Εκ της διευθύνσεως
«Δεν θέλω» λέει. «Δεν θέλω καν να σε καταλάβω».
Ο καθένας έχει αυτό το δικαίωμα. Να περιχαρακώνει τις βίλες της σκέψης του με τοίχους, συρματοπλέγματα και φρουρούς, ώστε να μην έχει καμμιά επαφή με την απειλητική παραγκούπολη των αλλότριων ιδεών και απόψεων. Να περιοριστεί στην οικεία θαλπωρή του μυαλού του.
Στις Η.Π.Α, μάλιστα, χρησιμοποιείται η έκφραση “I don’t believe in…[κάτι]“. Δηλώνει πως, όχι μόνο δεν συμφωνείς με κάτι αλλά και πως είσαι τόσο κάθετα αντίθετος που προτιμάς να μην αναφέρεσαι σ’αυτό, να φέρεσαι ως να μην υπάρχει. Αυτή η ιδιότυπη, ενήλικη εκδοχή μαγικής σκέψης υπονοεί τη δυνατότητα να καταργείς την πραγματικότητα κατά βούληση. Να καταδικάζεις κάτι σε ανυπαρξία στερώντας του την «πίστη» σου.
Δεν αποκλείω να υπάρχουν τομείς της ανθρώπινης εμπειρίας που αυτή η μέθοδος να φέρνει κάποια αποτελέσματα. Σε προσωπικά, ιδιωτικά φαινόμενα της ύπαρξης. Γιατί, αν κάτι μπει στη σφαίρα του κοινωνικού, η μικρή μερίδα της προσωπικής μας πίστης δεν είναι παρά ένα αμελητέο κλάσμα ενός γιγάντιου συνόλου. Ο κόσμος αρνείται να εξαφανιστεί όποτε κλείνω τα μάτια. Η νταλίκα που έρχεται κατά πάνω μου δεν χρειάζεται την πίστη μου, πιστεύει αυτή σε μένα.
Έχω κάθε δικαίωμα να «μην θέλω καν να σε καταλάβω». Όμως, όπως κάθε επιλογή, έχει ένα τίμημα. Δεν χρειάζεται να το καταλάβεις ή να το πιστέψεις. Θα σε βρει αυτό, είναι τα ίδια τα απόνερα της κίνησής σου.
Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
21 Απρίλιος, 2008 σε 12:15 μ.μ
“Θα σε βρει αυτό, είναι τα ίδια τα απόνερα της κίνησής σου”.
ετσι μου ρχεται να το τυπωσω αυτο το ποστ.
εξαιρετικο.
και καλημερα.
21 Απρίλιος, 2008 σε 12:31 μ.μ
Καλημέρα ε.
Ευχαριστώ, με τιμάς!
21 Απρίλιος, 2008 σε 6:46 μ.μ
ok, κατάλαβα!
21 Απρίλιος, 2008 σε 7:42 μ.μ
Η διαφορά της υποκειμενικότητας με την άρνηση και μάλιστα την κατασκευασμένη άρνηση.
Μια λανθάνουσα νοοτροπία που γίνεται και στάση ζωής.
” Δεν θέλω να σε καταλάβω ”
Κάποτε απαντούσα μην σώσεις να με καταλάβεις, τώρα απαντάω προσπάθησε τουλάχιστον.
21 Απρίλιος, 2008 σε 10:48 μ.μ
@panoptis:
Εγώ το παλεύω ακόμα, αλλά πού θα μου πάει!
@dredd:
Το “μη σώσεις να με καταλάβεις” πέρασε από το μυαλό μου καθώς έγραφα. Κάποιες ανάλογες σκέψεις με έκαναν να μην το βάλω.
[Αχ, μαλακώνω με τα χρόνια!]
22 Απρίλιος, 2008 σε 12:57 μ.μ
“Η νταλίκα που έρχεται κατά πάνω μου δεν χρειάζεται την πίστη μου, πιστεύει αυτή σε μένα.”
Σε μια πρόταση τα είπατε όλα. Ανατριχιαστικά αληθινό.
22 Απρίλιος, 2008 σε 2:41 μ.μ
και μαζευονται οι αποφάσεις
και μαζευονται τα λαθη και τα απονερα
και δεν καθαριζεις με μια απλη μοναξια
ερχονται και αλλα μαζι με αυτην κατα πανω σου.
