Λευκό και πράσινο
Μακρινές λάμπες της λεωφόρου.
Το ημίφως του θαλάμου τη νύχτα.
Αθόρυβα, τα πλαστικά σαμπώ των νοσοκόμων
διασχίζουν τον διάδρομο.
Οι πιο βαθιές ανθρώπινες ιστορίες
είναι αυτές που δεν ήθελες ποτέ να ζήσεις.
Μακρινές λάμπες της λεωφόρου.
Το ημίφως του θαλάμου τη νύχτα.
Αθόρυβα, τα πλαστικά σαμπώ των νοσοκόμων
διασχίζουν τον διάδρομο.
Οι πιο βαθιές ανθρώπινες ιστορίες
είναι αυτές που δεν ήθελες ποτέ να ζήσεις.
26 Νοέμβριος, 2007 σε 5:44 μ.μ
Όταν μπαίνουμε στην θέση του άλλου, τα πράγματα αλλάζουν.
27 Νοέμβριος, 2007 σε 12:36 π.μ.
Αυτά τα “του θαλάμου”…
Οι θάλαμοι και οι θαλάμες (των όπλων)…
27 Νοέμβριος, 2007 σε 1:38 π.μ.
Ride on.
27 Νοέμβριος, 2007 σε 2:26 π.μ.
@μαύρα μεσάνυχτα:
Προς το χειρότερο, ίσως;
@τίποτα:
Φοβάμαι πως μπήκα σε θεματολογία που έχεις χειριστεί θαυμάσια. Η μοίρα.
[Η φύση μας είναι το όπλο που στρέφεται εναντίον μας στους θαλάμους]
@earl:
No choice, brother.
27 Νοέμβριος, 2007 σε 4:19 μ.μ
Φωσφοριζέ το θέμα σου.
Σκούρο φωσφοριζέ.
Σαμπό και ροδάκια…το πιο απεχθές περπάτημα της…γάτας.
27 Νοέμβριος, 2007 σε 9:05 μ.μ
Κι εκείνος ο αναστεναγμός ο επαναλαμβανόμενος από το διπλανό δωμάτιο.. στο τέλος του διαδρόμου, σε μια πόρτα συνέχεια κλειστή. Τι κρύβουν? Τις πιο βαθιές ανθρωπινες ιστορίες τις βλέπουμε στα κλεφτά, στην αλλαγή της βάρδιας…αν μείνουμε ξάγρυπνοι να περιμένουμε.
28 Νοέμβριος, 2007 σε 3:29 μ.μ
ίσως η πιο βαθιά ανθρώπινη ιστορία
είναι αυτή που όλοι θα ζήσουν στο τέλος της
28 Νοέμβριος, 2007 σε 4:32 μ.μ
Το απεχθές περπάτημα και το οδυνηρό μυστήριο πίσω από την κλειστή πόρτα. Ιστορίες ανθρώπων, κοινές αλλά μοναδικές. Δύσκολα ταξίδια στον πόνο και την ελπίδα, με κορωνίδα την πιο κοινή αλλά και πιο προσωπική ιστορία απ’όλες -έχεις δίκιο mondo.
[Και, βέβαια, η μόνιμη απορία: μιλάμε για τέλος ή για το εφαλτήριο νέων ταξιδιών;]
29 Νοέμβριος, 2007 σε 3:09 π.μ.
οι πιο βαθιές ανθρώπινες ιστορίες είναι αυτές που νομίζεις ότι τις ονειρεύτηκες, γιατί αδυνατείς να συνειδηοτοποιήσεις ότι τις έζησες στ’αλήθεια…
30 Νοέμβριος, 2007 σε 7:36 π.μ.
…
30 Νοέμβριος, 2007 σε 2:26 μ.μ
Όχι, espoir, όχι τη θλιμμένη φατσούλα… Δεν είχα σκοπό να σπείρω την κατάθλιψη. Μιλάμε και σκεπτόμαστε για πράγματα που αντιμετωπίζουμε όλοι στη ζωή. Είχα μια αφορμή για το κείμενο αλλά όχι την χειρότερη.
]
Ας αλλάξω τον τόνο με ευχές προς όλους.
[