Αγγελικά πλασμένα
Ευθυτενής, δρασκελίζω το κατώφλι του σπιτιού. Στο κουδούνι, το «Τέως» επισημαίνει μια ζωή αφιερωμένη στα Σώματα Ασφαλείας. Σημειώνω στον πίνακα ποιοι πλήρωσαν τα κοινόχρηστα. Το μεγάλο γερμανικό αμάξι λάμπει στον ήλιο.
Η εκκλησία της πλατείας υποδέχεται την ιερή εικόνα με στρατιωτικό άγημα και φιλαρμονική. Τα ΜΑΤ επιβλέπουν άγρυπνα το πλήθος και τους σεβάσμιους ρασοφόρους.
Όπου να’ ναι θα φέρουν και το εγγόνι μου, με το καλό του κοστούμι, τη γραβατούλα του και περιποιημένη χωρίστρα! Προλαβαίνω να χαιρετήσω τον δήμαρχο.
Όλα εν τάξει. Τι όμορφη μέρα!
28 Οκτώβριος, 2007 σε 9:25 μ.μ
σήμερα είδα τον Κ. Μητσοτάκη στο θησείο με μία γκλίτσα στο χέρι και δυο μπράβους… εντυπωσιάστηκα!
αδάμαστη ελλάδα…
28 Οκτώβριος, 2007 σε 10:24 μ.μ
Πώς πήγε η μέρα σου μετά απ’ αυτό;
29 Οκτώβριος, 2007 σε 1:30 π.μ.
Ευθυτενής απογονος δοσιλογων, δρασκελίζω το κατώφλι του σπιτιού. Στο κουδούνι, το «Τέως» δοσιλογος επισημαίνει μια ζωή αφιερωμένη στα δοσιλογα Σώματα δοσιλογης Ασφαλείας. Σημειώνω στον πίνακα ποιοι απογονοι δοσιλογων πλήρωσαν τα κοινόχρηστα. Το μεγάλο γερμανικό αμάξι λάμπει στον ήλιο. (με δοσεις κι αυτο)
Η εκκλησία της πλατείας υποδέχεται την ιερή εικόνα με δοσιλογον στρατιωτικό άγημα και δοσιλογην φιλαρμονική. Τα δοσιλογα ΜΑΤ επιβλέπουν άγρυπνα το δοσιλογο πλήθος και τους σεβάσμιους δοσιλογους ρασοφόρους.
Όπου να’ ναι θα φέρουν και το εγγόνι μου (το μελλον της δοσιλογιας), με το καλό του κοστούμι, τη γραβατούλα του και περιποιημένη χωρίστρα!
του πηρα δωρο την πρωτη του χαρτοσακκουλα για κουκουλα!
Προλαβαίνω να χαιρετήσω τον δοσιλογο δήμαρχο.
Όλα εν τάξει. Τι όμορφη μέρα! (γιατι χαιρεται ο κοσμος μπαμπακο?)
ταδωσα ολα ο δοσιλογος!
σορυ, φταιει ο πονοκεφαλος της επετειου.
διαβασα και για την γκλιτσα του ακατανομαστου και θολωσα.
εν βρασμω ψυχης κυριε προεδρα, σαν τον Κακετση ενα πραμα…
παω να διαβασω ποιηματα του Βυρωνα για να συνελθω.
να κερασω ενα γλυκακι με λιγες θερμιδες και λιπαρα?
http://jbgmusic.blogspot.com/2007/10/morphine-likeswimming.html
29 Οκτώβριος, 2007 σε 1:55 π.μ.
“(με δοσεις κι αυτο)”
Φρέσκιες έννοιες προστίθονται σε παλιές λέξεις!
[Τι σου είναι η εξέλιξη της γλώσσας στη σύγχρονη εποχή...]
Ο Βύρων υποσχέθηκε να σταματήσει την ποίηση μετά θάνατον.
Η ελπίδα, βέβαια, πεθαίνει τελευταία.
Πολλά βαριά ονόματα στα σχόλια σήμερα. Το γλυκάκι, όμως, ήταν ελαφρύ και πήρε την πικρίλα.
[Ευχαριστούμε]
29 Οκτώβριος, 2007 σε 9:28 π.μ.
με ανάγκασε να γράψω κάτι για την αναρχία του συστήματος
29 Οκτώβριος, 2007 σε 11:07 π.μ.
Ήντα είπες τώρα!!!
29 Οκτώβριος, 2007 σε 12:26 μ.μ
Πάντα μου άρεσε η αντιπαραβολή του “τέως” με το “πρώην”. Το πρώτο υποδηλώνει ένα τέλμα — “μέχρι εκεί ήταν, μετά δεν έχει τίποτα” — ενώ το δεύτερο μια κρυμμένη ελπίδα ότι το επόμενο (ίσως και να) ήταν καλύτερο.
