«Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη…»
Δεν πρόλαβε να ετοιμαστεί, είχε να δει το σήριαλ και τις ειδήσεις, να πάρει τη Δάφνη-Λυδία απ’ το μπαλέτο και τον Κωνσταντίνο-Φοίβο απ’ το καράτε, πέρασε και για εξομολόγηση για να εξαγνιστεί από τα χρόνια της πορνείας, τηλεφώνησε και στον κουμπάρο για κείνη την επιδότηση. Πότε να προλάβει να ετοιμαστεί;
Μάλλον λέει να κάτσει σπίτι. Και να χώσει μερικούς ανθρώπους κάτω από το χαλί, μην τους δει η πεθερά που θα έρθει αύριο για επίσκεψη.
27 Μαρτίου, 2008 σε 3:52 μμ |
Η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη, γενικότερα.
Απλά πράγματα γίνονται πολύπλοκα ενώ ταυτόχρονα ντύνονται με νομική υπόσταση χωρίς να υπάρχει λόγος.
Αφήστε τους ανθρώπους να ζήσουν όπως αυτοί θέλουν Ελληνες “κοινωνοί”.
Βαριά αρρώστεια ο μικροαστισμός κι ακόμα βαρύτερη ο νεοπλουτισμός
27 Μαρτίου, 2008 σε 4:23 μμ |
Ίσως να φταίει ακριβώς το ότι λόγω της ιστορικής πορείας της Ελλάδας (τουρκοκρατία, ας πούμε, οθωνική γραφιοκρατεία ή οι συνεχής πόλεμοι, η μακρόχρονη ανέχεια, η μαζική και καθυστερημένη αστικοποίηση) η αστική τάξη στη χώρα μας ακόμα δεν έχει ταυτότητα και δεν γνωρίζει το ρόλο της. Ψάχνει για ταυτότητα και ασφάλεια στα λάθος μέρη ή με λάθος τρόπους. Βασίζεται στην ανασφάλεια και τις κοινωνικές φοβίες.
“[...] ακόμα βαρύτερη ο νεοπλουτισμός”
Και, όπως το λες, είναι και η ευμάρεια (ή η επίφαση της ευμάρειας) που ήρθε απότομα, μέσα σε μια γενιά, και που δεν γνωρίζουμε πως να την χειριστούμε. Απ’ τα αλώνια στα σαλόνια.
28 Μαρτίου, 2008 σε 3:11 μμ |
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
φταίει κι ο Χατζηπετρής.
30 Μαρτίου, 2008 σε 12:43 πμ |
«Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη…»
Η ελληνική κοινωνία, έχω την εντύπωση, πως γίνεται όλο και λιγότερο «ελληνική» και όλο και λιγότερο «κοινωνία». Ίσως μάλιστα αυτό ακριβώς να είναι και ένα μέτρο …«ετοιμότητας». Μια ακόμη λιγότερο «ελληνική» και ακόμη λιγότερο «κοινωνία» θα είναι ενδεχομένως …πιο έτοιμη.
30 Μαρτίου, 2008 σε 12:50 πμ |
Αναρωτιέμαι αν σε πιάνω, άλληλε…
Λες πως η εν λόγω ετοιμότητα θα ήταν δείγμα έλλειψης ελληνικότητας ή/και “κοινωνικότητας”;
30 Μαρτίου, 2008 σε 8:46 πμ |
Ναι. Ξεκίνησα από τη σκέψη ότι υπάρχουν δύο λογιών «ετοιμότητες».
Η μια (ας πούμε η παθητική ετοιμότητα) αφορά κατ’ ευφημισμόν «κοινωνίες» που ελάχιστα διαφέρουν από απλή συνάθροιση ατόμων. Είναι έτοιμες για οποιαδήποτε «καινοτομία» τους εισάγεται αφού δεν έχουν καθόλου πραγματικά ισχυρές δομές αντίδρασης. Χειραγωγούνται και κατευθύνονται κατά το δοκούν κυρίως από ισχυρότερες δομές εκτός αυτών.
