Βρεθήκαμε στην κυριαρχία του Ιανού, της θεότητας της πύλης, του περάσματος από μια πραγματικότητα σε άλλη, της αρχής και του τέλους. Εκεί που κλείνει ένας κύκλος για να ανοίξει άλλος και οι παλιοί κανόνες τίθενται υπό αμφισβήτηση και καταρρέουν. Γιορτάσαμε την γέννηση του φωτός μέσα στο σκότος, την υπόσχεση θερμής ζωής μέσα στην παγωνιά, νιώθοντας -αταβιστικά, σαν να μην πέρασαν χιλιετίες από την προϊστορία- πως η γιορτή είναι πόθος και ευχή, πως μέχρι να δούμε τον ήλιο όλα είναι πιθανά. Το παλιό σκοτάδι είναι εδώ, στο μαύρο πηγάδι της ψυχής μας. Εδώ, υπό το βλέμμα του Ιανού, στο κατώφλι αλλαγών, κυκλοφορούν παράξενα πλάσματα. Κάποια απ’ αυτά λέμε πως τα κατευνάζουμε με γάλα και μπισκότα έξω από την πόρτα μας (το προσωπικό μας κατώφλι, που όταν το περνάμε ο δρόμος γίνεται ποτάμι και δεν γνωρίζουμε πού θα μας βγάλει). Κι όταν έρχεται η τελετή της καθαγίασης, αυτή που κλείνει τον κύκλο και φέρνει πάλι την ομαλότητα, λέμε πως φεύγουν, πως ξαναγυρνούν στην άβυσσο που τα έθρεψε.
Τοποθετούμε το μήνα του Ιανού στην αρχή του ημερολογίου. Σοφά, του δίνουμε μόνο 31 μέρες κυριαρχίας. Όμως ο Ιανός μπορεί να απαιτήσει και να πάρει πολλά περισσότερα. Μπορεί να διεκδικήσει τη χρονιά, την δεκαετία, ακόμα και μια γενιά αν θέλει. Μπορεί να βλέπει με το διπλό του πρόσωπο το πριν και το μετά και να τα κρατήσει σε επώδυνη σύγκρουση μέχρι να φανεί πως οι παλιές ιεροτελεστίες φθάρηκαν, έμειναν άδεια κουκούλια χωρίς χυμούς, απαιτούν νέα ζωή για να λειτουργήσουν ξανά -ποιος ξέρει, ίσως να άδειασαν από δύναμη και να πρέπει να εφεύρουμε άλλες τελετές, πιο ταιριαστές.
Οι κύκλοι προστασίας, όμως, και οι ευλογίες δεν φτιάχνονται με το πάτημα ενός κουμπιού, ούτε προσφέρονται ως ένθετο μαζί με την κυριακάτικη εφημερίδα. Δημιουργούνται με προσοχή και προσήλωση, ζητούν καρδιά και δύναμη. Αρετές που χτίζονται αργά. Κάποιοι από εμάς μπορεί να μην προλάβουν να διαβούν αυτό το κατώφλι και να μείνουν εδώ, με στάχτη στο στόμα. Το να παραμένεις υπό την επήρεια της πραγματικότητας έχει οδυνηρό τίμημα στη χρονιά του Γενάρη.
Ο Ιανός έχει κι άλλα να μας διδάξει. Όπως ότι αυτά που αντιλαμβανόμαστε ως αντίθετα είναι ουσιαστικά δύο όψεις του ίδιου πράγματος, όπως η καμπύλη γραμμή που από τη μία ορίζει ένα κοίλο και από την άλλη ένα κυρτό: η ίδια γραμμή ορίζει τα αντίθετα.
Ο κύκλος προστασίας δεν μπορεί παρά να είναι το περπάτημα πάνω σε αυτή τη γραμμή, στο όριο ή το διάσελο. Όποιος κάνει ορειβασία γνωρίζει πώς το να διασχίσεις ένα διάσελο σου δημιουργεί την αίσθηση ότι μπορείς να ελέγξεις όλον τον κόσμο και ταυτόχρονα την αίσθηση ότι είσαι πολύ μικρός μπροστά στον κόσμο…
Κάπως έτσι μπαίνει η νέα χρονιά. Με μια αίσθηση παντοδυναμίας και ταυτόχρονα μια αίσθηση παντελούς αδυναμίας να βαδίζουν αγκαζέ.
Η δύναμη και η αδυναμία μας αγκαζέ, λοιπόν.
Ευχαριστώ cleareaching.
