«Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη…»
Δεν πρόλαβε να ετοιμαστεί, είχε να δει το σήριαλ και τις ειδήσεις, να πάρει τη Δάφνη-Λυδία απ’ το μπαλέτο και τον Κωνσταντίνο-Φοίβο απ’ το καράτε, πέρασε και για εξομολόγηση για να εξαγνιστεί από τα χρόνια της πορνείας, τηλεφώνησε και στον κουμπάρο για κείνη την επιδότηση. Πότε να προλάβει να ετοιμαστεί;
Μάλλον λέει να κάτσει σπίτι. Και να χώσει μερικούς ανθρώπους κάτω από το χαλί, μην τους δει η πεθερά που θα έρθει αύριο για επίσκεψη.
Τέλειωσε η χλωρίνη.
Και την θέλουμε με λαχτάρα, όπως ο εθισμένος την σοκολάτα του κι ο γεωργός την απαλή βροχή. Θέλουμε την κάθαρση των επιφανειών που λερώνει η καθημερινότητα. Είναι δυνατή. Πολύ δυνατή. Κάποιους τους ενοχλεί, τους κάνει να βαριανασαίνουν, να θέλουν να τρέξουν μακριά της. Όπως η αλήθεια.
Θα χρησιμοποιηθεί με σεβασμό και υπευθυνότητα.
«Αυτό που σου λέω, μαμά: οι άντρες είναι τελείως ανώριμοι. Δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος μιας σχέσης. Δεν μπορούν να απογαλακτιστούν, μαμά. Μαμά, μην κοιτάς που εσύ με τον μπαμπά… Δεν βρίσκεις εύκολα άντρες σαν τον μπαμπά, μαμά! Κάνουν σαν παιδιά. Κι έχουν αυτό το κόλλημα με τη μάνα τους, μαμά. Εγώ ξέρω πως μπορώ να σου μιλήσω για τα πάντα, μαμά, αφού είμαστε φίλες… Ναι, ναι, αυτοί μένουν στην ηλικία των δώδεκα. Καλά, θά ‘ρθω αύριο να τα πούμε από κοντά, να πάμε και για ψώνια. Θα μου φτιάξεις και το στιφάδο σου; Ωραία, θα βάλω τον μπαμπά να δει και το αυτοκίνητο, θα ξέρει αυτός. Άντε, άντε, φιλιά μανούλα, φιλιά! Θα στα πω όλα, ναι, ναι… Γειά σου μαμά.»
Ταβάνια και φωτιστικά. Ένας πίνακας, το πάνω μισό μιας βιβλιοθήκης. Απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι, κάποιος ποτίζει τα φυτά, ένα παιδικό αυτοκίνητο. Το κίτρινο μακρινό φως μιας λάμπας όπως φαίνεται από το παράθυρο του λεωφορείου, καθώς η ματιά διατρέχει κομμάτια από ξένες ζωές. Ό, τι αφήνει να φανεί η μπαλκονόπορτα και το μεταλλικό περίγραμμα του τζαμιού. Ένα αχανές παζλ από κατοικίες, ιατρεία, γραφεία, το χρώμα των τοίχων, κάτι από έπιπλο, μια φευγαλέα φιγούρα με ρόμπα.
Καμιά φορά, ιδιαίτερα στον ηλεκτρικό, η εικόνα είναι πληρέστερη. Για λίγα δευτερόλεπτα συναντάς ολόκληρο το σκηνικό μιας ύπαρξης που ποτέ δεν θα αγγίξεις: την οικογένεια που τρώει, το άδειο υπνοδωμάτιο, την γυναίκα που βλέπει τηλεόραση. Αποκτάς πρόσβαση σε μύχιες, οικείες στιγμές. Πρόσβαση που δεν δικαιούσαι αλλά που οι περιστάσεις -εξ ανάγκης- επιτρέπουν. Ένα επιπλέον προνόμιο, δώρο με το εισιτήριο που έβγαλες.
Παλιά ηθοποιός δίνει συνέντευξη σε ζαχαρένια δημοσιογράφο.
Από κάτω η λεζάντα γράφει:
«Έφτιαξε τον δικό της παραμυθένιο κόσμο και ζει εκεί με τους ανθρώπους που λατρεύει».
Με στρούμφισε τελείως.
Ίσως να τον γνωρίσαμε με λάθος αφορμές και να τον καταχωρίσαμε σε λάθος συρτάρι. Ίσως τα ταξίδια του στις εμμονές του τόπου του να μας έκρυψαν το βάθος των ιστοριών του και τον μουσικό πλούτο που τις τυλίγει. Ίσως, απλά, να φταίει εκείνο το τραγούδι που τον έκανε γνωστό στην Ελλάδα και που η απόγνωση και η οργή του κατανοήθηκε ελάχιστα. Δεν βρίσκω άλλο λόγο για το πόσο υποτιμημένος είναι ο Bruce Springsteen στα μέρη μας, ακόμα κι απ’ αυτούς που βαδίζουν σε κλασικούς ροκ δρόμους.
Κι όμως, δεν βρίσκω καλύτερο τρόπο να καλωσορίσω την άνοιξη από το Meeting across the river, ένα παραγνωρισμένο διαμάντι από το άλμπουμ Born to run. Σαν τρυφερή αύρα από ανοιξιάτικο σαββατόβραδο, έρχεται να ντύσει ένα πικρό ενσταντανέ, ένα θραύσμα χαμοζωής που λες πως βγήκε από παλιό Σκορτσέζε.
Ναι, το «Αφεντικό» έχει φλερτάρει και με τζαζ μπαλάντες. Και έχει στάξει μέσα αίμα από άγρια σοκάκια και όχι από ζεστά σαλόνια.
Meeting across the river
[Bruce Springsteen]
Hey, Eddie, can you lend me a few bucks
And tonight can you get us a ride
Gotta make it through the tunnel
Got a meeting with a man on the other side
Hey Eddie, this guy, he’s the real thing
So if you want to come along
You gotta promise you won’t say anything
‘Cause this guy don’t dance
And the word’s been passed, this is our last chance
We gotta stay cool tonight, Eddie
‘Cause man, we got ourselves out on that line
And if we blow this one
They ain’t gonna be looking for just me this time
And all we gotta do is hold up our end
Here stuff this in your pocket
It’ll look like you’re carrying a friend
And remember, just don’t smile
Change your shirt, ’cause tonight we got style
Well Cherry says she’s gonna walk
‘Cause she found out I took her radio and hocked it
But Eddie, man, she don’t understand
That two grand’s practically sitting here in my pocket
And tonight’s gonna be everything that I said
And when I walk through that door
I’m just gonna throw that money on the bed
She’ll see this time I wasn’t just talking
Then I’m gonna go out walking