Η άλλη (ας πούμε η ενεργητική ετοιμότητα) αφορά κοινωνίες όπου τα μέλη τους είναι όντως πολίτες (όπως περιγράφεται στον επιτάφιο του Περικλή – εξού και η αναφορά στο «ελληνική») και κοινωνούν ουσιαστικά μεταξύ τους δίνοντας έμφαση και έχοντας πραγματικό ενδιαφέρον για το συλλογικό συμφέρον («κοινωνία») .
Τέτοιες κοινωνίες δεν αποδέχονται αλλά μάλλον παράγουν καινοτομίες εφόσον αυτές κρίνονται μέσα από εσωτερικές (ενδοκοινωνικές) ζυμώσεις απαραίτητες για την εξέλιξή τους.
Στην πραγματικότητα, σκέφτομαι, οι δύο πιο πάνω περιγραφές συνιστούν τα (ιδεατά) άκρα ενός συνεχούς «ετοιμοτήτων» και απλά κάποιες κοινωνίες προσεγγίζουν περισσότερο το ένα ή το άλλο άκρο αυτού του συνεχούς.
Ευαισθητοποιήθηκες, αν κατάλαβα καλά, από κάποιες αρνητικές αντιδράσεις που προκλήθηκαν στην προσπάθεια εισαγωγής και θέσμισης νέων κοινωνικών συμβάσεων.
Οι αντιδράσεις αυτές όμως, αν και προβλήθηκαν ιδιαιτέρως εκτιμώ ότι ήταν πολύ πιο περιορισμένες και σε ένταση και σε έκταση και κάπου αναμενόμενες. Σε τίποτε δεν εμποδίζουν πραγματικά την νομοθέτηση των όποιων νέων προτάσεων. Η κατάσταση προσιδιάζει, κατά τη γνώμη μου, κατά πολύ την κατάσταση της «παθητικής ετοιμότητας».
Δεν αξιολογώ τη συγκεκριμένη καινοτομία. Αυτό που επισημαίνω είναι ακριβώς το ότι είναι εισαγόμενη και το ότι εισάγεται σε ένα όλο και πιο εξασθενημένο αποδομούμενο και χειραγωγούμενο κοινωνικό σώμα.
31 Μαρτίου, 2008 σε 12:59 πμ |
Τώρα σε κατάλαβα, φίλε. Και το βλέπω κάπως έτσι:
Αυτή η επιθυμητή «ενεργητική ετοιμότητα» -αν υπάρχει- δεν συμβαίνει στην Ελλάδα. Δεν γνωρίζω αν υπήρξε ή πότε, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που ζούμε ως Έλληνες πολίτες σήμερα.
Αυτό που περιγράφεις ως άλλο άκρο το βρίσκω λίγο υπερβολικό και φοβικό, για να πω την αλήθεια. Μιλάς για μια κατάσταση όπου κοινωνικές αλλαγές επιβάλλονται (από ισχυρότερες κοινωνίες, ίσως) στην χειραγωγούμενη δική μας. Σκιαγραφείς μια εικόνα όπου κάποιες ξένες επικυρίαρχες δομές καταλύουν και αλλοιώνουν –ως προς το χειρότερο, πάντα, αυτό είναι το υπονοούμενο κατά τη γνώμη μου- την ελληνική κοινωνία. Μιλάμε για μια σχέση δύναμης και φόβου. Ως προς αυτό έχω αντιρρήσεις.
