Συνέντευξη με ένα μποζόνιο

«Παραδέρνουμε σε περίεργες τροχιές, αυτό είναι αλήθεια. Δεν ξέρω για τη βαρύτητα… όλοι μας για λίγη ελαφράδα αγωνιζόμαστε αλλά ποιος την πετυχαίνει;»
………………………………………………..
«Φορείς δύναμης; Καλό αυτό! Μπορεί, αν το δεις από απόσταση, να είμαστε φορείς δύναμης. Αλλά, πίστεψέ με, από μέσα δεν τα νιώθεις έτσι τα πράγματα. Έτσι κι αλλιώς, η όποια δύναμη μας αποδίδεται είναι, λέει, ασθενής! Ειρωνικό, έτσι; Η ισχυρή αλληλεπίδραση είναι πάντα προνόμιο κάποιων άλλων. Δεν περίμενα τίποτα καλύτερο. Όλα σικέ, αυτό λέω εγώ.»
………………………………………………..
«Μπορεί να είναι το μόνο που μας σώζει… Αυτή η τάση να γινόμαστε ένα με κάποιον που βρίσκεται στην ίδια φάση με εμάς, που κουβαλάει την ίδια ενέργεια. Η ταύτιση με τον άλλο μπορεί να γίνει απίστευτα έντονη, να είστε ένα σώμα μέσα στο χώρο. Υπέροχο. Για όσο κρατήσει, τουλάχιστον… Δεν είναι εύκολο, ξέρεις, να διατηρήσεις ζωντανή μια σχέση. Εξαρτάται κι από το τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Τα γλουόνια, ας πούμε, δεν αγαπάνε ούτε τα άντερά τους!»
………………………………………………..
«Και ποιος στ’ αλήθεια γνωρίζει αν υπάρχει; Συχνά αμφιβάλω και, απ ό,τι ακούω, δεν είμαι η μόνη. Η απάντηση χάνει το νόημά της όταν σκεφτείς πως, υπάρχουμε-δεν υπάρχουμε, ο κόσμος μας έχει γραμμένους στα σωματίδιά του.»
………………………………………………..
«Ούτε που τον γνωρίζω αυτόν τον Χιγκς. Πάντα θα βρεθεί κάποιος να σου βάλει μια ταμπέλα, να θέλει να ξέρει που ανήκεις. Ε, εγώ δεν ξέρω ποιος είναι ο Χιγκς και βάζω στοίχημα πως ούτε αυτός με έχει δει ποτέ του. Αλλά είναι να μη σου βγει το όνομα, κατάλαβες;»
………………………………………………..
«Κάποιοι μπορούν να γίνουν πολύ σκληροί… Ήρθε ο άλλος τις προάλλες, μου λέει «Εσένα στα Μπόζο σε βρήκανε, ρε;». Και γέλια οι άλλοι, οι κόπανοι! Δεν πειράζει, μαθαίνεις να το αντιμετωπίζεις, είναι κομμάτι της ζωής κι αυτό. Αλλά μην σου κάνει εντύπωση που προτιμώ να ζω και να εργάζομαι στην αφάνεια.»
………………………………………………..
«Δεν το καταλαβαίνω αυτό! Τι θα πει «παρατήρηση σε εργαστηριακές συνθήκες»; Ποιος πάει και βρίσκει αυτή την απίστευτη ορολογία; Όταν ήμουνα μικρή τους λέγαμε μπανιστιρτζήδες. Κανείς δεν θέλει να τον παρακολουθούνε. Εσύ θά ‘θελες, δηλαδή; Τίποτα δεν μένει πια στη σφαίρα του ιδιωτικού, όλοι έχουμε ένα μάτι να μας κοιτάει από την ώρα που γεννιόμαστε μέχρι που… και ξέρεις κάτι; Δεν έχω ιδέα για τη γέννηση του σύμπαντος. Αν ήξερα, εδώ θα’ μουνα;»