Υπάρχει το πρόσωπο που είμαστε, το πρόσωπο που θέλουμε να γίνουμε, το πρόσωπο που βλέπουμε στα μάτια των άλλων, το πρόσωπο που φοβόμαστε πως κρύβεται πίσω από το πρόσωπο που δείχνουμε. Ψάχνοντας ταυτότητα μέσα σ’αυτό το παιχνίδι με τους καθρέφτες, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος… ατυχημάτων…
[Περίεργα πράγματα συμβαίνουν όσο βρισκόμαστε υπό την επήρεια της πραγματικότητας.]
11 Απριλίου, 2008 σε 2:56 μμ |
Λοιπόν δεν έχω γράψει ακόμα για τους καθρέφτες τίποτα (ή έχω γράψει και δεν το θυμάμαι γιατί γερνάω…) γιατί θα έπρεπε να ομολογήσω ότι ακόμα τώρα το βράδυ καλού κακού, δεν αφήνω στο δωμάτιο κάνένα καθρέφτη, έτσι που να μπορώ να κοιταχτώ… Για να μην έχουμε ατυχήματα. Λες να προσπαθώ να με πείσω ότι αυτό που θα δω το βράδυ διαφέρει τάχα από αυτό που βλέπω το πρωί?
Αλήθεια το θεωρείς φρίκη ή ευλογία κάποιον που τελικά θα ήταν ίδιο όπως “βλέπεται” όπως “τον βλέπουν” όπως “θα γίνει” και όπως “ήταν”?
Θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε Ο ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΜΑ π.χ.
Τη καλησπέρα μου! Εχουμε καιρό να τα πούμε
11 Απριλίου, 2008 σε 7:56 μμ |
“Αλήθεια το θεωρείς φρίκη ή ευλογία κάποιον που τελικά θα ήταν ίδιο όπως “βλέπεται” όπως “τον βλέπουν” όπως “θα γίνει” και όπως “ήταν”?”
Δεν ξέρω. Δεν συναντήσει τέτοιον άνθρωπο και ό,τι πω θα είναι εικασία.
[Τώρα που... ξεκουράζεις το μπλογκ σου, να περνάς να μας βλέπεις!]
12 Απριλίου, 2008 σε 8:07 μμ |
Ξεκούραση μια κουβέντα είναι! Θα χαρώ να μου πεις αν σου αρέσει το νέο μου στέκι:) Τοχα άχτι να φτιάξω μια μικρή πατρίδα για τη φαντασία και το μπλογκάρισμα μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.
Οσο για τον άνθρωπο χωρις περιτύλιγμα, δυστυχώς τώρα τελευταία βλέπω να εμφανίζονται όλο και συχνότερα τέτοια φαινόμενα.. άνθρωποι “στάσιμοι”…
Χωρίς εκπλήξεις στο καθρέφτη. Χωρίς καν διάθεση να τρομάξουν..
13 Απριλίου, 2008 σε 9:15 μμ |
ένα μυαλό το έχουμε, τι να κάνουμε;
(ωραίο το βιντεο).
14 Απριλίου, 2008 σε 12:42 πμ |
@vasiliskos:
Μου αρέσει το νέο στέκι (και εκφράζει πράγματα που αγαπώ πολύ), αλλά μου λείπει λίγο το προσωπικό σχόλιο στα ωραία που παρουσιάζονται εκεί. Τι λες; Θα βρεις τον χρόνο;
@x-ray:
Μυαλό; Θέλω κι εγώ!
14 Απριλίου, 2008 σε 2:44 πμ |
Ένα πρόσωπο έχουμε όλοι. Τα άλλα είναι “προσωπεία”
14 Απριλίου, 2008 σε 1:10 μμ |
Σιγά σιγά θ΄αρχίσω να κατεβάζω κι εκεί τα γνωστά σεντόνια από σκέψεις
Απλά ξεκίνησα κάνοντας μια συγκέντρωση από τα βασικά για τους νέους ταξιδιώτες!
Από την άλλη να κάνω τη δική μου κριτική σ΄αυτά τα “τέρατα” είναι αδύνατον! Μερικούς από αυτούς τους συγγραφείς απλά τους λατρεύω! Συγνώμη που καταχράστηκα το χώρο σου για άσχετο με το θέμα… αλλά αν το καλοσκεφθείς, η ανάρτησή σου αυτή, φέρνει συνειρμούς από πολλά αγαπημένα βιβλία “φαντασίας”
Τι θάλεγες για το Παρείσακτο ας πούμε?:)
14 Απριλίου, 2008 σε 6:19 μμ |
Τον “Παρείσακτο” του θείου Λάβκραφτ; Αν αφαιρέσεις το πρώτο επίπεδο (“ιστορία τρόμου”) ναι, νομίζω πως συνδέεται με την παρούσα ανάρτηση και το πώς η ματιά των άλλων μπορεί να καθορίσει το πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Πάντως, θα ήθελα την οπτική σου, είτε σύντομη είτε σεντονάτη!
[Το "προσωπείο", αγαπητέ Κώστα, με κάνει να σκέφτομαι κάτι που κατασκευάζουμε συνειδητά και χρησιμοποιούμε. Κάτι πιο επιφανειακό και ελεγχόμενο από την αίσθηση που έψαχνα. Βέβαια, οι λέξεις αφήνουν διαφορετικές γεύσεις σε διαφορετικούς ανθρώπους.]
15 Απριλίου, 2008 σε 7:59 μμ |
τι ωραία που υπάρχει και αυτό το α’ πληθυντικό “πρόσωπο”.
15 Απριλίου, 2008 σε 10:16 μμ |
Είδες τι ωραία αποδίδει ευθύνες σε όλους;
18 Απριλίου, 2008 σε 8:30 πμ |
Θαυμάσιο κείμενο ! Πάντα μου άρεσε στο λούνα παρκ ο λαβύρινθος με τους καθρέφτες .Μα πώς τελικά καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε όταν ο καθένας μας δρα σαν τρεις διαφορετικοί ;
Ποίος είναι ο Αλέξης ;
1.Αυτός που εγώ νομίζω ότι είναι;
2.Αυτός που νομίζει αυτός ότι είναι;
ή
3.Αυτός που είναι ;
(Αυτή είναι κι η βασική φιλοσοφία του Πιραντέλο που δεν απέχει και πάρα πολύ από του Φρόυντ με το super-ego ,το ego και το id).
Εσύ προσθέτεις ευφυέστατα και μια τέταρτη διάσταση.
18 Απριλίου, 2008 σε 11:30 πμ |
Ευχαριστώ ναυτίλε.
Μου φαίνεται πως όποτε καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε συντελείται ένα μικρό θαύμα.
[Δεν ξέρω γιατί, αλλά μ'αρέσει που αναφέρθηκες πρώτα στον Πιραντέλο και μετά στον Φρόϋντ!]