Για τους περισσότερους (όσους δεν έχουν ιδιαίτερο… ταλέντο, τουλάχιστον!) η πορεία προς την κακία είναι μια σειρά από μικρές, σχεδόν λογικές, επιλογές. Μικρά ολισθήματα που μοιάζουν προφανή, ακόμα και αναπόφευκτα. Μια αλυσίδα από ανεπαίσθητα βήματα, τόσο αδιόρατα που επιτρέπουν στον άνθρωπο να δικαιολογήσει πλήρως τον εαυτό του και να επιβεβαιώσει πως, στην ουσία, παραμένει εξαίρετος.
Μπορείς να καταδυθείς στα πιο αβυσσαλέα βάθη χωρίς προσπάθεια, φτάνει να γίνει αρκετά αργά ώστε να συνηθίζεις την πίεση και να νιώθεις επαρκώς ίδιος και απαράλλαχτος. Κλείνεις τα μάτια και υπομένεις τη ναυτία. Περνάει σύντομα. Όλα τα συνηθίζει κανείς, ειδικά αυτά που υπόσχονται πως θα κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα. Μετά, νιώθεις τόσο φρόνιμος. Τόσο συνετός.
[Εμπνευσμένο από αυτό]
3 Μαΐου, 2008 σε 11:15 μμ |
Στην αρχή ανησύχησα μήπως το εμπνεύσθηκες από μένα. Τι εύστοχη περιγραφή!
” η πορεία προς την κακία είναι μια σειρά από μικρές, σχεδόν λογικές, επιλογές…που επιτρέπουν στον άνθρωπο να δικαιολογήσει πλήρως τον εαυτό του”
Για εμάς τους ατάλαντους βεβαίως, γιατί οι ταλαντούχοι φαντάζομαι είναι πιο ευρυματικοί.
Εδώ που τα λέμε δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να περιλαμβάνει τον εαυτό του στους κακούς.
Απλά, οι κακοί είναι οι άλλοι.
4 Μαΐου, 2008 σε 8:07 πμ |
Ναι, αυτή η “σύνεση” έρχεται αργά και σταθερά. Σαν το μαρτύριο της σταγόνας.
(ευχαριστώ για την παραπομπή)
4 Μαΐου, 2008 σε 2:49 μμ |
Indy, το είπες περίφημα.
[Εγώ ευχαριστώ για την έμπνευση. Εξάλλου, κέρδισα ένα ποστ ενώ εσύ έχασες ένα σχόλιο!]
Άλληλε, το κλειδί φαίνεται να είναι ακριβώς αυτό: οι κακοί παραμένουν πάντα οι άλλοι. Αυτή είναι η μόνιμη φτήνια της κακίας (μας).
Αφήνω, πάντως, περιθώριο για πιο ταλαντούχους κακούς -έχοντες κληρονομικό χάρισμα, ίσως! Τους ελάχιστους που μπορεί να είναι “θετικά” κακοί, με συνείδηση και διεστραμμένη απόλαυση του γεγονότος. Αλλά και τότε, το ονομάζουν δύναμη και ελευθερία μάλλον. Στάση υπεράνω ηθικής και όχι στα γνωστά ηθικά πλαίσια.
Πολλοί υποκύπτουν στην Σκοτεινή πλευρά της Δύναμης, αλλά οι Darth Vader είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Προϋποθέτει το να αντέχεις να εκτίθεσαι ως αυτό που είσαι.
5 Μαΐου, 2008 σε 9:05 πμ |
Χμ… ο συνειρμός μου είναι στις παρέες που σε προτρέπουν να ακούσεις το τελευταίο λαϊκό σουξέ με το επιχείρημα «έλα ρε συ, για πλάκα».
Αυτή η πλάκα είναι από τα πιο φριχτά πράγματα που μπορεί να συμβούν.
Γιατί να μην ακούει (και, κατ’ επέκταση, να κάνει) κανείς κάτι υψηλότερο «για πλάκα»; Έτσι για αλλαγή;
5 Μαΐου, 2008 σε 12:35 μμ |
Λες η Κοκκίνου να είναι το πρώτο βήμα για την κόλαση, κύριε Κουσουράτο;
[ΟΚ, ας αφήσω κι εγώ την πλάκα...]
Βάζοντας παράμερα το θέμα της αισθητικής -που δεν είναι, όμως, καθόλου άσχετο- το “για πλάκα” συμπληρώνει μια χαρά το “γιατί βολεύει”. Και τα δυο ενδέχεται να ωθούνται από την συνιστώσα των “φοβάμαι” και “βαριέμαι”.