Αν η ελληνική κατάσταση υστερεί (στο σημείο να είναι παντελώς χάλια σε κάποια θέματα) δεν βρίσκω πως είναι σημάδι επικυριαρχίας το να υπάρχει επιρροή και έμπνευση από κοινωνίες που στα συγκεκριμένα σημεία λειτουργούν καλύτερα –και, συχνά, το «καλύτερα» είναι μετρήσιμο. Όποιος είναι μπροστάρης ανοίγει τα μάτια στους υπόλοιπους. Θα προτιμούσα την ελληνική κοινωνία πρωτοπόρα. Όμως, όπου υστερεί και δυσλειτουργεί, δεν προτιμώ την ντόπια νόσο από το ξένο φάρμακο.
Βρίσκω θετικό που η Γαλλική Επανάσταση (με τα μύρια στραβά της) επηρέασε όλη την Ευρώπη με το πνεύμα της δημοκρατικότητας και της ανεξαρτησίας και άλλαξε τη μορφή των Βασιλειών και Φεουδαρχιών. Και έδωσε φόρα και για το 1821. Είναι θαυμάσιο που η Ρώμη άφησε πίσω της το Ρωμαϊκό Δίκαιο, αυτό τον βασικό πυλώνα που βελτίωσε τη δικαιοσύνη σε όλες τις κοινωνίες που άγγιξε. Δεν θα πω άλλα παραδείγματα, αλλά υπάρχουν. Κανείς άνθρωπος και καμιά κοινωνία δεν προχώρησε ξεκομμένη από τις υπόλοιπες. Το να αντιμετωπίζεται κάθε αλλαγή με φόβο, απλώς και μόνο επειδή δεν την πρωτοσκεφτήκαμε εμείς, το βρίσκω καταστροφικό.
Βλέπω την χώρα μου να έχει παγιώσει μια πικρή, οδυνηρή πορεία αποκλεισμών. Να προστατεύει μια αμφίβολη κανονικότητα. Έναν πλασματικό μέσο όρο. Κανείς μας, όμως, δεν έχει 1,2 παιδιά! Οι περισσότεροι, αν το σκεφτούμε, σε κάποιου είδους μειονότητα –ή και σε πολλές ταυτόχρονα- ανήκουμε. Στην Ελλάδα ζουν άνθρωποι που θεωρούμε (αυθαίρετα) πως αποκλίνουν από… κάτι: ομοφυλόφιλοι, αριστερόχειρες, ναρκομανείς, χρόνια άρρωστοι, ανάπηροι, τσιγγάνοι, ανύπαντρες μητέρες, άστεγοι, άποροι, αλλοεθνείς, αλλόθρησκοι, ψυχικά νοσούντες κλπ. Δεν μπορούν μόνιμα να μπαίνουν όλοι κάτω από το χαλί γιατί οι «νορμάλ» (πόσοι είναι αυτοί; Πόσοι δεν έχουν κάποιον από τους παραπάνω στην οικογένειά τους;) νιώθουν κάπως… άβολα και τους πιάνει «να, μωρέ, μια ανησυχία». Μέχρι πριν λίγα χρόνια η μισή Ελλάδα ήταν υπό διωγμό ή υπό επιτήρηση για πολιτικούς λόγους.
Και σε απλούστερο, όμως, επίπεδο, μπορούν να σε θεωρούν «αποκλίνοντα»: αρκεί να δεις το ύφος κάποιων αν εξηγήσεις πως δεν έχεις παρακολουθήσει ποτέ Μάκη ή Λάκη. Πως δεν έχεις ιδέα για το τελευταίο σουξέ. Πως θέλεις να πάρεις ποδήλατο και όχι SUV. Δεν κριτικάρω τις απόψεις, απλώς παρατηρώ αυτό που συμβαίνει ακόμα και σε τέτοια αστεία θέματα. Πόσο μάλλον όταν συμβαίνει από «νοικοκυραίους» -λες και οι υπόλοιποι δεν είμαστε- που εναντιώνονται μαχητικά στην λειτουργία ξενώνα για ψυχικά νοσούντες στην περιοχή τους.
