Δεκάχρονα βαμμένα σαν πόρνες σε τηλεοράσεις και αφίσες. Τα «αγγελούδια», οι «πριγκήπισες» μιας εμπορευματοποίησης που τα μετατρέπει σε αντικείμενα προς πώληση και λατρεία. Παιδιά φυλακισμένα σε ρόλους, υποδύονται καρικατούρες ενηλίκων. Η κάλπικη εικόνα αυτοπεποίθησης θα γκρεμιστεί παρασέρνοντας ό, τι υγειές διατηρεί η προσωπικότητά τους. Ακόμα κι ο ατίθασος πυρήνας της αληθινής τους σεξουαλικότητας θα θαφτεί -πριν ανθίσει- κάτω από τις συνταγές της χυδαιότητας. Υπό το υπερήφανο βλέμμα των ισοπεδωμένων γονέων ξεκινά η μακριά πορεία προς τη νεύρωση και την απομόνωση.
20 Φεβρουαρίου, 2008 σε 2:35 μμ |
Με το ζόρι διαγραφή της προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας.
Γονείς μάνατζερ στήνονται και περιμένουν.
Τα προζάκ και τα βάλιουμ κουνιούνται στα κουτιά.
Μοντέλο, τραγουδίστρια, παρουσιάστρια ως επαγγελματικός προσανατολισμός.
“Δεν βαριέσαι ρε αδερφέ. Καλύτερη είναι δηλαδή η κόρη της διπλανής που τα κατάφερε και την δείχνουν κάθε μέρα;”
20 Φεβρουαρίου, 2008 σε 3:16 μμ |
Πριν από μερικά χρόνια είχε κάνει η Ελαευθεροτυπία σχετική έρευνα. Οι περισσότεροι έφηβοι ήθελαν να γίνουν μπάρμαν και σωματοφύλακες-θυροφύλακες σε μπουζουξήδικα και οι έφηβες μοντέλα, παρουσιάστριες, τραγουδιάρες και κάθε τι που εκβιάζει την έκφραση της (τελικώς υπερβάλουσας και γι’ αυτό αυτοαναιρούμενης) θηλυκότητας/σεξουαλικότητας. Είναι όμως κι αυτό σημάδι της υπερβολής της ηλικίας. Το πραγματικό πρόβλημα θα το αντιμετωπίσουν οι προέφηβες που συμπεριφέρονται ως τροτέζες, χωρίς να υποψιάζονται σε τι κόσμο εισβάλλουν.
20 Φεβρουαρίου, 2008 σε 5:00 μμ |
Η “υπερβάλουσα και αυτοαναιρούμενη” σεξουαλικότητα είναι το δίκοπο μαχαίρι που δίνουμε -ως κοινωνία- στα παιδιά. Όπλο που δεν ξέρουν πώς να χειριστούν, πότε και γιατί. Από πίσω, δε, κρύβεται όλος ο βάρβαρος πουριτανισμός της ελληνικής οικογένειας που αντιμάχεται οποιαδήποτε νύξη πληροφορημένης και υγειούς σεξουαλικής έκφρασης.
Τα καυτά μοντέλα με τις μανάδες-κέρβερους για μάνατζερ, προς άγραν ευκατάστατων συζύγων (20 χρόνια μεγαλύτερων) είναι συχνό ανέκδοτο στις ντόπιες show bussiness. Όταν αυτή η πορεία ξεκινά από τα δέκα και τα έντεκα, μιλάμε για οικογενειακές βιοτεχνίες παραγωγής λολιτών -παιδιών εξαπατημένων και ψυχολογικά κουτσουρεμένων.
Τα αγόρια, ελάχιστα πιο τυχερά: μαθαίνουν να χορεύουν το “ο πρόστυχος ο άντρας, ο άντρας ο σωστός” αλλά δεν μετατρέπονται εξίσου εύκολα σε εμπόρευμα. Απλά λοβοτομούνται.
Κατά τα άλλα, όλοι μιλούν με αποτροπιασμό για τους “παιδεραστές στα ίντερνε” και εξηγούν τι βασανιστήρια θα τους έκαναν “άμα τους είχαν στα χέρια τους”.
[Οι γονείς, dredd... Πώς να μιλήσεις και τι να πεις για κάποιες καταστάσεις...]
21 Φεβρουαρίου, 2008 σε 10:41 μμ |
καλησπέρα φίλτατε αεροσόλ…
η αυτοαναίρεση στη σεξουαλικότητα και ο συνδιασμός με τον διτικίζομορφο πλέον κρατεό ελληνικό πουριτανισμό, κάνουν τους γοννείς με κριτικό μυαλό να αναρωτιούντε καθημερινά…
αν προσθέσεις και την μετάλλαξη της αισχίνης σε μόδα(δε χρειάζοντε παραδείγματα), βρίσκεις αν θες πολλούς λόγους για αυτές τις ανησυχίες.
όμως… σε συζητήσεις με πολύ μεγαλύτερούς μου, πιστεύω ότι πρόκειται πιο πολύ για τις φοβίες που σε όλες τις εποχές έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους…για αυτό, δες με πιότερο χαμόγελο και ησυχία το αύριο.όσο τα παιδιά μας έχουν την αγάπη μας και την ισσοροπημένη μας φροντίδα, λίγα να σε τρομάζουν κι όχι πολλά…
καλό βράδυ…
22 Φεβρουαρίου, 2008 σε 2:16 πμ |
Νά’σαι καλά, panoptis! Βλέπεις τα πράγματα νηφάλια.
[Εγώ, πάλι, στην κατηγορία "Θα σου ρίξω Φλιτ" εστιάζω σε δυσάρεστα και γκρινιάζω]
22 Φεβρουαρίου, 2008 σε 10:21 πμ |
Έχεις δίκιο να τρομάζεις και ν’ αποτροπιάζεσαι. Και με την ποιότητα αλλά και με την ποσότητα. Είναι πολλοί και συνεχίζουν ν’ αυξάνονται και να πληθύνονται. Το λέω εγώ που συνήθως είμαι ελαστική με την ανθρώπινη βλακεία κι αισιόδοξη ως προς την έκβαση. Εδώ όμως η νόσος είναι ανίατη.
22 Φεβρουαρίου, 2008 σε 1:42 μμ |
επιτραπέζια πορνοπαρέα & Ρομπέν των μπαζών
μόνο στα καταστήματα μας.
24 Φεβρουαρίου, 2008 σε 12:20 μμ |
πορεία προς το τίποτα,
που καμιά φορά νομίζουμε πως το διεκδικούμε κιόλας…
24 Φεβρουαρίου, 2008 σε 11:40 μμ |
@macademia
Συχνά δεν είμαι ελαστικός με την βλακεία -μάλλον λόγω δικής μου βλακείας.
@μαύρα μεσάνυχτα
Σπάτε κόκαλα, monsieur.
@narita
Καμιά φορά διεκδικούμε πράγματα που πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως δεν μας αφορούν και δεν τα θέλαμε!
29 Φεβρουαρίου, 2008 σε 11:27 μμ |
ολα αυτα τα λετε γιατι ζηλευετε τον Σακη, τον Μαρτακη και τον Κατμαν για την επιτυχημενη καριερα τους και το υψηλο EQ τους!