Καρασουγιάς: Και που λες, ακούς που σου λέω, του είπα, να μωρέ… ντάξ’…, καταλαβαίνεις δηλαδή;
Σφάχτης: Ναι.
Καρασουγιάς: Γιατί δηλαδή είναι… ξέρεις τώρα. Αυτός είναι που… Τότε, εντάξει;
Σφάχτης: Ναι.
Καρασουγιάς: Τότε, αυτός ήτανε δηλαδή. Αλλά μετά έκανε πως δεν… Εντάξει, δηλαδή, καταλαβαίνεις να πούμε… Και του λέω –μ ’ακούς;- του λέω να πούμε «Γιατί ρε…;», εντάξει, ξέρεις τώρα…
Σφάχτης: Ναι.
Καρασουγιάς: Αλλά, εντάξει, δεν είπε τίποτα… Πώς το λένε, δεν είπε… Αλλά ξέρω εγώ, τα ξέρω, εντάξει;
Σφάχτης: Ναι, τα ξέρεις, ναι…
Καρασουγιάς: Όχι δηλαδή αλλά ξέρω… κι αυτός τίποτα, καταλαβαίνεις;
Σφάχτης: Ναι, την π…. μου, ναι.
16 Ιουλίου, 2009 σε 7:21 μμ |
Μπούκωσα. Αλλά ξέρω μωρέ. Καταλαβαίνω.
17 Ιουλίου, 2009 σε 12:41 πμ |
Ναι, εγώ είμαι να ουμ,, τελειώνουν κι οι μονάδες, λοιπόν εντάξει δεν λεω πως έγιναν, αλλά να έγιναν το βλέπω, δηλαδή, ίσως να μην έγινε έτσι τελικά, αλλά να ουμ τα πράματα ειχαν γίνει αλλιώς, δεν μιλήθηκαν. Κοζάρεις έτσι; Δηλαδή να ουμ το πράμα είναι να βγαίνει η αλήθεια κι όχι να βγαίνει η αλήθεια, με ακούει κι Ελλάδα τώρα, ολόκληρη και ψέμματα δεν μπορώ να πω πολλά, βασικά την έχω σακουλευτεί κι έχω ένα αίτημα. Να αποποινικοποιηθούν οι απαγωγές να ουμ, για δημοκρατία δεν λένε; Απαγάγεις τον άλλονα, αλλάζει πως το λέτε εσεις εεεεε παραστάσεις ,ξεφορτώνεται το σόι του που του ταχει ζαλίσει, ε να μην πλερώσει, αυτά, τελειώνουν κι οι μονάδες να ουμ.
Στραβουσουγιάς ο ομιλών.
17 Ιουλίου, 2009 σε 12:53 πμ |
Κύριοι Domino και Corleone, μια που είστε του επαγγέλματος ο λόγος σας έχει βαρύτητα, να’ουμ!
[Σκέφτομαι τους κακόμοιρους που αναπαριστούν τα τηλεφωνήματα στα ηλίθια μονόπρακτα των καναλιών. Ειδικά αυτόν που έχει το μικρό "ρόλο" και λέει "ναι" και "ναι". Καλύτερα άνεργος...]
17 Ιουλίου, 2009 σε 9:17 πμ |
Εκπτώσεις σε όλα μας τα είδη τώρα μέχρι και 100%
17 Ιουλίου, 2009 σε 10:54 πμ |
Ναι, αλλά αυτός που λέει συνέχεια “ναι” δεν θα κάνει ποτέ του υπερωρίες.
Άσε που παίζει να είναι και ο ίδιος σε όλα τα κανάλια, οπότε ηχογράφησε μια λέξη μόνο, την έκανε σαράντα κόπιες και την μοσχοπούλησε.
Αυτά είναι επαγγέλματα…
22 Ιουλίου, 2009 σε 5:15 πμ |
Πάντα με εντυπωσίαζε, πότε θετικά πότε αρνητικά, η ικανότητα των ανθρώπων να επικοινωνούν (!) χωρίς (!?) να εκφράζονται. Σκέφτηκα ανθρώπους που περιμένουν κάποιον Γκοντό. Θυμήθηκα αυτό, μπήκαν στη μέση και οι ειδήσεις… Ε, λύθηκα στα γέλια… Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μπέκετ…
May the Force b with u…
papet
23 Ιουλίου, 2009 σε 3:10 πμ |
Ο Μπέκετ ωχριά μπροστά στο μεγαλείο του… Μάτσιου!
[Αχ, η αιώνια κόντρα τέχνης και καθημερινής ζωής!]