22 Απρίλιος, 2008 σε 4:36 μ.μ
Κάτι από Καστοριάδη και Μάη του ‘68. Περί ιστορικής και κοινωνικής πραγμάτωσης του είναι, μου φέρνει στο μυαλό [;] ετούτο το post σας κ aerosol μας.
Άδικο έχω;
22 Απρίλιος, 2008 σε 7:04 μ.μ
@kapoloso:
Ανατριχιαστικά αληθινό; Όχι όσο το εκπληκτικό avatar σας!
@Narita:
Παρατηρώ μια ελαφριά τάση για απαισιοδοξία ή είναι ιδέα μου;
@μαύρα μεσάνυχτα:
Η σχέση μου με τον κύριο Καστοριάδη είναι πλατωνική. Παρά τον πειρασμό, δεν έχω απλώσει χέρι στα βιβλία του.
[Εναλλακτικά: "Του τά'λεγα, εγώ, του Κορνήλιου. Κι αυτός ο μπαγάσας πήγε και τά'γραψε, να μου φάει το ψωμάκι!"]
22 Απρίλιος, 2008 σε 7:58 μ.μ
χεχ και εγώ την παρατηρώ
εξ αποστάσεως
και καταγράφω τις κινήσεις της
22 Απρίλιος, 2008 σε 10:12 μ.μ
“χεχ και εγώ την παρατηρώ
εξ αποστάσεως
και καταγράφω τις κινήσεις της”
22 Απρίλιος, 2008 σε 11:22 μ.μ
Καστοριάδης & Πλάτωνας έχουν μαύρα μεσάνυχτα.
23 Απρίλιος, 2008 σε 8:39 π.μ.
Είναι δύσκολο παιχνίδι η κατανόηση και δυσκολότερο η αποδοχή. Όμως η ζωή το παίζει αυτό το παιχνίδι αδιάκοπα κι όποιος θέλει να είναι μέσα φροντίζει πρώτα να καταλαβαίνει αυτός και μετά βλέπει πόσο τον καταλαβαίνουν οι άλλοι. Μερικά πράγματα είναι τόσο απλά και συγχρόνως τόσο ακατόρθωτα για μερικούς ανθρώπους. Ας βγάλουμε την οδοντογλυφίδα από το μάτι μας πρώτα και μετά βλέπουμε.
17 Μάιος, 2008 σε 1:24 π.μ.
Μοιάζουν να είναι όπως τα λες. Είναι και αυτή η ρημάδα η ισορροπία που εμφανίζεται συνεχώς, παντού. Πότε για να μας σώσει πότε για να μας θυμήσει να πληρώσουμε.
Είναι αλήθεια ότι έχω περάσει πολλές ώρες αναλογιζόμενος ένα θέμα που αγγίζεις πολύ επιδέξια. Πότε παύει η (ούτως ή άλλως κατασκευασμένη) προσωπική πραγματικότητα να είναι ισχυρότερη από την ξένη αντίληψη; Ποιό είναι το σημείο που η έπαυλη της σκέψης γίνεται παράγκα; Μήπως, εκτός υλικών περιορισμών, απαιτείται η δεξιότητα να μπορείς να βρεθείς σε θέση τρίτου παρατηρητή για να συμβεί αυτή η αλλαγή; Ένας τρελός, ένα μη ή λιγότερο κοινωνικό ον, υπακούει στην ίδια “διεύθυνση”; Υφίσταται εκείνη η “αναρχική” σκέψη που αρνείται την επιβολή της όποιας αλλότριας οπτικής; Ποια είναι η “διεύθυνση” που αναφέρεις στον τίτλο;
Α, και κάτι ακόμα. Το κείμενο αυτό είναι εξαιρετικό. Ένα από τα καλύτερά σου. Πιστεύω.
May the Force b with u…
papet
19 Μάιος, 2008 σε 1:18 μ.μ
Τα ερωτήματά σου είναι και δικά μου, φίλε. Και απαιτούν πολλή σκέψη πριν προσπαθήσει κανείς να εκφέρει άποψη. Είναι τόσο εύστοχα που ό,τι και να γράψω σαν σχόλιο θα αδικήσει το θέμα. Θα επανέρθουμε, όμως, με άλλα ποστ (μήπως και τα κυκλώσουμε σιγά σιγά).
Ευχαριστώ για την καθαρή ματιά!
["Ποιά είναι η διεύθυνση", ε; Χμμμ... The million dollar question.]