«Ήταν μια κρύα και σκοτεινή νύχτα». Όχι. «Η νύχτα ήταν κρύα και σκοτεινή». Ούτε. «Περπατούσε μόνος μέσα στην κρύα και σκοτεινή νυχτιά». Α, μπα. «Η κρύα και σκοτεινή νύχτα τον τύλιγε σαν…». Σαν τι; Σαν ρόμπα; «Η παγωνιά της σκοτεινής νύχτας». Ώπα. Δεν υπάρχει φωτεινή νύχτα. «Το κρύο έπεφτε τσουχτερό μες στο πηχτό σκοτάδι…»
-Αγάπη μου, πήγε τρεις. Έλα, και συνεχίζεις αύριο.
-Σώπα, σώπα! Τό‘χω!
8 Νοεμβρίου, 2007 σε 4:11 μμ |
“ηταν η νύχτα που θα πεθαίνανε όλοι” ή “μόλις είχε ανατιναχθεί μια βομβα και η νυχτα έπεφτε μαζί με τα διαμελισμενα κορμια”
8 Νοεμβρίου, 2007 σε 8:50 μμ |
Ακου τι μουρθε τώρα στο μυαλό.. ένα τραγουδάκι απ΄τα παλιά..
White on white translucent black capes
Back on the rack
Bela Lugosi’s dead
The bats have left the bell tower
The victims have been bled
Red velvet lines the black box
Bela Lugosi’s dead
Undead undead undead
The virginal brides file past his tomb
Strewn with time’s dead flowers
Bereft in deathly bloom
Alone in a darkened room
The count
Bela Logosi’s dead
Undead undead undead
9 Νοεμβρίου, 2007 σε 11:52 πμ |
Η νύχτα είναι πάντα σκοτεινή, σήμερα όμως ήταν ΚΑΙ κρύα…
όχι, όχι! Μην μας πούνε και κρυουλιάρηδες!!
Ας είναι η νύχτα σκοτεινή. Ας είναι κρύα. Εμένα με τυλίγει σαν το σουβλάκι, όχι, όχι, έριξα το επίπεδο!!
Σκοτεινή είναι η νύχτα. Και κρύα. Πάλι δεν άναψαν τα καλοριφέρ. Χα, χα!!
Το τραγούδι που αναφέρει ο vasiliskos ΑΨΟΓΟ.
Ε, είναι και ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα…
Καλημέρα.
Όπως λέμε και στο marketing “σημασία δεν έχει ΤΙ λες αλλά ΠΩΣ το λες”!
Εσύ aerosol, βρίσκεις πάντα τον τρόπο…!
9 Νοεμβρίου, 2007 σε 2:36 μμ |
…κι αύριο νύχτα είναι.
9 Νοεμβρίου, 2007 σε 3:32 μμ |
@vasiliskos:
Bela Lugosi’s dead! Άσμα ασμάτων. Οι σκοτεινοί βάρδοι τραγουδούν τα ντέρτια του (απέθαντου) λαού. Βγαλμένο μέσα απ’τη… ζωή.
@μετεωρίτης:
“Η νύχτα τυλίγει σαν σουβλάκι”; Με ξεπερνάς, αγαπητή μου. Μόλις έφαγα τη σκόνη σου!
@faust93:
9 Νοεμβρίου, 2007 σε 4:36 μμ |
Ρατσιστικό:
Η νύχτα ήταν πιο μαύρη κι από τον Καζαμπούμπου
Εκδόσεων Ωρόρα:
Η νύχτα είναι κάτι κρύο και μαύρο
Λαβκραφτιανό:
Η νύχτα τύλιξε το διαβάτη όπως τα πλοκάμια ενός ακατανόμαστου τρόμου τυλίγουν τα κυκλώπεια ερείπια ξεχασμένων εποχών
Γιαμπατζολικό:
Η νύχτα τύλιξε βαθύτερη στην αγκαλιάς της τον περαστικό, ενώ τα απελπισμένα ουρλιαχτά ενός σκύλου ακούγονταν από κάπου μακριά…
9 Νοεμβρίου, 2007 σε 5:39 μμ |
@vildanden:
Ευχαριστώ για την έμπνευση. Θα πάω -με βατραχίσια αναπηδηχτά βήματα- στο παλιό γραφείο μου, θα ανοίξω το PC (Υαδικής προέλευσης), και θα ανιστορήσω τα φριχτά γεγονότα που σημάδεψαν την αρχαιολογική μας αποστολή στην Άνω Μουσουνίτσα Παρνασσίδος το καλοκαίρι του 1923.
Το πιστό μου σογγώθ θα αλλάζει μορφές μπροστά στο πανάρχαιο τζάκι, κάτι ανίερο θα γρατζουνά το τζάμι του 50ου ορόφου και από το ψηφιακό μου γραμμόφωνο θα ακούγονται απόκοσμοι ψαλμοί από χορωδία παρηκμασμένων Ολλανδών μεταναστών της Λουιζιάνα.
[Λες η Ωρόρα να εκδώσει και "Ιστορίες από Αποτρόπαια Blog";]
9 Νοεμβρίου, 2007 σε 6:36 μμ |
Το σκοτάδι και το κρύο είχαν γίνει ένα, και ο καρπός τους, το λυκόπιασμα στον σβέρκο μου είχε χτυπήσει την πόρτα…
10 Νοεμβρίου, 2007 σε 10:35 πμ |
Δεν παίζω, ο vasilikos μου έφαγε το σχόλιο
10 Νοεμβρίου, 2007 σε 8:48 μμ |
indictos
Ενα dark συγνώμη ζητώ
11 Νοεμβρίου, 2007 σε 12:42 πμ |
Θα ήθελα να διαβάσω ένα διήγημα με τίτλο:
“Ο Καταβροχθιστής των Σχολίων”
Τώρα που το σκέπτομαι, θα ήθελα και το:
“Λυκόπιασμα”
11 Νοεμβρίου, 2007 σε 11:43 πμ |
Η νύχτα ήταν πιο φωτεινή από κάθε φορά, λες και κάποιος ξέχασε να σβήσει το φως…
12 Νοεμβρίου, 2007 σε 11:50 πμ |
Ας το πάμε στην λογική κατάληξη, λοιπόν:
Η νύχτα ήταν καυτή και εκτυφλωτική!
12 Νοεμβρίου, 2007 σε 6:17 μμ |
Εγώ θα σου πω το άλλο: “Σήκω, παιδί μου, σήκω, αγάπη μου γλυκιάααα”
13 Νοεμβρίου, 2007 σε 12:57 μμ |
…μωρέ και η μέρα μαύρη και σκοτεινή είναι σήμερα,
ήλιος με δόντια και μάλιστα, ψεύτικα !!
Καλημέρες!