Η αφορμή (όχι η αιτία: η αφορμή) για το παραπάνω ποστ είναι η προσπάθεια να επιτευχθεί –μέσω του «συμβόλαιου συμβίωσης»- κάποια στοιχειώδης νομική κατοχύρωση των ζευγαριών του ίδιου φύλου. Λέγεται πως οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν το 5% του πληθυσμού. Ένας στους είκοσι ανθρώπους δίπλα μας. Μέλη της κοινωνίας μας. Το να τους αναγνωριστεί η δυνατότητα να λειτουργούν νομικά με κάποιον τρόπο δεν είναι κάτι που «εισάγεται». Ό,τι φροντίζει να μην υπάρχουν ριγμένοι ανάμεσά μας, ενισχύει την κοινωνία μας. Αν κάτι τέτοιο για την ελληνική πραγματικότητα είναι καινοτομία που «εισάγεται», ε, ας εισαχθεί!
Δυστυχώς μερικά από τα σημαντικότερα βήματα που καλείται να κάνει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, αντί να τα κάνει μόνη της με δυναμισμό τα κάνει υπό την απειλή του «μπάτσου» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τη φροντίδα για το περιβάλλον, ας πούμε, ή την δημιουργία ΧΥΤΑ. Και, δυστυχώς, σχεδόν ό,τι μπορεί να πάει στραβά σ’αυτά τα βήματα, έχει να κάνει με την ελληνικότατη πραγματικότητα: κακός σχεδιασμός, διαφθορά, κακή δουλειά. Βλέπω μέρα με τη μέρα να φεύγουν από την Ελλάδα μερικά από τα πιο εργατικά και δημιουργικά μέλη της. Άνθρωποι νέοι, ικανοί και απηυδισμένοι φεύγουν προς τα έξω, όχι με την παλιά λαχτάρα επιστροφής του γκαστερμπάϊτερ, αλλά με την αηδία αυτών που ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους. Να υπερασπιστώ αυτή την κατάντια επειδή είναι «ελληνική»; Να αρνηθώ ό,τι μπορεί να την βελτιώσει επειδή μπορεί να το σκέφτηκε ξένος; Μα αυτό είναι το πιο ανθελληνικό πράγμα που μπορώ να διανοηθώ! Οι Έλληνες έγραψαν ιστορία επειδή ήταν στη γύρα, εξωστρεφείς, έτοιμοι για εμπόριο και κουβέντες, για εισαγωγή και εξαγωγή ιδεών, θρησκειών και ό,τι ήθελε προκύψει. Όποτε ταμπουρωθήκαμε στο καβούκι μας να γκρινιάζουμε με τον γείτονα, το πληρώσαμε με αίμα.
31 Μαρτίου, 2008 σε 10:02 μμ |
Σκιαγραφείς μια εικόνα όπου κάποιες ξένες επικυρίαρχες δομές καταλύουν και αλλοιώνουν –ως προς το χειρότερο, πάντα, αυτό είναι το υπονοούμενο κατά τη γνώμη μου- την ελληνική κοινωνία.
Ναι, αυτήν την εικόνα σκιαγραφώ.
Μιλάμε για μια σχέση δύναμης και φόβου. Ως προς αυτό έχω αντιρρήσεις.
Το «παιχνίδι» της ζωής εν γένει, παίζεται με όρους δύναμης και φόβου. Η μόνη ίσως εξαίρεση που έχει εισαχθεί σε αυτό το παιχνίδι είναι η καινοτομία «αγάπη» -άσχετα αν και στο όνομά της έχουν παιχθεί και παίζονται επίσης παιχνίδια δύναμης και φόβου.
Όποιος είναι μπροστάρης ανοίγει τα μάτια στους υπόλοιπους. Θα προτιμούσα την ελληνική κοινωνία πρωτοπόρα. Όμως, όπου υστερεί και δυσλειτουργεί, δεν προτιμώ την ντόπια νόσο από το ξένο φάρμακο.
