Σχόλια στο Το μυστικό των λέξεων

Από: Εργαλείο

Εργαλείο — Fri, 07 Dec 2007 13:07:05 +0000

Πολύ ωραίο!

Από: aerosol

aerosol — Sun, 04 Nov 2007 20:13:37 +0000

Η προσωπική μου αίσθηση (κυριολεκτώ: η αίσθηση που έχω όταν εγώ σκέπτομαι) με κάνει μα συμφωνήσω πως γίνεται να σκεφτείς χωρίς λέξεις.
Νιώθω πως συχνά υπάρχει χρονική υστέρηση ανάμεσα στη σκέψη μου και στη “μετάφρασή” της σε λέξεις. Σαν να λειτουργεί άλλος μηχανισμός πρώτα.

“την ανάγκη για επικοινωνία (γέννησε) η συναίσθηση της χωριστότητάς μας από το «άλλο» και ταυτόχρονα της εξάρτησής μας από αυτό.
Η αλληλεπίδραση με το «άλλο» διευκολύνεται με τις λέξεις (αν και συχνά γίνεται προβληματική ή και άλλοτε εμποδίζεται παντελώς).”
Η ιστορία της γλωσικής επικοινωνίας σε δυο προτάσεις!

[Χαίρομαι, φίλε, που δεν είπες απλά "μια χαρά" -το τίποτα δεν το σχολιάζω καν! Η απουσία σου ήταν αισθητή!]

Από: άλληλος

άλληλος — Sat, 03 Nov 2007 22:09:14 +0000

μάυρα μεσάνυχτα : νομίζω πως πρώτα είναι η σκέψη και ύστερα η γλώσσα ως συνέπεια της σκέψης, που «μορφώνεται» πιά και τακτοποιείται στην εργαλειοθήκη της γλώσσας.

aerosol : Εννοούσα τη σκέψη μας και όχι τη Σκέψη που προηγήθηκε της γλώσσας και τη δημιούργησε.

Σκεφτόμουν:
-πώς θα ήταν να σκεφτόμουν χωρίς λέξεις; Γίνεται;
-πώς είναι οι σκέψεις χωρίς λέξεις; Υπάρχουν;

Κατέληξα (μη ρωτάτε πώς) πως ναι γίνεται και ναι υπάρχουν αλλά το «πώς» δεν λέγεται, δεν χωρά σε λέξεις. Αυτό που δεν λέγεται απλά δεν λέγεται.

Υπάρχει όμως αυτό που δεν λέγεται / που δεν μπορεί να ειπωθεί και μάλιστα ασκεί μια ακατανίκητη γοητεία πάνω μας. Η ανθρωπότητα καταβάλει μια συγκινητική προσπάθεια να το περιγράψει με λόγια.

Βεβαίως υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν πως είναι θέμα χρόνου να ειπωθούν τα πάντα για τα πάντα και ότι αυτό που δεν λέγεται είναι απλά αυτό που δεν έχει ακόμα ειπωθεί.

Όπως υπάρχουν και αυτοί που πιστεύουν πως αυτό που δεν λέγεται απλά δεν υπάρχει και είναι μόνο ένα σόφισμα, ένα ανούσιο παιχνίδι λέξεων / παραπροϊόν αργόσχολων, αφελών ή κάποιες φορές κακόβουλων σκέψεων.

Anyway, νομίζω τις λέξεις τις γέννησε η ανάγκη για επικοινωνία. Και την ανάγκη για επικοινωνία η συναίσθηση της χωριστότητάς μας από το «άλλο» και ταυτόχρονα της εξάρτησής μας από αυτό.

Η αλληλεπίδραση με το «άλλο» διευκολύνεται με τις λέξεις (αν και συχνά γίνεται προβληματική ή και άλλοτε εμποδίζεται παντελώς).

Τέλος πάντων.
Υπάρχουν σκέψεις που απλά περιγράφονται / διατυπώνονται με λέξεις
Αλλά και σκέψεις που παράγονται / δημιουργούνται από λέξεις

Τα πιο πάνω, νομίζω, είναι προϊόν και των δύο
(θα μπορούσα απλά να πω «γεια χαρά» ή τίποτα ή …)

Από: johnniebegood

johnniebegood — Sat, 03 Nov 2007 00:01:55 +0000

τ ι π ο τ α ?

Από: johnniebegood

johnniebegood — Sat, 03 Nov 2007 00:01:03 +0000

Τι μπορεί να κάνουν έξι γράμματα;

μια εννοια χωρις εικονα ισως?

οπως α π ε ι ρ ο ?

κ β α ν τ α ?

υ π α ρ χ ω ?

ΥΓ. δεν προλαβαινω να διαβασω τα σχολια.
θα επανελθω γιατι μυριζει αεροζολικη συζητηση!

Από: aerosol

aerosol — Fri, 02 Nov 2007 16:04:13 +0000

Αληθώς, μαύρα μεσάνυχτα! Εννοούσα τη σκέψη μας και όχι τη Σκέψη που προηγήθηκε της γλώσσας και τη δημιούργησε. Πρακτικά, δεν δημιουργεί ο καθένας από εμάς τη γλώσσα εκ νέου ή εκ του μηδενός. Την κληρονομούμε, υπάρχει ήδη ως εργαλείο.
[Αν δεν κατάλαβα σωστά, επιμείνετε μέχρι να το πιάσω!]

