Προσευχή
By aerosol
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς,
τι θα γίνει, θα μας τρελάνεις τελείως;
Αμήν.
Δημοσιεύθηκε 18 Οκτωβρίου, 2007 στις 4:11 μμ στην κατηγορία Ανόητες Μέρες. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις όποιες απαντήσεις σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0.
Αφήστε μια απάντηση, ή trackback από την δική σας ιστοσελίδα.
18 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:43 μμ |
when it rains it really pours
18 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:43 μμ |
Καρεκλοπόδαρα, bro.
Γι αυτό είπα να μιλήσω κατευθείαν στον αρμόδιο!
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:04 πμ |
κυκλοφορούν φήμες οτι είμαστε εξώγαμα…
μεταξύ μας, ε?
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:28 πμ |
Προσχών μαζί σας κ. aerosol
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 11:09 πμ |
Να βάλω ντέντεκτιβ, johnnie, για να βρεθεί ο υπεύθυνος
ή να ξεκινήσω μια οδύσσεια σε στυλ Νίκου “Ψάχνω να βρω τον πατέρα μου!” Ξανθόπουλου;
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 11:24 πμ |
δεν ήταν στην πρόθεσή μου να τρελάνω κανέναν: προβλήματα στο σπίτι… ελπίζω ότι θα λυθούν κάπως και θα συνεχισουμε ως συνήθως με τις συνήθεις ασχολίες μας, κι εσείς κι ΕΓΩ
δικός σας ο θεός σας (απαντώ διότι προσεύχεσαι)
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:01 μμ |
αν βαλεις ντετεκτιβ, σου συστηνω τον ολιστικο Ντερκ Τζεντλυ.
εγω εκανα τεστ DNA και ανακαλυψα οτι δεν εχω καμια συγγενεια με τον ασπρομαλλη γεροντα.
ειμαι συμπαντικο μπασταρδι της αστροσκονης.
αυτος ειναι ενα απο τα αδελφακια μου (μπασταρδακι κι αυτος): http://jbganimism.blogspot.com/2007/10/shamans-of-amazon.html
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:40 μμ |
@ego, non ego:
Δεν ξέρω αν οι “συνήθεις ασχολίες” με καθησυχάζουν, αλλά εκτιμώ -τουλάχιστον- την γρήγορη απάντηση. Θα μου επιτρέψεις, ασφαλώς, να εξετάσω και άλλες περιπτώσεις. Σε κάποια θέματα καλό είναι να παίρνεις και μια δεύτερη γνώμη.
@johnnie:
Θα ελέγξω και την περίπτωση της αστρόσκονης. Δεν έχουμε προκαταλήψεις!
[Αρκεί να βρω ποιός μου (μπιπ) τη μάνα]
Ελπίζω οι ολιστικοί ντέτεκτιβ να μη σου κόβουν τον καφέ…
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 3:54 μμ |
καλά, είστε όλοι μπουρδολόγοι και δεν ξέρετε τι λέτε.
Καταρχήν ο θείος είναι μια χαρά και χέστηκε βρέχει-δεν-βρέχει. Χτες πέρασε από το σπίτι και μου έφαγε όλα τα πακοτίνια. Έκατσε στο θεϊκό μου πουφ (το πουφ είναι του θείου γι’ αυτό το αποκαλώ θεϊκό) και τα λέγαμε. Εγώ τα λέω με τον θείο, όχι σαν κι εσάς που δεν κρατάτε οικογενειακούς δεσμούς. Κάνω και προσευχή, αμέ! Πριν φάω, πριν κοιμηθώ και κυρίως πριν μπω σε meeting με στραβωμένους πελάτες. Τον θυμάμαι και τον εξυμνώ τον θείο και ας μου τρώει όλα τα πακοτίνια. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ο θείος έχει αρχίσει να τα χάνει λίγο. Εκεί που καθόταν με κοίταξε περίεργα σαν να μην με αναγνώριζε και με ρώτησε τίνος είμαι εγώ. Του υπενθύμισα πως είμαι παιδί του και με κοίταξε σαν να του είπα ότι είμαι ο ziggy stardust. Σηκώθηκε από το πουφ, άνοιξε την πόρτα, την κοπάνησε πίσω του κι έμεινα να αναρωτιέμαι…
Τελικά τίνος είμαι εγώ; Από που ήρθα και κυρίως που πάω; Γιατί δεν βρέχει ποτέ πια στην Αθήνα; Γιατί δεν φοράς κράνος σήμερα; Και κυρίως, τι θα γίνει με τα πακοτίνια; Τον φιλεύω, κάθε φορά που έρχεται του κάνω τούμπες για να του δέιξω ότι τον αγαπώ και αυτός ο αθεόφοβος, μου τρώει τα πακοτίνια και ύστερα κάνει ότι δεν με ξέρει.
