Παλιά ηθοποιός δίνει συνέντευξη σε ζαχαρένια δημοσιογράφο.
Από κάτω η λεζάντα γράφει:
«Έφτιαξε τον δικό της παραμυθένιο κόσμο και ζει εκεί με τους ανθρώπους που λατρεύει».
Με στρούμφισε τελείως.
Παλιά ηθοποιός δίνει συνέντευξη σε ζαχαρένια δημοσιογράφο.
Από κάτω η λεζάντα γράφει:
«Έφτιαξε τον δικό της παραμυθένιο κόσμο και ζει εκεί με τους ανθρώπους που λατρεύει».
Με στρούμφισε τελείως.
4 Μάρτιος, 2008 σε 3:31 μ.μ
Fire and brimstone…Death is upon us!
4 Μάρτιος, 2008 σε 7:52 μ.μ
Weeee! Free cheese for everyone!
5 Μάρτιος, 2008 σε 12:37 π.μ.
Tι άλλο θ’ ακούσουμε…όπως την βρίσκει καθένας παιδιά…
6 Μάρτιος, 2008 σε 4:28 π.μ.
ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ…
6 Μάρτιος, 2008 σε 8:18 μ.μ
Άλλη μια ιστορία από τη Λιμνούπολη…
[Καλώς ήρθες kleopatrakleo]
7 Μάρτιος, 2008 σε 2:36 μ.μ
Καλησπέρα αγαπητέ μου Aerosol. Μήπως είδες την Κλάραμπελ; Έχουμε φάει τον κόσμο με τον Οράτιο…
9 Μάρτιος, 2008 σε 9:57 π.μ.
συντροφε, διαβασε αμεσως το μεγαλο ρεμαλι για να συνελθεις!
θα προτεινα την ιστορια που βαζει τις τηγανητες πατατες στο βρακι του για να κρατα ζεστα τα @ρχιδι@ του.
9 Μάρτιος, 2008 σε 11:51 μ.μ
…εγώ πάλι, μιας και μιλάτε για κινούμενα σχέδια ή για… ρεμάλια,
αγάπησα πολύ το τεράστιο κεφάλι της mafalda
και τον δημιουργό της, περισσότερο απ’όλους,
κατά τ’ άλλα, κόβω φλέβες για τον ροζ πάνθηρα
και ταυτίζομαι μαζί του (κάθεται πάντα ήσυχος στον ροζουλί κόσμο του και δεν τον αφήνουν να ησυχάσει!!)
10 Μάρτιος, 2008 σε 4:15 π.μ.
mikro mou pony fae peponi???
11 Μάρτιος, 2008 σε 10:39 π.μ.
Μ’ αρέσουν τόσο τα παστέλ χρώματα που δεκάρα δε δίνω για τη δημοσιογράφο. Αυτού του είδους η χαρά καθόλου δε βλάπτει.