Από: μάυρα μεσάνυχτα

μάυρα μεσάνυχτα — Fri, 02 Nov 2007 15:31:19 +0000

Συχωρέστε με αγαπητέ aerosol, αλλά νομίζω πως πρώτα είναι η σκέψη και ύστερα η γλώσσα ως συνέπεια της σκέψης, που «μορφώνεται» πιά και τακτοποιείται στην εργαλειοθήκη της γλώσσας.

Από: aerosol

aerosol — Fri, 02 Nov 2007 14:29:13 +0000

Η “ευμετάβλητη υφή των σημαινομένων” έχει κάποια πρακτικά αποτελέσματα που ίσως απασχολήσουν στο μέλλον το aerosol.

“οι λέξεις εκτός από τις σημασίες παράγουν ή ανασυγκροτούν υποψίες (σκιές)… βάσιμες ή μη”
Το θέτεις πολύ ωραία, αγαπητέ aufheber.

Το αντικείμενο πίσω από τις λέξεις είναι, παραδοσιακά, και ζητούμενο της μαγείας: το “αληθινό” όνομα κάποιου είναι ταυτόχρονα προσδιορισμός και κομμάτι της φύσης του. Το να το γνωρίζεις σου δίνει πρόσβαση σ’αυτόν και τον κάνει ευάλωτο.

Το “αισθητό μόρφημα της σκέψης μας”, πράγματι! Αλλά δεν το γεννά η σκέψη μας. Το δανείζεται από την εργαλειοθήκη της μητρικής μας γλώσσας. Άρα, μέσω του μορφήματος, μπορεί να… κολλήσει ιδέες και έννοιες η σκέψη μας.

Μου αρέσει η οπτική του open source. Μου αρέσει και που αναφέρεται σε κώδικα, σε προγραμματισμό, σε κάτι που δημιουργείται για να φέρει κάποια αποτελέσματα!

Από: παραπομπή « through the looking glass

παραπομπή « through the looking glass — Fri, 02 Nov 2007 09:40:42 +0000

[...] November 2nd, 2007 · No Comments το μυστικό των λέξεων [...]

Από: aufheber

aufheber — Fri, 02 Nov 2007 09:31:01 +0000

ποιος σμιλεύει το ‘ακατέργαστο’ σε μία νέα σημασία (μία νέα αντίληψη ή θεωρία): μία άλλη λέξη (το εκάστοτε εγω), ένα ασαφες κείμενο (το εύθραυστο εμεις ή μία θεωρία ή ένα ακόμη πιο παράδοξο εγώ) ή κάτι που δεν έχουμε κανέναν τρόπο να το γνωρίσουμε – ούτε καν μέσα από τις λέξεις; τί υποπτευόμαστε; οι λέξεις εκτός από τις σημασίες παράγουν ή ανασυγκροτούν υποψίες (σκιές)… βάσιμες ή μη, αναπόφευκτες και αναγκαίες – οπωσδήποτε…
κάποιος κάποτε προσπαθούσε να προσδιορίσει μέσα στις λέξεις ή μέσα από λέξεις – εννοιες έψαχνε – το αντικείμενο: πεθαίνοντας στράφηκε σε αυτό που έβλεπε (αντανάκλαση ήταν) και για πρώτη φορά το ρώτησε: ποιο είναι επιτέλους το όνομά σου (προσδιορισμός σου); κι αυτό – εφόσον πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ο αγαπημένος παρατηρητής τού απευθύνει το λόγο ρητά, λέει: αυτό ακριβώς, είμαι η απορία (σου)…

(is) there is more to life than words – but not much more (παράφραση από τον στίχο του Handsome devil των Smiths)

YΓ φίλε εκσόριστε, δεν υπάρχει σημασία στις λεξεις – οι λέξεις έχουν / είναι σημασία (τελεία)… η ευμεταβλητη υφή των σημαινομένων δεν σημαίνει και πολλά πράγματα (διότι ορθά λες: ζωντανός οργανισμός είναι η γλώσσα – Wittgenstein) ή όπως έξοχα θέτει ο Μπάροουζ: υιός – ποιανού όμως; πάντως μία ομόηχη παράφραση ράσελ και μπάροουζ ίσως οδηγούσε στο ενδιαφέρον συμπέρασμα ότι η γλώσσα είναι ιός κολλητικός (κάποια στιγμή είχε διατυπωθεί μία θεωρία – ευφάνταση λέω εγώ και άκρως παράδοξη ή και αντι-επιστημονική- ότι η δυνατότητα εξέλιξης μίας συμβολικής μορφής επικοινωνίας έλκει την καταγωγή της σε ένα είδος μετάλλαξης ή ιού, ενός παρασιτικού οργανισμού εν πάσει περιπτώσει που έχει γίνει συμβιωτικός με τα χρόνια: ενδιαφέρουσες οι μεταφορές, αλλά μόνον ως μεταφορές)

την καλημέρα μου (εξαιρετικό ποστ)