Οι σκλάβοι είχαν ανέκαθεν την κακή συνήθεια να πιέζονται από αυτό που τους περιορίζει, να ενοχλούνται από τα δεσμά τους. Μαραζώνουν στο κλουβί και αντιλαμβάνονται τη ζωή τους σαν μια πικρή και οδυνηρή φυλακή. Ζουν ένα μαρτύριο, παρόλο που πολλοί συμβιβάζονται μ’ αυτό και προσπαθούν να αντλήσουν όση ευτυχία τους επιτρέπεται κάτω από τέτοιες συνθήκες.
Η γλώσσα, βέβαια, μπορεί να ανατρέψει αυτή την οπτική και να δημιουργήσει μια άλλη. Αν εφεύρουμε έναν παραπλανητικό όρο, μπορούμε να περιγράψουμε τον σκλάβο ως «Προβληματισμένο σε Θέματα Αυτοδιάθεσης», ας πούμε. Αν χρησιμοποιούμε τον όρο συχνά και φτιάξουμε και κάμποσους ακόμα, μπορούμε να επηρεάσουμε τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο κόσμος τα γεγονότα.
Ας πούμε πως συνέβη το εξής: ένας σκλάβος προσπάθησε να δραπετεύσει, απέτυχε, μαστιγώθηκε μέχρι θανάτου και πέταξαν το πτώμα του σε μια σακούλα. Άσχημη ιστορία. Ας την κάνουμε λίγο πιο θολή, μπερδεμένη, για να την καταπιούμε ευκολότερα:
«Η προσπάθεια ενός ατόμου, προβληματισμένου σε θέματα αυτοδιάθεσης, να επιλέξει μια μη-προκαθορισμένη πορεία δράσης αποδείχθηκε αντιπαραγωγική. Αυτό οδήγησε σε μια διαδικασία εργαλειοκεντρικής σωματικής νουθέτησης, με αποτέλεσμα την ουδετεροποίηση της βιολογικής του κινητικότητας. Τα παράγωγα ανενεργά σωματικά στοιχεία απομακρύνθηκαν με την χρήση ειδικών κλωβών μεταφοράς.»
Είδατε τι ωραίο που είναι; Πανέμορφος χυλός. Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Αν καταλάβεις κάτι είναι τόσο βουτηγμένο σε συνεχή στρώματα απάτης που δεν ταράζεσαι καν. Όλες οι λέξεις-σύμβολα έχουν απομακρυνθεί παντελώς από αυτό που υποτίθεται πως συμβολίζουν. Η λειτουργία της σκέψης εμποδίζεται.
Κι αν τα γεγονότα είναι τόσο πασιφανή που και αυτός ο θαυμάσιος τρόπος δεν τα αποκρύπτει; Α, ας μην ανησυχούμε. Λες το ξύδι γλυκάδι και (τσουπ!) το πρόβλημα μετατίθεται μια χαρά. Το 1851 ο κος Σάμιουελ Α. Κάρτραϊτ, Αμερικανός ψυχίατρος, ανακάλυψε μια ψυχική νόσο άγνωστη, μέχρι τότε, στην ιατρική κοινότητα. Την ονόμασε «Δραπετομανία». Δραπετομανία είναι, λέει, η ψυχική νόσος που έκανε τους νέγρους σκλάβους να είναι δυσαρεστημένοι με την σκλαβιά και να επιθυμούν να δραπετεύσουν. Πράγμα αφύσικο, καθότι η Βίβλος εξηγεί -κατά τον γιατρό- πως η νέγρικη φυλή είναι υποταγμένη στον αφέντη και δεν έχει διάθεση να φύγει απ’ αυτόν. Ο κος Κάρτραϊτ υποστήριξε πως η νόσος δημιουργείται από κάποιος ανεύθυνους αφέντες που φέρονται στους σκλάβους σαν ίσους τους και τους διαταράσσουν τον ψυχισμό. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι η απροθυμία του σκλάβου να εργαστεί σκληρά στη φυτεία. Θεραπεία -αλλά και πρόληψη- αποτελεί το συχνό και σκληρό μαστίγωμα του σκλάβου.
