Ταβάνια και φωτιστικά. Ένας πίνακας, το πάνω μισό μιας βιβλιοθήκης. Απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι, κάποιος ποτίζει τα φυτά, ένα παιδικό αυτοκίνητο. Το κίτρινο μακρινό φως μιας λάμπας όπως φαίνεται από το παράθυρο του λεωφορείου, καθώς η ματιά διατρέχει κομμάτια από ξένες ζωές. Ό, τι αφήνει να φανεί η μπαλκονόπορτα και το μεταλλικό περίγραμμα του τζαμιού. Ένα αχανές παζλ από κατοικίες, ιατρεία, γραφεία, το χρώμα των τοίχων, κάτι από έπιπλο, μια φευγαλέα φιγούρα με ρόμπα.
Καμιά φορά, ιδιαίτερα στον ηλεκτρικό, η εικόνα είναι πληρέστερη. Για λίγα δευτερόλεπτα συναντάς ολόκληρο το σκηνικό μιας ύπαρξης που ποτέ δεν θα αγγίξεις: την οικογένεια που τρώει, το άδειο υπνοδωμάτιο, την γυναίκα που βλέπει τηλεόραση. Αποκτάς πρόσβαση σε μύχιες, οικείες στιγμές. Πρόσβαση που δεν δικαιούσαι αλλά που οι περιστάσεις -εξ ανάγκης- επιτρέπουν. Ένα επιπλέον προνόμιο, δώρο με το εισιτήριο που έβγαλες.
12 Μαρτίου, 2008 σε 10:42 πμ |
κ. aerosol ψεκάσατε ευχάριστα την πρωινή μας πραγματικότητα.
12 Μαρτίου, 2008 σε 11:42 πμ |
να ακουμπας το κεφαλι σου στο τζαμι,να κλεινεις τα ματια που και που
και παλι να κοιτας λιγακι εξω.
( η δικη μου διαδρομη κρατουσε περισσοτερο απο λιγα δευτερολεπτα)
12 Μαρτίου, 2008 σε 12:09 μμ |
@ μαύρα μεσάνυχτα:
Καλημέρα φίλε. Χαίρομαι που, ταξιδεύοντας στο ίντερνετ, βλέπεις κάθε μέρα από το παράθυρο τι γίνεται εδώ μέσα.
@ ε:
Μπορεί να δοκιμάσω αυτό με τα κλειστά μάτια. Ίσως να δίνει αίσθηση φωτογραφίας στον κόσμο. Συνήθως, όμως, μου αρέσει η θέα. Προτιμώ να μην τη χάνω.
[Εννοούσα πως λίγα είναι τα δευτερόλεπτα που μπορείς να δεις ένα κτήριο πριν προχωρήσει το λεωφορείο]
12 Μαρτίου, 2008 σε 12:49 μμ |
Ο σιωπηλός μάρτυρας του Χίτσκοκ περίπου το ίδιο έκανε με αμφίβολες συνέπειες. Ηδονοβλεπτικός εφιάλτης ή εικονική πραγματικότητα;
12 Μαρτίου, 2008 σε 5:16 μμ |
Εφιάλτης δεν είναι.
Εικόνες ζωής είναι, μικρά ταμπλό καθημερινότητας που επαναλαμβάνονται σε κάθε κτίριο. Τα πρόσωπα αλλάζουν. Θυμάμαι τον Μπουκόφσκι – που ακριβώς δεν θυμάμαι – που είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο δίπλα στον υπόγειο κι έγραφε για τις φάτσες που τον κοίταγαν κατάματα μέσα από το τζάμι.
Περνάς γρήγορα μεσα στο βαγόνι σου και διασχίζεις για λίγο κι ένα ξένο σαλόνι
12 Μαρτίου, 2008 σε 11:26 μμ |
Νομίζω πως το βλέπω όπως ο dredd.
13 Μαρτίου, 2008 σε 11:29 πμ |
Όταν ακουμπάω το κεφάλι στο τζάμι του τρόλλευ πάντως μετράω τα παπάκια για να κοιμηθώ, και τελεικά δεν βλέπω τίποτα.
14 Μαρτίου, 2008 σε 11:43 πμ |
Σύμφωνοι όπως το βλέπετε. Από τη θέση του παρατηρητή. Από την απέναντι θέση όμως… ή μήπως οι ρόλοι ταυτίζονται; Ίσως να είναι έτσι.
14 Μαρτίου, 2008 σε 6:48 μμ |
Νομίζω πως ο παρατηρητής είναι κι αυτός παρατηρούμενος -και αρκεί ο παρατηρούμενος να μπει σε κάποιο τρόλλεϋ για να γίνει ο παρατηρητής της ιστορίας μας. Εξάλλου, στους στενούς δρόμους που ζούμε οι περισσότεροι, ήμαστε μόνιμα και τα δυο. Υπάρχουν, όμως, κάποιες ακραίες περιπτώσεις (κάποια πραγματικά άτυχα οικήματα!) που το μάτι των περαστικών πέφτει μόνιμα και η θέα είναι άπλετη. Αυτό θα μπορούσε όντως να είναι εφιάλτης! Δεν θα ήθελα να ήμουν ένοικος εκεί.
14 Μαρτίου, 2008 σε 6:59 μμ |
Πολύ ποιητικό…
Χρησιμοποιώ και συχνά το τραίνο….
16 Μαρτίου, 2008 σε 12:45 πμ |
και αφηρημένος να σαι, οι εικόνες μπαίνουν ασυνειδητα μέσα σου..
λαθραία.. έχεις δεν έχεις κόψει εισητηριο
16 Μαρτίου, 2008 σε 2:12 πμ |
Το μόνο εισητήριο που θέλουν οι εικόνες είναι η ματιά μας.