Με βρήκε σε κάποιο διάλειμμα
να διαβάζω άρθρα στην οθόνη.
Στάθηκε έκπληκτος.
Η ιδέα της ανάγνωσης του φάνηκε ανησυχητική.
«Τι κάνεις εκεί πάλι, έχεις καεί τελείως;
Παίρνεις ναρκωτικά τα βράδια;».
«Μερικές φορές».
Έφυγε, ικανοποιημένος με τον εαυτό του
και το απαστράπτον χιούμορ του.
Δεν με πίστεψε.
16 Ιουλίου, 2008 σε 2:13 μμ |
16 Ιουλίου, 2008 σε 9:55 μμ |
Και πώς να τον πίστευε (ή και να μην τον πίστευε) τόσο γεμάτος που ήταν από τον εαυτό του;
Και πώς να μην αισθανθεί ευάλωτος απέναντι σε μια τέτοια κραυγαλέα επίδειξη αυτοπεποίθησης αυτός που ξενυχτούσε διαβάζοντας τα άρθρα;
Games people play… πάντα προβλέψιμα, πάντα κρύβοντας πληγές “σαν ένα παιδί που κρύβεται πίσω από μια παλιά, τρύπια καρέκλα και ξεγελιέται πως κανείς δεν το βλέπει”…
17 Ιουλίου, 2008 σε 1:57 πμ |
Όταν ανήκεις σε κάποια πλειοψηφία είναι εύκολο να συνδιάζεις υπερβολική αυτοπεποίθηση και επιπόλαιη ματιά. Κακό κοκταίηλ!
17 Ιουλίου, 2008 σε 2:24 πμ |
νομιζω οτι θα ξαναγυρισει παντως. καλου κακου μη του δωσετε μπουκια(ναρκωτικα ντε)
δεν ειστε μονος.αλλά αυτο το ξερετε ηδη
17 Ιουλίου, 2008 σε 2:49 μμ |
τα ναρκωτικά χάρισμα, για την έκπληξη.
18 Ιουλίου, 2008 σε 1:19 μμ |
Είναι περίεργο πόσο οι άνθρωποι μερικές φορές έχουν ένα διαφορετικό είδος αλήθειας στο μυαλό τους και η δική μας δεν τους κάνει, δεν είναι;
18 Ιουλίου, 2008 σε 6:42 μμ |
Κάποιες φορές είναι αστείο, κάποιες φορές τραγικό. Ίσως να βρισκόμαστε όλοι, ανά περίπτωση, και στους δύο ρόλους. Κάποιες φορές, όμως, δείχνει έλλειμμα και καρδιάς και νου.
18 Ιουλίου, 2008 σε 9:39 μμ |
Αυτό που παραπαίει ανάμεσα στο αστείο και το τραγικό δεν είναι ίσως παρά μια αναγκαιότητα: ο κόσμος θα ήταν πολύ βαρετός αν υιοθετούσαμε όλοι την ίδια οπτική. Ας πάρουμε λοιπόν ήσυχα-ήσυχα τα Zantac μας κι ας πάψουμε να τα παίρνουμε όλα κατάκαρδα, ιδίως την ελαφρότητα των άλλων. Ου γαρ οίδασι (το κατά πόσον βέβαια είναι κανείς αθώος άμα δεν ξέρει είναι άλλο θέμα)…
19 Ιουλίου, 2008 σε 11:01 πμ |
Αν υιοθετούσαμε όλοι την ίδια οπτική ο κόσμος θα ήταν αφόρητος. Και η ελαφρότητα μπορεί να είναι θαυμάσιο, ζωογόνο πράγμα.
Νομίζω πως το πρόβλημα δεν είναι στο να μην ξέρεις. Είναι στο να μην θες καν να αναγνωρίσεις την ύπαρξη όσων δεν ξέρεις ή δεν σε εκφράζουν προσωπικά.
[Τα Zantac ας είναι η έσχατη λύση!]
20 Ιουλίου, 2008 σε 7:11 μμ |
Μέχρι να με αγαπήσεις, [12] ……….
Α. Ζήσε Μάη μου να φας τρίφυλλο.
Έτσι για να συνδεθούμε και με το προηγούμενο ποστ.
(Τα ζαντάκ πάντως είναι για το στομάχι)
20 Ιουλίου, 2008 σε 8:52 μμ |
Zανάξ (Xanax) θα εννούσε…
21 Ιουλίου, 2008 σε 1:09 πμ |
Αυτός ο Μάης… έχει κάψει κόσμο!
[Κι εγώ το Ζαντάκ για το στομάχι σκέφθηκα, και ελπίζω να είναι η έσχατη λύση στις έξωθεν και έσωθεν πιέσεις και όχι ο στάνταρ τρόπος να τσουλάει η μέρα]
23 Ιουλίου, 2008 σε 12:16 πμ |
Zantac για το στομάχι, για να αντέχει. Αλλά και το Xanax (αγχολυτικό) δεν είναι κακή ιδέα…