Μικρές ζημιές, χωρίς θύματα

Ύπνος. Όνειρο. Δόνηση. Όνειρο. Όνειρο;
Δεν είναι όνειρο. Πριν το καταλάβει έχει πεταχτεί απ’ το κρεβάτι στην παγωμένη αυγή, ένα τρομαγμένο ζώο στα δόντια της δόνησης, στα δόντια του κρύου, στα δόντια του άδειου σπιτιού. Σε μια ανάσα βρίσκεται κάτω από το δοκάρι ψάχνοντας ασφάλεια. Απ’ τον σεισμό (Συνεχίζεται; Σταμάτησε; Πόσο κρατάει;), από το κρύο, από το άδειο σπίτι, από τον φόβο. Νιώθει τους σφυγμούς να την τραντάζουν, κοιτά το φωτιστικό (κουνιέται; δεν κουνιέται;). Η παγωμένη αυγή της επιτίθεται από παντού, η σκέψη του κόσμου να γκρεμίζεται στο κεφάλι της (το φωτιστικό… κουνιέται;). Όλα σβήνουν σε μαύρο.

Το πάτωμα. Κρύο σαν πάγος. Τι κάνει εκεί; Οι σφυγμοί την τραντάζουν ή η δόνηση; Πότε βρέθηκε στο πάτωμα; Σκουριασμένη γεύση. Σκουπίζει το στόμα με την ανάστροφη του χεριού της. Αίμα. Κρύο. Βάζει τα κλάματα. Τι έγινε; Τι συνέβη; (ΔενθυμάμαιΔενθυμάμαιΚρύοΝαφύγω)
Ανασαίνει γοργά. Πονάει. Το γόνατο, το χέρι, τα δόντια, το φρύδι, αίμα στο στόμα. Ανασηκώνεται. Στα χείλη, αίμα, πρήξιμο.
(Ήρθε ξανά; Με βρήκε; Δεν μπορεί, αφού έφυγε! Είμαι αλλού, δεν μπορεί να με βρήκε, δεν μπορεί!)

Κουλουριάζεται περιμένοντας την κλωτσιά στα πλευρά, στα πόδια. Κανένα χτύπημα δεν έρχεται. Χαλαρώνει. Σηκώνεται, φτάνει στο κρεβάτι, σκεπάζεται και τρέμει. Ξημέρωσε. Μήπως έπρεπε να βγει απ’ το σπίτι; Αλλά κρυώνει, πονά, δεν ξέρει τι έγινε. Σεισμός. Ναι. Έπεσε; Λιποθύμησε; (Δεν θυμάμαι. Αλλά δεν με βρήκε. Πάει, δεν θα τον ξαναδώ). Κουκουλώνεται κάτω από τις κουβέρτες, τουρτουρίζει. Θα ‘πρεπε να σηκωθεί, να δει τα χείλη της, το φρύδι, θα το κάνει ύστερα, ύστερα…

Το σπίτι άδειο. Δάκρυα στα μάτια, αίμα στο στόμα. Κάποτε την παίρνει ο ύπνος. Στην σιωπή αρχίζουν να τρίζουν οι σωλήνες του καλοριφέρ.