Μαύρος ψίθυρος

Πόσο σκοτεινή μπορεί να γίνει η τρυφερότητα; Πόσο απαλή μπορεί να είναι η απειλή; Αργά, μετρώντας και ζυγίζοντας την κάθε συλλαβή, η πίκρα έρχεται σαν φιλί όταν η Madeleine Peyroux τραγουδά το Between the bars του Elliot Smith. Σκαλίζει τις λέξεις στον τοίχο με σκουριασμένο καρφί και το καμουφλάρει σε χάδι. Αυτή η δυσοίωνη, ονειρική και γλυκόπικρη εκτέλεση δεν ανήκει στη λουσάτη τζαζ. Έρχεται από περίεργα βάθη, μ’ ένα ρυθμό που θα μπορούσε να υποβόσκει στη μουσική των Portishead. Και λέει λόγια εκμαυλιστικά, τέτοια που θα ακούσεις σαν ψίθυρο στ’αυτί αν πάρεις δρόμους χωρίς γυρισμό.

Between the bars
[Μουσική/στίχοι: Elliott Smith]

Drink up, baby
Stay up all night
Things you could do
You won’t but you might
The potential you’ll be
You’ll never see
Promises you’ll only make

Drink up with me now
And forget all about
Pressure of days
Do what I say
And I’ll make you okay
And drive them away
Images stuck in your head

People you’ve been before
That you don’t want around anymore
That push and shove and won’t bend to your will
I’ll keep them still

Drink up, baby
Look at the stars.
And I’ll kiss you again
Between the bars
Where i’m seeing you there
With your hands in the air
Waiting to finally be caught

Drink up one more time
And I’ll make you mine
And keep you apart
Deep in my heart
Separate from the rest
Where I like you the best
Keep the things you forgot

The people you’ve been before
That you don’t want around anymore
That push and shove and won’t bend to your will
I’ll keep them still

Ετικέτες: Jazz