Κάτι μου λέει πως ο Κάρτραϊτ θα έκανε λαμπρή καριέρα στον 21ο αιώνα.
Ετικέτες: Γλώσσα & Πραγματικότητα
26 Φεβρουαρίου, 2008 σε 4:29 μμ |
Υπάρχουν διάφορες ασθένειες παρόμοιες. Μια χαρακτηριστική και σύγχρονη είναι, “Η αυξησομανία” ή αλλοιώς “σχιζοφρενική ιδεοληψία για ανεπαρκές εισόδημα, όπως και συνεχείς κρίσεις επιθυμίας προσαύξησης του πανω από τα όρια του πληθωρισμού”. Ναι είναι τραγικό… Η οποία εμμονή τείνει να εξαπλούται στη χώρα μας ως ιός.. Η γκαργκανοφάρμ κόπανοι ΑΕ, (η γνωστή φαρμακευτική πολυεθνική) έχει προτείνει άμεσα μέτρα καταστολής του ιού, τα οποία εξετάζονται εκτενώς και πιθανολογείται ότι θα εφαρμοστούν άμεσα στο μέλλον. Θα γίνει πιθανότατα προληπτικός εμβολιασμός όλου του πληθυσμού με στόχο όχι μόνο να μην αιτούνται πλέον αύξηση των μισθών αλλά να επιστρέφουν και εθελοντικά ένα μέρος στο κράτος. Το εμβόλιο θα έχει το κωδικό όνομα “ο καλός σαμαρείτης”.
27 Φεβρουαρίου, 2008 σε 3:55 πμ |
Outstanding sir.
Η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης δεν έγκειται στο γεγονός ότι η πραγματική της φύση είναι ζωώδης αλλά στις αναρίθμητες και πολύμορφες προσπάθειες που, ως είδος, κάνουμε για να αποκρύψουμε αυτήν ακριβώς τη φύση της.
Υποφέρουμε όχι γιατί τα ένστικτά μας πάλλονται με φρενήρεις ρυθμούς ούτε επειδή οι βιολογικές μας ανάγκες μας βάλλουν με χιλιάδες βιοχημικές υπενθυμίσεις σε μηνιαία, εβδομαδιαία, ημερήσια και ωριαία βάση αλλά γιατί το Πλάσμα στο οποίο έχουμε καταδικαστεί να είμαστε, είναι σε πόλεμο.
Η μάχη η οποία μαίνεται ανηλεής μέσα στο ανθρώπινο ον είναι αυτή μεταξύ του ελεύθερου ζώου που έπαψε να γρυλίζει άναρθρα πριν από μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια και του λογικού, μεθοδικού και εξευγενισμένου πνεύματος που τόσο σύντομα ύψωσε τον λαμπρό τεχνολογικό πολιτισμό μέσα στον οποίο ζούμε. Πρόκειται για μία μάχη σκληρή και διηνεκή και στην οποία σπάνια μπορούμε να διακρίνουμε ποιός κερδίζει – γιατί ποτέ δεν κερδίζει κανείς σε αυτή τη μάχη. Μνημεία ορθώνονται και έπη συγγράφονται, αριστουργήματα δημιουργούνται και διανοητικά εδάφη Θεϊκής τελειότητας κατακτώνται, όλα αυτά ενώ οι πόλεμοί μας μαίνονται με την ίδια καταστροφική μανία και με την ίδια ασίγαστη, διαολεμένη λύσσα που τους διέκρινε όταν κηλίδωναν για πρώτη φορά το πρόσωπο του πλανήτη μας, πολλές χιλιετίες πριν. Θαυμάζοντας την Τέχνη μας και την λεπτότητα που ζει μέσα της ξεχνούμε τους ποταμούς του αίματος που έχουν χυθεί και χύνονται ακατάπαυστα για όλους τους λάθος λόγους και αντιστρόφως. Ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι σε σχέση με το ποιος έχει το πάνω χέρι – γιατί κανένας από τους δύο ποτέ δεν το έχει. Οι δύο δράσεις είναι πάντοτε παράλληλες, η αντιπαράθεση των δύο στοιχείων αδιάκοπη.
