Πετά ψηλά, υπερήφανα -τα κεφάλια μας σηκώνονται για να ατενίσουν με θαυμασμό και ζήλεια την υπέροχη πορεία του. Ω, μεθυστική ελευθερία, ανοιχτοί ορίζοντες, ηδονική αίσθηση ταχύτητας! Νιώθει μια πρωτόγνωρη γαλήνη εκεί, στα ύψη, ο οβελίας.
Πετά ψηλά, υπερήφανα -τα κεφάλια μας σηκώνονται για να ατενίσουν με θαυμασμό και ζήλεια την υπέροχη πορεία του. Ω, μεθυστική ελευθερία, ανοιχτοί ορίζοντες, ηδονική αίσθηση ταχύτητας! Νιώθει μια πρωτόγνωρη γαλήνη εκεί, στα ύψη, ο οβελίας.
29 Απριλίου, 2008 σε 7:10 μμ |
Πολύ του γούστου μου για να αντέξω μηδέν σχολιασμό.
Άψογος ο οβελίας, παλαιοδιαθηκικά ιπτάμενος άνω των αμαρτιών μας.
29 Απριλίου, 2008 σε 10:04 μμ |
Αφού γνώρισε την κάθαρση της φλόγας βασανιζόμενος για τις γαστριμαργικές μας αμαρτίες -και με δεδομένο το αεροδυναμικό σχήμα- του αξίζει να πετάξει.
Ευχαριστώ που με βγάλατε από το μηδέν!
30 Απριλίου, 2008 σε 10:38 πμ |
ε τωρα,το οτι δεν αφησαμε σχολιο δεν ειναι οτι δεν ειναι του απολυτου γουστου μας το ποστακι αυτο,απλα να, μας βασανιζει μια μικροκαταθλιψη και οτι λεμε και οτι κανουμε (αλλα οχι και οτι διαβαζουμε, να εξηγουμαστε) μας φαινεται ενα τιποτα.
ο πληθυντικος μακαρι να ξερα που κολλαει.πουθενα.
απο το μηδεν εχετε βγει απο μονος σας αγαπητε.
30 Απριλίου, 2008 σε 10:49 πμ |
Μπορεί να είναι και παρεξηγημένο το μηδέν, αγαπητό ε.
Ελπίζω να βασανίσετε κι εσείς την μικροκατάθλιψη για να σηκωθεί να φύγει. Όχι να μας κάνει ό,τι θέλει ο πασαένας!
["Οβελία ζεις, εσύ μας οδηγείς"]
30 Απριλίου, 2008 σε 9:39 μμ |
Μοιάζει. αμνός αμέριμνος.
1 Μαΐου, 2008 σε 1:26 μμ |
Ο οβελίας ως χαρταετός.
Σουρεαλισμός, οχι
Νεό των “ειδήσεων”, ναι
Εχω αντιπαθήσει την λέξη όχι το ζώο, το αμέριμνο.
17 Μαΐου, 2008 σε 12:44 πμ |
Χμ…
Επιτέλους ένα κείμενο σου που δε μου αρέσει!
Χμ… ενδιαφέρον.
May the Force b with u…
papet
19 Μαΐου, 2008 σε 1:07 μμ |
Άντε, καλή αρχή, αγαπητέ papet!
Δηλαδή τα άλλα σου άρεσαν; Για ξανα δέσ’τα!