Με άγγιξες και άνοιξα σαν ρόδι, σκίστηκε η επιφάνεια και ξεχύθηκαν οι έρωτες, οι φόβοι, οι ανάσες, οι μνήμες. Μικρός φόνος -η τομή- και η στιλπνή επιφάνεια ανοίγει και χωρίζεται η Ερυθρά Θάλασσα, χωρίζεται και βρίσκουν έξοδο οι σπόροι. Πέφτουν στο χέρι σου, μια χούφτα άνθρωπος, πέφτουν στο πάτωμα, κυλούν και πέφτουν στα χάη. Το σύμπαν μυρίζει ρόδι.
16 Δεκεμβρίου, 2007 σε 11:22 πμ |
Δεν έχεις ιδέα πόσο εύστοχο είναι …
(μικρά προσωπικά μυστικά!)
16 Δεκεμβρίου, 2007 σε 1:37 μμ |
Πολύ πολύ όμορφο, aerosol.
)
Σκέφτομαι μόνο, διαβάζοντάς το ξανά, πως το -η τομή- θα μπορούσε να έλειπε. Πολύ επεξηγηματικό. Έχε μας εμπιστοσύνη. Και σε σένα να έχεις, προπαντός
16 Δεκεμβρίου, 2007 σε 10:57 μμ |
Μόνο ευλογημένο χέρι μπορεί να “σπάσει” το ρόδι και να βγούν όλα αυτά τα μοναδικά και στα έγκατα της ψυχής κρυμένα συναισθήματα. Και φυσικά, μόνο σ’ εκείνο το χέρι ανήκουν.
17 Δεκεμβρίου, 2007 σε 12:23 πμ |
@ espoir:
Οπότε δεν βρήκα τον στόχο. Απλώς, με βρήκε αυτός!
@ τίποτα:
Μπορεί να έχεις δίκιο. Συχνά χρειάζομαι λίγο χρόνο, λίγη απόσταση, για ν’ ανακαλύψω τι χαλάει τον ρυθμό. Οπτικά, πάντως, μ’αρέσει το “-η τομή-”. Σαν σκίσιμο το ίδιο, σαν μαχαίρι, με τις παύλες του. Αλλά είναι τα αγαπημένα σου που πρέπει να θυσιάσεις για να ομορφύνει το σύνολο.
[Ευχαριστώ για την καθαρή ματιά!]
@mafioza:
Το ευλογημένο χέρι ελευθερώνει τον κρυμμένο θησαυρό. Όμως δεν ξέρω αν όλα αυτά “ανήκουν” σε κάποιον. Ανήκει πουθενά ο άνεμος;
17 Δεκεμβρίου, 2007 σε 11:29 πμ |
Ο άνεμος ανήκει εκεί που κατευθύνεται.
17 Δεκεμβρίου, 2007 σε 2:44 μμ |
Αυτό που μ αρέσει σ αυτό το μπλογκ, είναι οτι όλοι, ακόμα και ο φίλτατος αεροζολ, πιστεύουν οτι τα κείμενα είναι πεζά ενώ στη πραγματικότητα είναι πoλύ ποιητικά:
Με άγγιξες και άνοιξα σαν ρόδι,
σκίστηκε η επιφάνεια
και ξεχύθηκαν οι έρωτες,
οι φόβοι, οι ανάσες, οι μνήμες.
Μικρός φόνος -η τομή-
και η στιλπνή επιφάνεια ανοίγει
και χωρίζεται η Ερυθρά Θάλασσα,
χωρίζεται και βρίσκουν έξοδο οι σπόροι.
Πέφτουν στο χέρι σου,
μια χούφτα άνθρωπος,
πέφτουν στο πάτωμα,
κυλούν και πέφτουν στα χάη.
Το σύμπαν μυρίζει ρόδι.
17 Δεκεμβρίου, 2007 σε 3:24 μμ |
Δείχνει αλλιώς έτσι που το ανάρτησες, Κούκο!
Τα λίγα ανάλογα κείμενα (όπως το παλιότερο “Ροή”, για παράδειγμα) προτίμησα να αναρτηθούν ως πρόζα ή… περίπου. Αν έχουν κάτι ιδιαίτερο, θα φανεί και έτσι. Αν όχι, μου φάνηκε πομπώδες εκ μέρους μου να πλασάρω “ποίηση”. Για μένα βαριά λέξη και συχνά κακοποιημένη. Και μ’αρέσει η πρόζα. Αν είναι ποιητική, τόσο το καλύτερο.
Αλλά, ναι, δείχνει αλλιώς όπως το έβαλες. Πήρε ανάσα, έβαλε τα καλά του.
Μια που εγώ δεν θα το έκανα, σ’ ευχαριστώ.
17 Δεκεμβρίου, 2007 σε 5:15 μμ |
πολύ ωραίο!!!!
Πανέμορφο.
17 Δεκεμβρίου, 2007 σε 5:33 μμ |
πολύ σωστός ο Κούκος.
για κάποιους ποίηση είναι η σημειολογία της στίξης.
λέξεις (σπόροι) και αναπνοές (τομές) είναι όλα.
18 Δεκεμβρίου, 2007 σε 1:26 πμ |
“λέξεις (σπόροι) και αναπνοές (τομές) είναι όλα.”
19 Δεκεμβρίου, 2007 σε 1:07 πμ |
Aerosol,σε καλώ σε παιχνίδι. Πέρνα από το blog μου.