Intercooler

Τα χοντρά, μεγάλα λάστιχα περιστρέφονται μανιασμένα. Φαρδιές ζάντες, λερωμένες από χώμα και πίσσα, αντανακλούν τα φώτα της εθνικής. Οι λασπωτήρες χορεύουν πάνω απ’ την βρεγμένη άσφαλτο. Στην μεγάλη μάσκα, κολλημένο στη χρωμιωμένη γρίλια, το παλιό σήμα της Magirus Deutz χαρακωμένο από γαρμπίλι. Τόνοι μέταλλο και πλαστικό ουρλιάζουν μαζί με τον νυχτερινό άνεμο, ουρλιάζουν και τρίζουν καθώς η παλιά νταλίκα σκίζει το πηχτό σκοτάδι. Ο παγωμένος δεινόσαυρος βρυχάται και αχοβολά και σέρνει το βαρύ φορτίο, το πολύτιμο, που πρέπει να φτάσει στην ώρα του και ούτε λεπτό αργότερα.

Μέσα κάνει ζέστη. Ακούγεται το κροτάλισμα της ντιζελομηχανής, απόμακρο, σαν από άλλο κόσμο, απ’ τον κόσμο του κρύου, τον κόσμο των πατημένων αγριμιών, της βροχής, των τσιμεντένιων στύλων με τα φώτα. Αλλά μέσα κάνει ζέστη. Ο οδηγός πίνει άλλη μια γουλιά από το θερμός με τον καφέ, φτιαγμένο πριν από κάμποσα σύνορα και ατέλειωτα χιλιόμετρα. Βγάζει από το αλουμινόχαρτο ένα κουλουράκι, της μάνας, φτιαγμένο από χέρια αγαπημένα, χέρια που σκούπισαν τα δάκρυα, που είδαν κακό όνειρο, που ανησυχούν, πού’ χουν να τον δουν μήνες, που κοντοστάθηκαν στη μικρή κουζίνα ν’ ακούσουν τη Ρία Κούρτη στο ράδιο πριν βάλουν το ταψί στο φούρνο. Τρώει το κουλουράκι και σκέφτεται πως αν κρατήσει, αν κοιμηθεί μόνο δυο ώρες, θα’ναι στην ώρα του, θα παραδώσει αύριο βράδυ και θα πάει να βρει τα χέρια που ανησυχούν.

Καιρό στο δρόμο, ο κώλος του ρίζωσε στη θέση του οδηγού, το ντιβανάκι από πίσω του μυρίζει κλεισούρα. Ο Άγιος Χριστόφορος στο ταμπλώ, ένα ξεχαρβαλωμένο ημερολόγιο με γυναίκες, ο Ινδιάνος του ξασπρισμένος απ’τον ήλιο, μια μικρή σημαία μπλε και άσπρη, ο ασύρματος που ξεχύνει θόρυβο και χιόνια. Τα μάτια καρφωμένα στο μαύρο ποτάμι μπροστά, με το άσπρο φίδι που σειέται και λυγιέται και χάνεται στη νύχτα και τον γυρνάει σπίτι. Σπίτι. Αφού παραδώσει το φορτίο. Το αποζητάει ο κόσμος, δεν μπορεί να αργήσει, όχι τώρα, όχι στο τέλος του ταξιδιού. Θα κάνουν χαρά, είναι ανυπόμονοι, κι αυτός, όλα κι όλα, είναι επαγγελματίας, έχει φιλότιμο, δεν είναι κανά ρεμάλι.

Φτάνει ν’αντέξει, να κοιμηθεί μόνο δυο ώρες (να, θα φτιάξει καινούριο καφέ), να μην πάθει καμιά ζημιά και να ακολουθεί το άσπρο φίδι στο ποτάμι του δρόμου. Δώδεκα ακριβώς, θα τους παραδώσει τον νέο χρόνο, θα υπογράψει και μετά θα πάει σπίτι. Η μάνα του θα είναι ξύπνια, θα έχει φτιάξει και ντολμάδες που του αρέσουν. Θα πλυθεί και θα ξαπλώσει. Στον ύπνο του θα νιώθει ακόμα τους τριγμούς της νταλίκας.