Ακούστε με να σας μιλάω γουργουριστά και χαμηλόφωνα. Εντυπωσιαστείτε με το σπάνιο δώρο των επιπόλαιων συμβουλών μου για τη ζωή σας –για την οποία δεν γνωρίζω τίποτα. Δείτε με να γουρλώνω τα μάτια απορροφώντας όλος προσοχή την παραμικρή κουβέντα και γκριμάτσα σας, οι οποίες μου είναι παντελώς αδιάφορες. Νιώστε το πασπάτεμα που θα κάνω στο χέρι σας για να αποκτήσουμε «πραγματικά ανθρώπινη επαφή». Αφουγκραστείτε τις παύσεις και τη ροή της ομιλίας όσο επιδεικνύω την δανεική ευαισθησία μου. Απολαύστε την ζεστασιά της παρουσίας μου πριν περάσουν τα δυο λεπτά που σας αναλογούν και στρέψω τα φώτα μου στον επόμενο της παρέας.
Παρακαλώ, μην βλέπετε όλη αυτή την εγωπαθή υποκρισία. Δώστε μου την αγάπη σας. Μπορεί κάποτε να μου φανεί χρήσιμη.
[Το σκίτσο είναι του Hugh MacLeod]

23 Ιούλιος, 2008 σε 10:47 π.μ.
Hell yeah!
23 Ιούλιος, 2008 σε 11:30 π.μ.
…ρίξτου φλιτ…
…:)
23 Ιούλιος, 2008 σε 5:41 μ.μ
“Φσσσσσσσσσσσσσσσσ……”
24 Ιούλιος, 2008 σε 12:18 μ.μ
Καλά του έκανες. Μα που τον βρήκες αυτόν;
26 Ιούλιος, 2008 σε 12:21 π.μ.
Κάποια πράγματα σε βρίσκουν μόνα τους!