Σας θυμάμαι, κυρία. Βλέπω πως σας θυμούνται πολλοί, κι ας πέρασε ο καιρός των παθιασμένων δακρύων και των μεγάλων λόγων. Ο καλοκαιρινός έφηβος έφτασε, τεντώνει το κορμί του κάτω από τον ήλιο. Γνωρίζω πως δεν θα τον δείτε, όπως δεν τον προλάβατε και πέρυσι, αλλά του αφήσατε το σημάδι σας εξ αποστάσεως και όταν έρχεται είναι σαν να έρχεστε κι εσείς. Εσείς, βέβαια, δεν έρχεστε… και αυτό μας ξαναφέρνει στο θέμα μας.
Το θέμα μας είναι πως βλέπω το σημάδι του Ιούνη και κοιτάζω πίσω στα πρακτικά ενός χρόνου να δω πώς πορεύτηκα. Προσπάθησα, κυρία. Κάποιες φορές με οικτρή αποτυχία. Κατά κανόνα χωρίς αποτέλεσμα. Ήθελα να σας πω ότι προσπάθησα. Όχι πως νοιάζεστε -γιατί να νοιάζεστε πλέον; Νοιάζομαι εγώ, που βρήκα άλλο ένα σημάδι να αναμετριέμαι.
3 Ιουνίου, 2008 σε 4:20 μμ |
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΑΡΘΡΟ 3
Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.
αλλά πού;
3 Ιουνίου, 2008 σε 11:04 μμ |
Ίσως στον κόσμο που κάποτε θα φτιαχτεί, αν επιβιώσουμε από τούτον.
6 Ιουνίου, 2008 σε 11:17 μμ |
Αν υπάρχει συνέχεια, μακάρι η ψυχούλα της να αναπαύεται και να γλυκαίνεται.
Όσο για μας, αφού για κάποιο λόγο (ή πιθανά χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο) είμαστε ακόμη εδώ, είθε η μνήμη της να μας θυμίζει τη ζωή που καθημερινά απαξιώνουμε με την ευτέλειά μας.