Η πολιτισμική παράδοση ξεμπροστιάζει ίχνη μαγγανείας στην καθημερινότητα μας. Δυσκολεύει το δρόμο για την υπέρβαση της μεταφυσικής, και μπολιάζει με υποκειμενικές βεβαιότητες ακόμη και τα πιο καθαρά πνεύματα.
Σίγουρα άξιζε τούτο το χάδι στις εισόδους και εξόδους του Ιανού κ. aerosol μας.
Αν καταλαβαίνω προτείνετε να μην υποχωρούμε λοιπόν. Ας πάρουμε την πραγματικότητα στα χέρια μας, δίνοντας της την φόρμα που θέλουμε.
Ο κίνδυνος να μείνουμε με την σταχτή στο στόμα φαίνεται να είναι υπαρκτός περισσότερο από ποτέ.
Αγαπητά μαύρα μεσάνυχτα, εν τέλει την επιθυμείτε την υποκειμενικότητα ή όχι; Πώς θα δώσουμε τη φόρμα που θέλουμε στην πραγματικότητά μας αν δεν διαθέτουμε τις υποκειμενικές μας βεβαιότητες; Με συγχωρείτε, αλλά με χάσατε λίγο.
“προτείνετε να μην υποχωρούμε λοιπόν”
Ναι, κατά κάποιο τρόπο. Όμως έχουμε στ’αλήθεια επιλογή; Πιστεύω πως ζούμε την αρχή μεγάλων αλλαγών. Η γνώριμοι κύκλοι (ημερολογιακοί ή άλλοι) δεν έχουν την ίδια ισχύ όσο άλλοτε.
“Ας πάρουμε την πραγματικότητα στα χέρια μας, δίνοντας της την φόρμα που θέλουμε.”
Δεν ξέρω σε ποιό βαθμό αυτό είναι εφικτό. Βάζω τον προσωπικό μου πήχη χαμηλότερα: ας παρατηρήσουμε κάποιες φόρμες που δεν θέλουμε και ας αναγνωρίσουμε πως δεν είναι παρά περιορισμένα παιχνίδια του νου. Νομίζω πως όποιος δεν το προσπαθήσει θα δυσκολευτεί περισσότερο να βγάλει άκρη από τον Κόσμο.
[Να τονίσω πως δεν είμαι εχθρός της μεταφυσικής. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τις "υποκειμενικές βεβαιότητες". Η αντικειμενικότητα είναι -για μένα- κάτι μεταξύ μύθου και ορίου στο οποίο τείνουμε αλλά ποτέ δεν φτάνουμε. Δεν πιστεύω πως αρκεί η λογική, η παρατήρηση ή η κριτική σκέψη για να το φτάσουμε. Πιστεύω, όμως, πως αξίζει να τις οξύνουμε για να μπορούμε να προσεγγίζουμε κάποια σχετική αντικειμενικότητα -κάποιες φορές.]
κ. cleareaching δεν ήταν πρόθεση μου, συγγνώμη αν σας προκάλεσα ολίγον χάσιμο.
Ωστόσο είτε την επιθυμώ είτε όχι, η υποκειμενικότητα είναι άρρηκτα δεμένη με την ανθρώπινη υπόσταση μου. Ως άνθρωποι ο καθένας με το «υλικό» του θα δώσουμε φόρμα, έτσι νομίζω.
Παρακαλώ, μα και με τη δική μου υπόσταση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η υποκειμενικότητα ούτε και μπορεί να γίνει αλλιώς, νομίζω… Απλώς μου φάνηκε πως στην αρχή του σχολίου σας εκφράσατε την επιθυμία της απάλειψής της από την εξίσωση και σκόπευα να σας πω ότι απλούστατα δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση.
Στην αέναη σύγκρουση των υποκειμενικοτήτων μας εδράζεται η αδυναμία να αποικήσουμε στην πραγματικότητα. Και καθώς γνωρίζουμε ότι είμαστε και εμείς οι ίδιοι παιδιά άλλων, κοσμογονικών συγκρούσεων αποδεχόμαστε τη φύση μας και υποτασσόμαστε σε αυτή. Η δύναμή μας έγκειται στο γεγονός ότι σφυρηλατούμε έναν κόσμο δικό μας πάνω σε αυτόν ο οποίος μας δόθηκε. Η αδυναμία μας επίσης. Τα δύο αυτά, δεν πάνε μαζί, θα έλεγα. Είναι ένα. Και θα είμαστε με τη στάχτη στο στόμα μέχρι το μακρύτερο σημείο που μπορούν να διακρίνουν τα σκοτεινά μάτια του Ιανού.
Pingback: Δύσκολος Γενάρης « Glarenia's