Το κανόνι του Τέξας
Ήταν σαρωτικός στο πέρασμά του. Έκανε πολλά μάτια να γουρλώσουν και πολλά στόματα να μείνουν ορθάνοιχτα. Και βρέθηκε ακριβώς στο μεταίχμιο όπου η μαύρη παράδοση συνάντησε την λευκή ενεργητικότητα, καταφέρνοντας να ενσωματώνει κατά βούληση και τα δύο. Ο Freddie King σκαρφιζόταν τα πιο εθιστικά κιθαριστικά μοτίβα και τα απέδιδε με αίσθημα, ορμή και ηλεκτρισμό.
Στο Going Down του ‘71 είναι απλά καταιγιστικός. Η δυναμική φωνή και το νυστέρι της κιθάρας ξεπηδούν από το πηχτό, πλούσιο σφυροκόπημα της μπάντας. Εδώ δεν μιλάμε πια για την αλήτικη θλίψη των blues. Μιλάμε για τον ήχο που έδωσε μαθήματα στους Cream, τους Yardbirds και τους Led Zeppelin.
24 Νοέμβριος, 2007 σε 12:25 μ.μ
Ξέρεις, όση μουσική κι αν έχω ακούσει, ακόμα αισθάνομαι μουσικώς αναλφάβητος, αφού δεν ξέρω τέτοιους καλλιτέχνες. Σ’ ευχαριστώ που μου τον γνώρισες!
24 Νοέμβριος, 2007 σε 1:35 μ.μ
Υποχρέωσή μας!
Κάποιες πληροφορίες ακόμα:
Ο Freddie King είναι ένας από τους τρεις “βασιλιάδες των μπλουζ” (μαζί με τους B.B. King και Albert King). Είναι πιο γνωστός για τα Hideaway, The Stumble, Sun-ho-zey και Have you ever loved a woman. Λόγω νεαρής ηλικίας (πέθανε το ‘76, μόλις 42 ετών) υπήρξε ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην παλιά γενιά των μεταπολεμικών μπλουζ και του αναδυόμενου ροκ.
24 Νοέμβριος, 2007 σε 3:12 μ.μ
Ούτε κι εγώ τον ήξερα
άκουσα το κομμάτι και το κατεβάζω ήδη, ωραιότατο.
Αυτό που είπες για τους Led με τράβηξε γιατί δεν τρελαίνομαι για “αλήτικη blues” είναι η αλήθεια.
Ευχαριστώ,
καλημέρα!
24 Νοέμβριος, 2007 σε 3:35 μ.μ
Κάθε φορά που σε επισκέπτομαι φίλε μου φτιάχνεις λίγο τη μέρα.
Κι έχεις απόλυτο δίκιο. Τα στυλ του Clapton και του Page είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτό του Freddie στο μυαλό μου (και στα αυτιά μου).
24 Νοέμβριος, 2007 σε 7:38 μ.μ
Κόκκαλο ο δικός σου…
Τα σπααααααάεεεειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι.
Ντίουν ντίουν ντίουν ντίουν….
24 Νοέμβριος, 2007 σε 8:09 μ.μ
Ντίουν, ντίουν, παίδες!
24 Νοέμβριος, 2007 σε 8:55 μ.μ
Τρελός κιθαρίστας…
29 Νοέμβριος, 2007 σε 10:43 π.μ.
Loan Me a Dime:Αν δεν κάνω λάθος,το Hide Away το έχει διασκευάσει και ο John Mayall με τη συμμετοχή του Clapton.Πάντως με τον δεύτερο έχουν περιοδεύσει και μαζί λίγο πριν το θάνατο τού King.Τεράστιος!(περιμένουμε το διά τι σου αρέσει ο Argento!)
29 Νοέμβριος, 2007 σε 4:19 μ.μ
Πράγματι , backtomono, εκπληκτική εκτέλεση από Mayall και Clapton (όλη η ιστορία των Bluesbreakers είναι το αγαπημένο μου blues κεφάλαιο)! Μαζί, είχαν και πολύ καλή εκτέλεση του Have you ever loved a woman. Ο Clapton έχει γερές επιρροές από Fr. King. Περιέλαβε και το Someday after a while στο άλμπουμ From the cradle του ‘94 -που σημάδεψε την “επιστροφή” του στα παλιά blues.
Το Hideaway το έχουν διασκευάσει αρκετοί νομίζω. Έχω ακούσει θαυμάσιες εκδοχές του από Stevie Ray Vaughan και από Johnnie Winter.
["Δια τι μου αρέσει ο Dario Argento και τι θα έλεγαν οι γονείς μου επ'αυτού". Πρέπει να το γράψω τελικά!]