Κόκκινος ήλιος

Σαν δερβίσης παραπατά στην άμμο και τις θίνες της ερήμου και στροβιλίζεται κάτω από τον κόκκινο ήλιο. Χορεύει δίπλα στο παλιό, λασπωμένο αγροτικό -κάποτε κόκκινο σαν τον ήλιο, τώρα σκουριασμένο και ξεβαμμένο- τινάζει ψηλά τα χέρια και κάτω πάλι καθώς ο απογευματινός άνεμος σφυρίζει στ’αυτιά του τους ήχους από μικρά φιδίσια κόκαλα, από ξερόφυτα και αντικατοπτρισμούς, από νεκρές πόλεις.
Μοχάβε, Γκόμπι, Σονόρα, Σαχάρα, όλο το πλέγμα της ερημιάς μέσα του, μέσα στο τζην, το φθαρμένο καπέλο, τα χοντροπάπουτσα, το ψημένο δέρμα και τον ατόφιο, τρομακτικό ορίζοντα που αρνείται να γίνει φέτες από σύρματα θηλαστικών. Χορεύει τις μνήμες τις ερήμου. Λύκοι, καμμένα λάστιχα, σφαίρες, η μιγάδα με το χαρακωμένο πρόσωπο, το μαγικό γουρουνοκόκκαλο, καταιγίδες, σκόνη, παγωμένη πάχνη, τρωκτικά, λουλούδια, αίμα.
Σταματά τον χορό, κοιτά τον ήλιο -κόκκινος, βαρύς, στάζει δάκρυ, δύει.
Μπαίνει στο αγροτικό, σιάχνει τον σπασμένο καθρέφτη, σπρώχνει την παλιά κασσέτα στο σκονισμένο μηχάνημα. Τον ήχο του αέρα καλύπτει το Red Sun των Thin White Rope. Το όχημα ξεροβήχει και παίρνει μπρος.

Well I hate to see the red red sun go down
I hate to see the red red sun go down
That’s when the hogbone man lay his knuckle down

I’ve become convinced that you’re the one
Cause you never flinch under the gun
Lovers kneel by the roadside in pools of broken glass
Gator tails fly like black angels from the wheels - as they pass

[Αφιερωμένο στον Δημήτρη Στ. που μου γνώρισε τους Thin White Rope, στο Back to Mono που έγραψε γι αυτούς, σε όσους τους θυμούνται και σε όσους δεν τους ξέρουν αλλά ανατριχιάζουν ακούγοντας.]