη ζωή

-…Ναι… οπωσδήποτε, σας καταλαβαίνω αλλά… Κοιτάξτε δεν… Όχι, να σας πω… Ναι, δεν ξέρω τις σας είπαν, αλλά το Σύμπαν δεν έχει κάποια ιδιαίτερα σχέδια για σας αυτή τη στιγμή… Το καταλαβαίνω ότι το θέλετε πάρα πολύ, όμως… Αν θέλετε αφήστε το βιογραφικό σας και θα επικοινωνήσουμε εμείς… Ναι, ναι, έχουμε και το e-mail σας.

Μεγάλο ταλέντο

«Ήταν μια κρύα και σκοτεινή νύχτα». Όχι. «Η νύχτα ήταν κρύα και σκοτεινή». Ούτε. «Περπατούσε μόνος μέσα στην κρύα και σκοτεινή νυχτιά». Α, μπα. «Η κρύα και σκοτεινή νύχτα τον τύλιγε σαν…». Σαν τι; Σαν ρόμπα; «Η παγωνιά της σκοτεινής νύχτας». Ώπα. Δεν υπάρχει φωτεινή νύχτα. «Το κρύο έπεφτε τσουχτερό μες στο πηχτό σκοτάδι…»
-Αγάπη μου, πήγε τρεις. Έλα, και συνεχίζεις αύριο.
-Σώπα, σώπα! Τό‘χω!

Προσευχή

Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς,
τι θα γίνει, θα μας τρελάνεις τελείως;
Αμήν.

Είμαι πάρα πολύ σπουδαίος

Υπάρχω γιατί το έχει ανάγκη ο Τόπος.
Απευθύνω επίσημο χαιρετισμό και ανακοινώνω πως σκοπεύω να συνεχίσω να υπάρχω.
[Ανθοδέσμες δεκτές, ώρες γραφείου]

Εφτά χρόνια φαγούρα

Τελικά, βρήκαν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί;

[Σαν σήμερα, 23 Ιουλίου του 1974, πέφτει η Χούντα υπό το βάρος της καταστροφικής της ανικανότητας.]