Ακούγεται ωραίο και ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει σε μια τέτοια διατύπωση; Σε ένα κόσμο ιδανικό, αγαθών προθέσεων, όπου ο καθένας ενδιαφέρεται ειλικρινά για το καλό των συνανθρώπων του όλα αυτά θα μπορούσαν να ισχύουν. Να μου επιτρέψεις προσωπικά να έχω τις επιφυλάξεις μου. Όσο για την νόσο… υπάρχει και η άποψη ότι δεν υπάρχουν νόσοι αλλά ασθενείς, ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του. Οπότε, ένα φάρμακο που για έναν ασθενή μπορεί να είναι θεραπευτικό, έναν άλλο μπορεί να τον φαρμακώσει.
Κανείς άνθρωπος και καμιά κοινωνία δεν προχώρησε ξεκομμένη από τις υπόλοιπες. Το να αντιμετωπίζεται κάθε αλλαγή με φόβο, απλώς και μόνο επειδή δεν την πρωτοσκεφτήκαμε εμείς, το βρίσκω καταστροφικό.
Εννοείται, όλοι αλληλεπιδρούμε με όλους. Ο φόβος δεν έχει να κάνει με το ότι μια αλλαγή μπορεί να μην την πρωτοσκεφτήκαμε εμείς (μην με αδικείς φίλε) αλλά με τον τρόπο που εισάγεται, προβάλλεται και χρησιμοποιείται.
Για το συγκεκριμένο, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνεις έστω και “υπό την απειλή του «μπάτσου» της Ευρωπαϊκής Ένωσης” θα ισχύσουν και εδώ ό,τι είναι να ισχύσουν ώστε να ρυθμιστούν νομικά οι οικονομικές/κληρονομικές κτλ συνέπειες που προκύπτουν από τη συμβίωση κάποιων ανθρώπων -ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων ή οποιοδήποτε άλλων ιδιαιτεροτήτων-. Δεν χρειαζόταν αυτός ο κατευθυνόμενος ντόρος και καλά για να εκθέσουμε τους οπισθοδρομικούς. Εννοείται άλλωστε, ότι σε καμία αλλαγή δεν θα συμφωνούν όλοι. Αλίμονο.
Η κοινωνία μας σήμερα, όποια και αν είναι αυτή, έχει προκύψει μέσα από πλήθος αλλαγών που είτε τις σκεφτήκαμε είτε (κυρίως) τις «εισαγάγαμε» ή …μας τις εισήγαγαν. Το αποτέλεσμα όμως, όπως και εσύ αφήνεις να εννοηθεί με τα «μπαλέτο-καράτε-εξομολόγηση- επιδότηση κτλ», μοιάζει με ένα κιτς τουρλουμπούκι αναφομοίωτων κακοεφαρμοσμένων και δυσλειτουργικών αλλαγών που έκαναν το κοινωνικό σώμα να φέρνει περισσότερο σε τέρας του Φρανκεστάιν – συνάθροιση μερών ανομοιογενών. Γινόμαστε όλο και λιγότερο «εμείς», περιστασιακές συναθροίσεις ιδιωτών χωρίς αίσθηση συλλογικότητας, κοινότητας στόχων και αξιών.
Μακάρι η καχυποψία μου για δόλιες προθέσεις και σκοπιμότητες να είναι παντελώς αβάσιμη και μακάρι αυτή τη φορά να έχουν αξιολογηθεί σωστά οι προτεραιότητες των αναγκών μας από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις (γιατί δεν είμαστε «εμείς» που αποφασίζουμε) και με αυτό το σύμφωνο ή με παρόμοιες αλλαγές να διορθωθούν κάποια τουλάχιστον από τα κακώς κείμενα της ανέτοιμης έτσι η αλλιώς κοινωνίας μας.