Το “βαριέμαι”, με τη σειρά του, μπορεί να αναλυθεί στα:
“Φοβάμαι μήπως κουραστώ” και
“Φοβάμαι μήπως βουλιάξω στην ανυπαρξία”
οπότε αποτελούν υποπεριπτώσεις του “φοβάμαι”…
[Κανείς άλλος για μια Φυσική της Κακίας;]
6 Μαΐου, 2008 σε 8:55 πμ |
Έπιασες την ουσία. Για τους αδύναμους ανθρώπους οι κακοί είναι πάντα οι άλλοι. Και ξέρεις η αδυναμία οδηγεί πολύ εύκολα στην κακία.
6 Μαΐου, 2008 σε 10:17 μμ |
Πολυ καλο! Ανεπαισθητα αντιληπτη πορεια!
Η συνειδητοποιηση λεπτων αποχρωσεων ειναι απο τα χαρακτηριστικα που εκτιμω περισσοτερο!
7 Μαΐου, 2008 σε 10:00 πμ |
μόλις ξεγλιστρήσετε από τα βάθη θα χαιρόμουν να σας δω να γλιστράτε σε μια κόλα χαρτί.
τσεκιτάουτ!
7 Μαΐου, 2008 σε 11:20 μμ |
“Μπορείς να καταδυθείς στα πιο αβυσσαλέα βάθη χωρίς προσπάθεια, φτάνει να γίνει αρκετά αργά ώστε να συνηθίζεις την πίεση και να νιώθεις επαρκώς ίδιος και απαράλλαχτος.”
Αν έχεις βέβαια συγγενείς στο Ίνσμουθ είναι πολύ πιθανόν η κατάδυση ναιδιαρκέσει λιγότερο (και να είναι και περισσότερο απολαυστική).
.”..and in that lair of the Deep Ones we shall dwell amidst wonder and glory for ever.”
8 Μαΐου, 2008 σε 11:41 πμ |
[...] λοιπόν και εγώ στο τριπάκι τους Κώστα, tougo, εξόριστο, aerosol, [...]
17 Μαΐου, 2008 σε 12:37 πμ |
Έλεγαν παλιότερα οι αφοι Κατσιμίχα για τα “φοβισμένα αγόρια”:
…και αγριεύουνε σιγά σιγά τα μάτια τους
και αγριεύει λίγο λίγο η καρδιά τους…
Είναι και η παλιά ιστορία με το βάτραχο… αν θέλεις να βράσεις το βάτραχο στην κατσαρόλα και τον βάλεις σε καυτό νερό, τότε ο βάτραχος θα πηδήξει έξω. Αν όμως τον βάλεις σε κρύο νερό που σιγά σιγά ζεσταίνεται, ο βάτραχος θα κάτσει εκεί να βράσει…
Με πρόλαβες στο σχόλιο για τη σχέση της κακίας με το φόβο… Αν πάλι ζητάς μια άλλη οπτική, ψάξε την αναλογία κακίας και εξέλλιξης. Σε γενετικό, νοητικό, οικονομικό, και γιατί όχι σε πολιτισμικό επίπεδο (Απλώς εκεί η κακία γίνεται ελιτισμός και φλερτάρει το “σνομπ”). Ίσως εκπλαγείς…
Ομολογώ ότι την αναφορά σου στο… “ταλέντο” μάλλον δεν την αντελήφθην επαρκώς. Εκτός κι αν αναφέρεσαι σε περιπτώσεις όπως της “Βάντα” στο Sport Billy (-Ναι Κακοτάτη μου! Μάλιστα Διαβολοτάτη μου!). Ακόμα και έτσι όμως, δε θα δυσκολευτείς να βρεις πιτσιρικάδες 4-7 ετών που ταυτίζονται με αντι-ήρωες ταινιών επειδή αυτοί είναι οι “δυνατοί”.
Μιας και μιλάμε για δύναμη,
May the Force b with u…
papet
19 Μαΐου, 2008 σε 1:05 μμ |
Καλώς (ξανα-) ήρθες, φίλε papet.
Ναι, το ταλέντο αναφέρεται σε κάτι σαν την Βάντα -στους σπάνιους βατράχους που ανυπομονούν να πηδήξουν στο καυτό νερό. Συμφωνώ πως η ανάγκη για δύναμη παίζει καθοριστικό ρόλο.
Δεν ξέρω αν κατανόησα τη σχέση κακίας και εξέλιξης. Αν έχεις χρόνο, δώσε στίγμα!