Τα κομψά λόγια και τα αμβλυμμένα νοήματα είναι τα μέσα τα οποία χρησιμοποιούν εκείνοι που είναι περισσότερο κτήνη απ’ ότι πνευματικά όντα για να αποκρύψουν τις πραγματικές και απολύτως κτηνώδεις σκέψεις και προθέσεις τους από τους απλούς νόες. Αυτές πάντοτε, και όχι συνήθως, αφορούν την άσκηση ελέγχου. Θεμελιώδεις ζωώδεις λειτουργίες: άσκηση ελέγχου, εξασφάλιση τροφής, διαιώνιση του είδους. Ο λόγος για τον οποίο οι συφιλιδικοί μπάσταρδοι τύπου Κάρτραϊτ χρυσώνουν το χάπι; Απλός. Το κλειδί για την ορθή άσκηση των κτηνωδών καθηκόντων του εκάστοτε εξουσιομανούς ψυχοπαθή είναι η διατήρηση της φύσης των καθηκόντων-προθέσεων-ενστίκτων αυτών, μυστική. Όσο η συνθήκη αυτή ικανοποιείται ο κίνδυνος της εναντίωσης στον δυνάστη παραμένει μηδαμινός. Τα ζώα αγριέυουν όταν αισθανθούν ότι απειλούνται. Μην τους επιτρέψετε λοιπόν να το αισθανθούν ποτέ.
Οι μεταμφιεσμένες λέξεις μας και ο κύκλος της ανειλικρίνειας μέσα στον οποίο είμαστε παγιδευμένοι μαρτυρούν πως η μάχη μέσα μας είναι όσο ισχυρή και αποτρόπαια ήταν πάντα.
27 Φεβρουαρίου, 2008 σε 10:55 πμ |
Να, τέτοια ακούω και με πιάνει μια δυσλειτουργίας του νευρικού συστήματος!
Τώρα δεν ξέρω πως να το πω…
Μου άρεσε το ποστ σου. Αυτα.
27 Φεβρουαρίου, 2008 σε 11:26 πμ |
Η γλώσσα είναι πάντα εργαλείο σκέψης και όχι απαραίτητα το αντίστροφο. Το πώς χρησιμοποιείται αυτό το έργαλείο και γίνεται όπλο στα χέρια επαϊόντων είναι το θέμα. Λίγο Lacan, λίγο Lombrozo (χωρίς να γίνεται εξομοίωση βέβαια) και η εξουσία του συμβόλου θεσμοθετείται.
27 Φεβρουαρίου, 2008 σε 11:50 πμ |
Αγαπητέ κ. aerosol
Δεν δεσμεύομαι πως μπορεί να απαντήσει κανείς [εύκολα τουλάχιστον] στο ότι μπορεί η γλώσσα να αποδώσει τον «ορθό λόγο» την αντικειμενική αλήθεια δηλ. που νομίζω προκύπτει ως ερώτημα από την ενδιαφέρουσα σημερινή ανάρτηση σας.
Σαν αποκλειστική ερμηνεία τις ιστορικής πραγματικότητας η αλήθεια είναι κατόρθωμα προσωπικής πρόσβασης στη γλωσσική εμπειρία και δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. Αυτό το χάος έρχονται να υποτάξουν διάφοροι εκπρόσωποι τη αντικειμενικότητας όπως ο Σάμιουελ Α. Κάρτραϊτ που μας βοηθούν να προσδιορίζουμε τις ανάγκες και επιθυμίες μας, διότι κατέχουν την «αλήθεια». Συνέπεια αυτού η δογματισμός, το αλάθητο, ο ολοκληρωτισμός, και φυσικά η δικαίωση της βίας προς τους αντιφρονούντες της αυθεντίας.
