«
»

Λευκό και πράσινο

By aerosol

room

Μακρινές λάμπες της λεωφόρου.
Το ημίφως του θαλάμου τη νύχτα.
Αθόρυβα, τα πλαστικά σαμπώ των νοσοκόμων
διασχίζουν τον διάδρομο.
Οι πιο βαθιές ανθρώπινες ιστορίες
είναι αυτές που δεν ήθελες ποτέ να ζήσεις.

Δημοσιεύθηκε 26 Νοεμβρίου, 2007 στις 5:10 μμ στην κατηγορία Uncategorized. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις όποιες απαντήσεις σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0. Αφήστε μια απάντηση, ή trackback από την δική σας ιστοσελίδα.

11 σχόλια προς “Λευκό και πράσινο”

  1. μάυρα μεσάνυχτα λέει:
    26 Νοεμβρίου, 2007 σε 5:44 μμ | Απάντηση

    Όταν μπαίνουμε στην θέση του άλλου, τα πράγματα αλλάζουν.

  2. τίποτα λέει:
    27 Νοεμβρίου, 2007 σε 12:36 πμ | Απάντηση

    Αυτά τα “του θαλάμου”…
    Οι θάλαμοι και οι θαλάμες (των όπλων)…

  3. Earl λέει:
    27 Νοεμβρίου, 2007 σε 1:38 πμ | Απάντηση

    Ride on.

  4. aerosol λέει:
    27 Νοεμβρίου, 2007 σε 2:26 πμ | Απάντηση

    @μαύρα μεσάνυχτα:
    Προς το χειρότερο, ίσως;

    @τίποτα:
    Φοβάμαι πως μπήκα σε θεματολογία που έχεις χειριστεί θαυμάσια. Η μοίρα.
    [Η φύση μας είναι το όπλο που στρέφεται εναντίον μας στους θαλάμους]

    @earl:
    No choice, brother.

  5. Ganuma De Linarus λέει:
    27 Νοεμβρίου, 2007 σε 4:19 μμ | Απάντηση

    Φωσφοριζέ το θέμα σου.
    Σκούρο φωσφοριζέ.
    Σαμπό και ροδάκια…το πιο απεχθές περπάτημα της…γάτας.

  6. vasiliskos λέει:
    27 Νοεμβρίου, 2007 σε 9:05 μμ | Απάντηση

    Κι εκείνος ο αναστεναγμός ο επαναλαμβανόμενος από το διπλανό δωμάτιο.. στο τέλος του διαδρόμου, σε μια πόρτα συνέχεια κλειστή. Τι κρύβουν? Τις πιο βαθιές ανθρωπινες ιστορίες τις βλέπουμε στα κλεφτά, στην αλλαγή της βάρδιας…αν μείνουμε ξάγρυπνοι να περιμένουμε.

  7. mondo λέει:
    28 Νοεμβρίου, 2007 σε 3:29 μμ | Απάντηση

    ίσως η πιο βαθιά ανθρώπινη ιστορία
    είναι αυτή που όλοι θα ζήσουν στο τέλος της

  8. aerosol λέει:
    28 Νοεμβρίου, 2007 σε 4:32 μμ | Απάντηση

    Το απεχθές περπάτημα και το οδυνηρό μυστήριο πίσω από την κλειστή πόρτα. Ιστορίες ανθρώπων, κοινές αλλά μοναδικές. Δύσκολα ταξίδια στον πόνο και την ελπίδα, με κορωνίδα την πιο κοινή αλλά και πιο προσωπική ιστορία απ’όλες -έχεις δίκιο mondo.
    [Και, βέβαια, η μόνιμη απορία: μιλάμε για τέλος ή για το εφαλτήριο νέων ταξιδιών;]

  9. antigonos λέει:
    29 Νοεμβρίου, 2007 σε 3:09 πμ | Απάντηση

    οι πιο βαθιές ανθρώπινες ιστορίες είναι αυτές που νομίζεις ότι τις ονειρεύτηκες, γιατί αδυνατείς να συνειδηοτοποιήσεις ότι τις έζησες στ’αλήθεια…

  10. espοir λέει:
    30 Νοεμβρίου, 2007 σε 7:36 πμ | Απάντηση

    …

    :(

  11. aerosol λέει:
    30 Νοεμβρίου, 2007 σε 2:26 μμ | Απάντηση

    Όχι, espoir, όχι τη θλιμμένη φατσούλα… Δεν είχα σκοπό να σπείρω την κατάθλιψη. Μιλάμε και σκεπτόμαστε για πράγματα που αντιμετωπίζουμε όλοι στη ζωή. Είχα μια αφορμή για το κείμενο αλλά όχι την χειρότερη.
    Ας αλλάξω τον τόνο με ευχές προς όλους.
    [ :-) ]

Υποβολή απάντησης