«Καλημέρα σας»
…
«Βρε, καλώς τα παιδιά τα δικά μας!»
…
«Καλώς ήρθες, καλή μου»
…
«Πολύ ευχαρίστως, ορίστε»
…
«Τι κάνεις, ματάκια μου; Είσαι καλά;»
…
«Βεβαίως και θα σας δώσω.»
…
«Αντίο, αντίο! Στο καλό.»
Με αυτά και με άλλα, που στόλιζαν την ημέρα κάθε πελάτη, μας γέμισε την καρδιά. Αυτή η τρυφερή, ζεστή, μεσόκοπη γυναίκα με την κουραστική δουλειά, με το πλατύ χαμόγελο, με τα μάτια που ξέρουν από μπελάδες και βάσανα. Που δεν ξέρω το όνομά της. Που δεν πρόλαβα να ανταποκριθώ στην θέρμη της ευγένειας που ακτινοβολούσε προς όλους. Γιατί δεν την περίμενα και δεν έμαθα να την περιμένω.
Όλες οι περίτεχνες άμυνες, οι έτοιμες φράσεις, ο κυνισμός, οι μελετημένες αποστάσεις, οι εκφράσεις του προσώπου, το καθημερινό παιχνίδι δύναμης, κατέρρευσαν. Κίνηση ματ, από την κυρία που μοίραζε ρέστα, σακκούλες και ευχές με αβίαστη φυσικότητα. Λαμπερή και ταλαιπωρημένη γκουρού του σούπερ μάρκετ.
Έτσι, για να μαθαίνω.
31 Μαΐου, 2008 σε 8:21 μμ |
Καλησπέρα σας, τι κάνετε;
31 Μαΐου, 2008 σε 8:44 μμ |
Πολύ καλά, x-ray. Ελπίζω κι εσείς!
1 Ιουνίου, 2008 σε 1:55 μμ |
ετσι, για να μας ζεσταινει την καρδια.αυτη η αβιαστη φυσικοτητα,και η ευγενεια ποσο μου αρεσει.
καλη αρχη καλοκαιριου αεροζολ
2 Ιουνίου, 2008 σε 2:27 μμ |
πολιτισμός προάγεται από αυτούς που κάνουν τα πιο απλά πράγματα, αν κατάλαβα καλά;
2 Ιουνίου, 2008 σε 5:46 μμ |
Δεν θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τόσο φορτισμένες έννοιες, αγαπητέ artfish (το οποίο, βέβαια, ας μην σας εμποδίσει να το κάνετε εσείς!).
Λέω μόνο πως όταν συναντώ τόσο ζεστή ευγένεια, οι πάγιες συμπεριφορές μας μου φαίνονται ξερές και πεθαμένες. Και -αχ- γνωρίζω από πρώτο χέρι πως δεν είναι τόσο απλές όσο φαίνονται.
2 Ιουνίου, 2008 σε 5:48 μμ |
Και βέβαια:
Οι ευχές μου για ένα όμορφο καλοκαίρι για όλους μας!
[Ευχαριστώ, ε!]