Καλή εβδομάδα να’χουμε.
30 Οκτώβριος, 2007 σε 3:20 μ.μ
δεν ξέρω γιατί, αλλά το post σου μου έφερε στο μυαλό την ΠΡΕΒΕΖΑ του αγαπημένου μου ποιητή…
Λίγα λόγια - αφόρητα συναισθήματα…
30 Οκτώβριος, 2007 σε 5:47 μ.μ
Ο κύριος ποιητής τα είπε καλύτερα.
Έπρεπε όμως να ξεφορτωθώ κι εγώ την εικόνα που είχε κάτσει στο σβέρκο μου και απαιτούσε να γίνει ποστ.
30 Οκτώβριος, 2007 σε 8:28 μ.μ
Ίσως δεν ήταν μόνο η εικόνα που σου είχε “κάτσει στο σβέρκο” αλλά ότι προηγήθηκε της κατάληξης “τέως”. Αν αναλογιστείς τι έχουν κάνει αυτά τα καθίκια, οι κουκουλοφόροι ταγματασφαλίτες στα μπλόκα των γερμανοτσολιάδων, στα κολαστήρια της Μακρονήσου ή στα κελιά της Χούντας. Πόσο πόνο έχουν αντέξει παιδιά, αγόρια και κορίτσια; πόσα κόκαλα τσάκισαν από αυτούς τους σκυλάνθρωπους; Φίδια, προδότες μαυραγορίτες και πατριδοκάπηλοι, που συναγελάζονται και επιβάλλονται πραγματικά στο σβέρκο μας, που βρίσκουν δύναμη ο ένας από τον άλλο και στηρίζουν ο ένας τον άλλο σαν τα φίδια που αλληλοσυστρέφονται. Σσσσσσσσσ υψώστε τη σσσσσσσημαία - εμπροςςςςςς η πατριςςςςςςςςςς - δεν εισσσσσαι ελληναςςςςςς - προσοχή ο εισσσσαγγελέαςςςς, ο σσσστρατηγόςςςςς, ο ναύαρχοςςςςςς, ο αρχιμανδρίτηςςςςς.
Μας έφτιαξες τη μέρα!!! Έχουμε και το ΚΚΕ να είναι “διακριτικά” υπέρ των παρελάσεων, άντε να προκόψουμε.
31 Οκτώβριος, 2007 σε 8:05 μ.μ
Όταν το “όλα εντάξει” σου κάθεται στο σβέρκο, επιβάλλεται να γίνει ποστ.
31 Οκτώβριος, 2007 σε 8:44 μ.μ
@raveionistis:
Το παρελθόν του “τέως” είναι ένα ερωτηματικό. Η εκδοχή σου είναι ρεαλιστική (και τα “φιδίσια” ταιριαστά!). Θα μπορούσε πάντως να μην είναι και τόσο σκοτεινό. Το παρόν του, όμως, από μόνο του έχει συγκεκριμένη ταυτότητα, αισθητική, πολιτική και κοινωνική. Βρίσκω ενδιαφέρον το γεγονός πως αυτό το παρόν -χωρίς επιπλέον περιγραφές- προκαλεί τους συνειρμούς που κάνουμε.
Τονίζω πως για κάποιους ανθρώπους μια μέρα σαν αυτή είναι πραγματικά ευτυχισμένη: Το επιστέγασμα μιας ζωής (φράση που είχα στο νου ως εναλλακτικό τίτλο).
@τίποτα:
Ομολογώ την ενοχή μου. Κάποιες εκδοχές της “τάξεως” αλληλεπιδρούν περίεργα με τον αυχένα μου!
1 Νοέμβριος, 2007 σε 8:52 π.μ.
@aerosol:
Κανενός το παρελθόν δεν είναι αθώο. Μπορεί να είναι αναίσθητοι ή νεκροί, αθώοι όμως όχι.
1 Νοέμβριος, 2007 σε 12:41 μ.μ
Η λέξη “αθώο” είναι απόλυτη. Γι αυτό και δεν την χρησιμοποίησα.
Είναι από αυτές τις έννοιες που φαίνονται ξεκάθαρες ενώ, στην ουσία, αλλάζουν διάσταση και περιεχόμενο ανάλογα από το ποιός τις λέει και τι έχει στο μυαλό του.
[Αυτή η κουβέντα μου δίνει θαυμάσια πάσα για το επόμενο ποστ. Ελπίζω να το βρεις ενδιαφέρον. (Σκοπεύω να) Είναι το πρώτο από μια σειρά κειμένων που πραγματεύονται τη γλώσσα και το πώς επηρεάζει την αντίληψή μας για την πραγματικότητα.]