["Ποιά είναι η διεύθυνση", ε; Χμμμ... The million dollar question.]

Είναι αλήθεια ότι έχω περάσει πολλές ώρες αναλογιζόμενος ένα θέμα που αγγίζεις πολύ επιδέξια. Πότε παύει η (ούτως ή άλλως κατασκευασμένη) προσωπική πραγματικότητα να είναι ισχυρότερη από την ξένη αντίληψη; Ποιό είναι το σημείο που η έπαυλη της σκέψης γίνεται παράγκα; Μήπως, εκτός υλικών περιορισμών, απαιτείται η δεξιότητα να μπορείς να βρεθείς σε θέση τρίτου παρατηρητή για να συμβεί αυτή η αλλαγή; Ένας τρελός, ένα μη ή λιγότερο κοινωνικό ον, υπακούει στην ίδια “διεύθυνση”; Υφίσταται εκείνη η “αναρχική” σκέψη που αρνείται την επιβολή της όποιας αλλότριας οπτικής; Ποια είναι η “διεύθυνση” που αναφέρεις στον τίτλο;

Α, και κάτι ακόμα. Το κείμενο αυτό είναι εξαιρετικό. Ένα από τα καλύτερά σου. Πιστεύω.

May the Force b with u…
papet

@Narita:
Παρατηρώ μια ελαφριά τάση για απαισιοδοξία ή είναι ιδέα μου;

@μαύρα μεσάνυχτα:
Η σχέση μου με τον κύριο Καστοριάδη είναι πλατωνική. Παρά τον πειρασμό, δεν έχω απλώσει χέρι στα βιβλία του.
[Εναλλακτικά: "Του τά'λεγα, εγώ, του Κορνήλιου. Κι αυτός ο μπαγάσας πήγε και τά'γραψε, να μου φάει το ψωμάκι!"]

Σε μια πρόταση τα είπατε όλα. Ανατριχιαστικά αληθινό.