Συγγνώμη αν το παρατράβηξα.
Σκλάβος σας.
27 Φεβρουαρίου, 2008 σε 3:14 μμ |
@vasiliskos:
Η αργκό που δημιουργούν και χρησιμοποιούν οι εταιρίες είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει πολύ –ακριβώς γιατί συχνά είναι το άκρον άωτον της διαστρέβλωσης και απόκρυψης εννοιών. Θα ήθελα να αφιερώσω κάποια ανάρτηση σ’ αυτό το θέμα. Δυστυχώς τα πιο πολλά στοιχεία που έχω δεν είναι στα ελληνικά, οπότε περιμένω και θα δούμε.
Η Γκαργκανοφάρμ Κόπανοι ΑΕ (καλό!) μάλλον θα δώσει σε κάποιον ένα τίτλο του στυλ Senior Account Managing Project Director για να τον πείσει να δουλεύει τις διπλές ώρες για 100 ευρώ παραπάνω. Όταν τον ξεζουμίσει, θα κάνει μια «εκλογίκευση διάχυσης ανθρώπινων πόρων» (στα ελληνικά: θα απολύσει αυτόν κι άλλους δέκα).
@ The Illustrious Grimace:
«Αμβλυμμένα νοήματα»
«Τα ζώα αγριεύουν όταν αισθανθούν ότι απειλούνται. Μην τους επιτρέψετε λοιπόν να το αισθανθούν ποτέ.»
Νομίζω πως μόλις ανάφερες τα μέσα και τις αιτίες αυτής της υπόθεσης, φίλε μου.
@ x-ray:
Ακούς εκεί «Μου άρεσε»! Αυτό έχει δυο λέξεις μόνο και το καταλαβαίνουν όλοι!
@ Macademia:
Όταν το σύμβολο εξαφανίζει αυτό που (υποτίθεται πως) συμβολίζει, η γλώσσα γίνεται εργαλείο μη-σκέψης! Πάντως σε αυτό το παιχνίδι παίζουν και πολλοί αδαείς. Πολλά από αυτά τα γλωσσικά κατασκευάσματα είναι γεμάτα λάθη όλων των ειδών.
@ μαύρα μεσάνυχτα:
Με δυσκολεύεις αγαπητέ! Δεν τόλμησα να αγγίξω «ορθό λόγο» και «αντικειμενική πραγματικότητα» γιατί δεν θα’ χουμε τελειωμό.
[Είμαστε ποτέ αντικειμενικοί για να είναι και η γλώσσα;]
Έμεινα πολύ πιο πίσω από το ερώτημα που -σωστά- εντοπίζεις. Στην χρήση της γλώσσας για να αλλοιώσει ή να δυσκολέψει την απλή, καθημερινή λογική. Αυτή που χρησιμοποιούμε για να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη (ΟΚ, πάντα με αμφιλεγόμενη επιτυχία).
Συμφωνώ πως οι πιο αποτελεσματικοί διαστρεβλωτές των γεγονότων είναι αυτοί που πείθονται από την ίδια τους την απάτη και όχι όσοι συνειδητά υποκρίνονται.
[Μην πάθεις δραπετομανία, φίλε, και χάσω τα σχόλιά σου!]
29 Φεβρουαρίου, 2008 σε 11:21 μμ |
η πραγματικη ασθενεια ειναι ακριβως το αντιθετο: να μην θελεις να δραπετευσεις
μιλαμε για επιδημια…
1 Μαρτίου, 2008 σε 2:03 πμ |
Ναι, σαν να έχουν πληθύνει τα κρούσματα!
1 Μαρτίου, 2008 σε 6:16 μμ |
έχεις πρόσκληση…