1 Απριλίου, 2008 σε 2:10 πμ |
Σε γενικές γραμμές θα συμφωνούσα μαζί σου, φίλε. Θα μπορούσα να συμφωνήσω σχεδόν σε όλα. Αυτό που με κάνει να διαφωνώ είναι πως δεν μιλώ «σε γενικές γραμμές» αλλά έχοντας κάποια συγκεκριμένα πράγματα κατά νου. Πράγματα που μας πονάνε και που δεν νομίζω πως η λύση τους είναι «εισαγόμενη». Εναπόκειται σε εμάς, και εμείς είμαστε αλλού νυχτωμένοι.
Ας ξεκαθαρίσω μια παρεξήγηση (για την οποία μάλλον φταίει ο κρυπτικός τρόπος που γράφω): το τουρλουμπούκι «μπαλέτο-καράτε-εξομολόγηση- επιδότηση κτλ» δεν το ανάφερα ως παράδειγμα εισαγόμενων αντιλήψεων. Κακοχωνεμένων και κακοεφαρμοσμένων ναι, αλλά όχι αλλότριων. Το ότι η Ελλάδα απόκτησε πολυπληθή αστική τάξη μόλις μετά το 1974 στην ουσία, μια τάξη που νεοπλουτίζει γιατί δεν είχε τους αιώνες που είχε η πλούσια Δύση να προσανατολιστεί και να αποκτήσει ταυτότητα, δεν είναι πρόβλημα της Δύσης. Ούτε μπορεί να μας επιβληθεί έξωθεν κάποια λύση με το ζόρι. Ή, αν φτάσει κάποτε να συμβεί, θα είναι ντροπή. Και, ναι, αν δεν φροντίσουμε σωστά τα του οίκου μας, οι ξένοι δεν θα μας συμπονέσουν.
Δεν θέλω να αναγκαστούμε να αναγνωρίσουμε τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας. Αν αναγκαστούμε σ’αυτό, έχουμε αποτύχει. Και έχουμε αποτύχει πολλές φορές, συχνά καμαρώνοντας. Και στοίχησε σε εμάς, όχι στους ξένους. Η μισή Ελλάδα να αστυνομεύει την άλλη μισή για έναν αιώνα, κόστισε σε εμάς. Η απάνθρωπη (και αντεθνική, τελικά) συμπεριφορά δεκαετιών στους Πομάκους κόστισε σε εμάς. Ο θρησκευτικός πόλεμος εναντίον του πολιτικού γάμου ή των ταυτοτήτων κόστισε σε εμάς. Η απελπιστική απαξίωση του internet επί τόσα χρόνια μας έχει ήδη κοστίσει απίστευτα. Η καταστροφή του περιβάλλοντος της χώρας μας κοστίζει σε εμάς. Η ανυπαρξία δομών για τα άτομα με ειδικές ανάγκες κοστίζει σε εμάς. Όπως κόστισε και το κολαστήριο του «Ψυχιατρικού» ιδρύματος της Λέρου και άλλων παρόμοιων. Να συνεχίσω; Δεν έχει νόημα, μπορείς να σκεφτείς περισσότερα από μένα. Κόστισαν σε πόρους, ζωές, και σε αυτό που θρηνείς κι εσύ: σε κοινωνική συνοχή. Η προσπάθεια να μην πληρώσουμε περισσότερα δεν είναι απαραίτητα «κατευθυνόμενος ντόρος».
Έχω πολυλογήσει. Ας πω κι αυτό: αν ξύσεις το λεπτό φλούδι μοντέρνας μπογιάς η ελληνική κοινωνία ζει ακόμα στην εποχή των παλιών ελληνικών ταινιών. Δεν έχει αλλάξει σε τίποτα. Κάτι καινούργια ρούχα φόρεσε και χόρτασε κάπως –απότομα. Αυτά τα φτιασίδια τα ονομάζεις εισαγόμενες αλλαγές. Εγώ, πάλι, ονομάζω ελληνικό τέλμα αυτή την τάση των αμάθητων κώλων να φοράνε μεταξωτά βρακιά και να μη θέλουν να μάθουν ούτε πώς να τα χειριστούν. Σαν άθλιοι οδηγοί με τεράστια ακριβά αυτοκίνητα. Κι εγώ, κι εσύ, ελπίζουμε να δούμε καλύτερα πράγματα, φαντάζομαι.
