Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες

Η επιστροφή του εορτάστηκε με παρελάσεις και αγήματα. Ο κόσμος στοιβάχτηκε να δει το στράτευμα, άλλοι για να αναγνωρίσουν δικούς και φίλους, άλλοι γεμάτοι δέος για την ισχύ του βασιλείου, άλλοι για το θέαμα. «Η νικηφόρα εκστρατεία στεφάνωσε το βασίλειο με λαμπρές νέες κτήσεις!». Ποιες κτήσεις; Ένα ρούπι τόπο γεμάτο εξαθλιωμένους χωρικούς και χέρσα χωράφια που, αύριο-μεθαύριο, θα καταληφθούν από κάποιον πολέμαρχο κατουρημένο απ’ το μεθύσι.
Οι βάρβαροι, σκληρόπετσοι και ανυπόταχτοι, θέριζαν εκατό για κάθε μέτρο γης. Όταν σταμάτησε το μακελειό, στην κατακόκκινη λασπουριά επέπλεαν πτώματα συντρόφων και εχθρών, παρέα στον θάνατο μ’ αυτή την κοινωνικότητα και ανεμελιά που οι νεκροί γνωρίζουν. Και το αίμα! Στα ρούχα του, στα νύχια του, στο δέρμα, στα μαλλιά, στους αρμούς της πανοπλίας του. Τού ‘ρθε ναυτία στη σκέψη πως στο πολυπόθητο μπάνιο το νερό θα γινόταν σαν αίμα, μια και δυο και τρεις φορές, μέχρι να ξεπλυθεί η φρίκη. Το μυαλό δεν ήξερε πώς να το ξεπλύνει. Την ψυχή, ναρκωμένη σαν από λάβδανο, που κούρνιαζε βουβά ενόσω το πρόσωπο διατηρούσε το αλύγιστο ύφος που απαιτούσαν οι περιστάσεις και το ηθικό του στρατεύματος.
Ηγήτορας, πάνω στο περήφανο άτι, περνούσε από την κεντρική λεωφόρο και πίσω του όσοι επέζησαν να ξαναδούν παιδιά, χωράφια, μαγαζιά. Ένιωθε σαν να τους έσερνε με αόρατα σκοινιά, σαν να έσερνε πτώματα. Δίπλα του οι στρατηγοί, ο σκληροτράχηλος αρχηγός της φρουράς του, άδειος από καθετί ανθρώπινο να τον κοιτά με δέος και τυφλή αφοσίωση και ένα τσούρμο επισκόπων που έκαναν το κορμί του να ριγεί από αηδία. Μπροστά, μόνο οι αυλητές και ο βασιλικός θυρεός που θα τον καλύψει κάποτε σαν ταφόπλακα.
Ήξερε ήδη τι θα βρει στο παλάτι. Τη γυναίκα του αμήχανη, να προσπαθεί να μαζέψει τα ίχνη τρυφερότητας που τους έμειναν, πριν αποτραβηχτεί ανακουφισμένη στα δωμάτιά της και την διοργάνωση του μεγάλου χορού που θα ακολουθούσε. Τα παιδιά του να τον παρατηρούν φοβισμένα ψάχνοντας ευκαιρία να το σκάσουν με κάποιον υπηρέτη για τις κυνοδρομίες. Τον ξεμωραμένο πατέρα του να θωπεύει φρέσκια σάρκα με την εμμονή του φθαρμένου δεσπότη και να πίνει τα καταπότια των γιατρών του, ρουφώντας μαζί τις μάταιες ελπίδες επιστροφής στην σκληρή του νιότη. Η μάνα του θα έρθει από το μοναστήρι, θα τον αγκαλιάσει για λίγο κοιτώντας τον με τα μονίμως κλαμμένα μάτια και θα φύγει να ξανακρυφτεί -και να κλάψει λίγο ακόμα.
Οι ζητωκραυγές του πλήθους κορυφώνονται. «Άξιος! Άξιος!» ουρλιάζουν όλο και δυνατότερα και μια έκρηξη τρόμου τον επαναφέρει στο παρόν: Θα με φάνε, θα με φάνε ζωντανό! Με βαθιές ανάσες τιθασεύει την καρδιά του, διώχνει τον πανικό, σηκώνει ψηλά τη γροθιά για να εμπνεύσει την κορύφωση ενθουσιασμού που απαιτεί το πλήθος. Επιτρέπει στον εαυτό του μια κουρασμένη σκέψη, πριν ανασκουμπωθεί για να αντιμετωπίσει τη συνέχεια: Θεέ μου, πώς έμπλεξα έτσι;