Οι σχέσεις μεταξύ των κρατών είναι μια συνεχής άσκηση ισορροπίας. Το καθένα χρησιμοποιεί ό,τι έχει στην εργαλειοθήκη του: στρατιωτική ή οικονομική δύναμη, εμπορική επιρροή, λόμπυ, συγκυρίες. Προσπαθεί να πετύχει το καλύτερο ελπίζοντας να πληρώσει το μικρότερο δυνατό τίμημα.
Η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά παγκοσμίως του ετήσιου πλούτου της για στρατιωτικές δαπάνες. Αυτό καθορίζει πολλά και για την διπλωματία της. Όντας μεγάλος πελάτης των χωρών που κατασκευάζουν οπλικά συστήματα, δέχεται πιέσεις για να αγοράσει απ’αυτές. Και προσπαθεί, με τη σειρά της, να αποσπάσει διπλωματικά οφέλη χρησιμοποιώντας σαν μοχλό πίεσης τις αγορές που προτίθεται να κάνει. Αυτό είναι ένα γεγονός που γνωρίζουν όλοι όσοι πολιτεύονται. Μηδενός εξαιρουμένου. Ιδανικά, θα έπρεπε να το γνωρίζουν όλοι οι πολίτες.
Ο φωτογενής, ατσαλάκωτος και άνετος πολιτικός που βγαίνει στην τηλεόραση και δηλώνει πως η χώρα οφείλει να μένει μακριά από τέτοιου είδους συνδιαλλαγές δεν κάνει λάθος και δεν είναι ανενημέρωτος. Απλώς με κοιτά στα μάτια και μου λέει ψέματα. Μου λέει ψέματα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξέρει τους μηχανισμούς, ξέρει τι συμβαίνει και τι πρέπει να συμβαίνει, ξέρει τι θα κάνει ο ίδιος όταν έρθει η ώρα. Αλλά μου λέει ψέματα, επειδή με θεωρεί ηλίθιο.
8 Ιουνίου, 2008 σε 11:15 μμ |
revolution is now!
9 Ιουνίου, 2008 σε 3:27 πμ |
X-ray, δυναμικό σας βρίσκω!
9 Ιουνίου, 2008 σε 11:37 πμ |
Ο πολιτικός αυτός (δλδ. όλοι) θα πρεπε να δει το Πεθαίνω σαν Χώρα. Ή να το διαβάσει. Και να σκάσει σα μπαλόνι –από τύψεις ή ξάφνιασμα, δεν ξέρω…
9 Ιουνίου, 2008 σε 12:15 μμ |
Νομίζω πως έχουν αναπτύξει τους κατάλληλους αμυντικούς μηχανισμούς, αυτούς που προστατεύουν από τύψεις και ξαφνιάσματα.
Μάλλον το απαιτεί ο ρόλος.
[Θα έλπιζα, τουλάχιστον, να προσφέρουν καλύτερες ερμηνείες!]
9 Ιουνίου, 2008 σε 2:17 μμ |
Εχει τη χάρη του οταν ο άλλος σε κοιτάει και είναι σίγουρος ότι είσαι ηλίθιος. Κι εσύ τον κοιτάζεις και το ξέρεις. Και το ωραιότερο κάνεις τα πάντα για να εξακολουθήσει να το πιστεύει. Πάντα ένοιωθα μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση όταν κάποιος ένοιωθε 100% σίγουρος ότι μ΄εχει στο χέρι! Οταν αναγνωρίζουν ότι δεν είσαι ηλίθιος τότε είναι άλλου είδους ζόρι.
Τελικά βέβαια αυτός που δεν θα καταλάβει τίποτα απ΄ολο αυτό το παιχνίδι… είναι ο ηλίθιος! Ομως δεν τον πειράζει, γιατί έχει βρει μια καλή θέση στο δημόσιο , μια άδεια για καμμιά καντίνα, τουχουν διαγράψει κάποιες κλίσεις, παίρνει ένα επιδόμα στη ζούλα, βρήκε κι ένα μέσον για το παιδί, νομιμοποιήσε κι εκείνο το καλύβι στη άνω ράχη και είναι ευτυχισμένος!
10 Ιουνίου, 2008 σε 1:50 πμ |
Μοιάζει να μας έχει αφήσει πολύ πίσω στην εξέλιξη των ειδών.
[Το έλεγα πως πήρα κάποιο αδιέξοδο, κύριε Δαρβίνε μου!]
10 Ιουνίου, 2008 σε 7:49 πμ |
Το είπατε πολύ κομψά. Πολύ φοβάμαι όμως ότι δε μας θεωρούν μόνο ηλίθιους και δυστυχώς έχω και αρκετές υπόνοιες ότι ίσως τελικά να μην έχουν και τόσο άδικο.
10 Ιουνίου, 2008 σε 12:13 μμ |
Αυτό σκέφτομαι κι εγώ kapoloso. Αν είχαν άδικο δεν θα ήταν τόσο άνετοι και ατσαλάκωτοι.
10 Ιουνίου, 2008 σε 6:29 μμ |
πολιτική, κ. aerosol μας;
10 Ιουνίου, 2008 σε 10:50 μμ |
Μη μου πείτε πως σας εκπλήσσω, μαύρα μεσάνυχτα!
13 Ιουνίου, 2008 σε 12:38 πμ |
Τουλάχιστον ο συγκεκριμένος είναι φωτογενής και ατσαλάκωτος. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα: Να σε κοροϊδεύει κάποιος που θα είναι σαν τρεις ώρες νύχτα, που θα έλεγε και η γιαγιά μου.
Κατά τ’ άλλα, ποιος μπορεί να πει ότι έχεις άδικο;