Αλλά δεν μου φταίει το ξένο αμάξι. Μου φταίει ο Έλληνας που το γουστάρει για να δείχνει άρχοντας αλλά δεν θέλει να μάθει να το οδηγεί σωστά (κι ακόμα πιο σημαντικό: να το σχεδιάζει, και να το φτιάχνει!). Κι αν κάποιος δίπλα του θέλει –γιατί υπάρχουν ευτυχώς και τέτοιοι Έλληνες- αυτός θα γυρίσει να του βγάλει το μάτι. Μέχρι να νιώσει «έτοιμος» για κάτι καλύτερο, θα έχει μείνει τίποτα να καλυτερέψουμε; Οι συνάνθρωποι –που κάποιος, κάποτε, μπορεί να νομοθετήσει γι αυτούς, αλλά δε μας κόφτει κιόλας- μας περισσεύουν;
[Ποιοι είμαστε «εμείς»;]
2 Απριλίου, 2008 σε 2:42 πμ |
Γειά σου αγαπητέ aerosol
Έχεις ενδεχομένως μια πιο φρέσκια και αγνή ματιά για τα πράγματα και τις καταστάσεις και σίγουρα πιο γνήσιο ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους μας από ότι εγώ, γι αυτό και νομίζω είναι ίσως καλύτερα να μην σε κουράζω άλλο.
Θα μείνω μόνο σε αυτό με το οποίο τελειώνεις:
Ίσως ακριβώς οι απαντήσεις που μπορούμε να δώσουμε σε αυτό το ερώτημα είναι όλη η ουσία. Ποιοι χωράνε στο …δικό μας «εμείς»; Τι κάνουμε εμείς για τους …υπόλοιπους «εμείς»; κ.ο.κ
Και κάτι σαν υστερόγραφο. Αν η είδηση είναι σωστή, το άσυλο στον Ιρανό ομοφυλόφιλο πρόσφυγα που χορηγήθηκε από «εμάς» και όχι από τους «φωτισμένους» …άλλους, δείχνει ίσως ότι στο «εμείς» εμπεριέχονται ήδη περισσότερες αξίες και απαντήσεις που αξίζει να αναδείξουμε.
2 Απριλίου, 2008 σε 10:59 πμ |
“Έχεις ενδεχομένως μια πιο φρέσκια και αγνή ματιά για τα πράγματα και τις καταστάσεις και σίγουρα πιο γνήσιο ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους μας από ότι εγώ”
Αγαπητέ άλληλε, μπορεί να διαφωνήσαμε λίγο αλλά… μη με δουλεύεις κι όλας!
Εγώ κούρασα με τα κατεβατά μου.
Το ποιοί είμαστε “εμείς” πιστεύω κι εγώ πως είναι το ζητούμενο. Και δεν θέλω να ψάχνω την απάντηση στην “φώτιση” -my ass!- των άλλων.
Δεν έμαθα για τον Ιρανό. Μαθαίνω, πάντως, πως η χώρα μας έχει το μικρότερο ποσοστό αναγνώρισης ασύλων στην Ευρώπη.
Μια λεπτομέρεια από άρθρο της Καθημερινής της 16ης Μαρτίου:
“μετά την απόφαση της Νορβηγίας να μην επαναπροωθεί στην Ελλάδα αιτούντες άσυλο (με βάση τη συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ) διότι η χώρα μας «δεν παρέχει καμία εγγύηση για το σεβασμό των δικαιωμάτων τους», σε αντίστοιχες αποφάσεις οδεύουν άλλες τρεις ευρωπαϊκές χώρες”
Ευχαριστώ για την κουβέντα (για άλλη μια φορά).