Έχω πρόβλημα.
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 5:02 μμ |
Φαίη, παρεκτρέπεσαι.
19 Οκτωβρίου, 2007 σε 8:03 μμ |
Θα το εκλάβω ως κοπλιμέντο !
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:50 πμ |
aerosol Says: johnnie:
Θα ελέγξω και την περίπτωση της αστρόσκονης. Δεν έχουμε προκαταλήψεις!
[Αρκεί να βρω ποιός μου (μπιπ) τη μάνα]
Ελπίζω οι ολιστικοί ντέτεκτιβ να μη σου κόβουν τον καφέ…
αν το ελεγξεις θα δεις οτι εχω δικιο για την αστροσκονη.
και για να σε μπερδεψω περισσοτερο σου αποκαλυπτω οτι αυτος που μπιπ την πρωτη μας μανα, λεγεται “αρχικη ανωμαλια” στην μοντερνα φυσικη.
δεν σου κοβουν τιποτα, αλλά χρεωνουν κατι παραπανω, γιατι οι ολιστικες αποδειξεις μπορει να βρισκονται στις Μπαχαμες.
φαίη Says: Του υπενθύμισα πως είμαι παιδί του και με κοίταξε σαν να του είπα ότι είμαι ο ziggy stardust.
Φαιη, εγραψες!!!
εισαι ολιστικος ντετεκτιβ?
εφαγα σατορι και εκαψα δυο συναψεις!
θα μου τρεχουν λιγα σαλια πλεον, αλλά εμαθα οτι η απαντηση της Ζωης, του Συμπαντος και των Παντων, κρυβεται στα πακοτινια!!!
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 2:09 πμ |
Μα το ήξερα πως περί ανωμαλίας ήταν το θέμα, ήμουν σίγουρος!
Λες η αστρόσκονη να κάτσει ν’ ακούσει καναδυό φωνήεντα που έχω να της πω; Μήπως είναι βολικότερα τα νετρίνα;
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 4:23 πμ |
όχι μόνο ΔΕΝ υπάρχει Θεός, δεν υπάρχουν ούτε πακοτίνια.
johnniebegood μάζεψε τα σάλια σου.
Δεν κυκλοφορούν πια πακοτίνια στην αγορά. Μόνο στον παράδεισο. Άμα είσαι καλό παιδί, στην μετά θάνατον ζωή θα μπορείς να επιλέξεις το σνοκ της αρεσκείας σου και να σώσεις την ψυχή σου…
aerosol, ποτέ δεν ήμουν καλή στη φυσική…
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 4:53 πμ |
Φωτιά!
May the Force b with u…
papet
ΥΓ1. Ακόμα γελάω (κλαυσίγελος μάλλον) με την… προσευχή.
ΥΓ2. Έχεις σκεφτεί ποτέ να γράψεις διαλόγους σε σενάρια; (το σκέφτομαι αυτό από το Φεβρουάριο-Μάρτιο, όταν διάβασα ένα άλλο post-φωτιά που είχες γράψει για τις απόκριες)
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 11:25 πμ |
συνήθεις ασχολίες: ρωτάς, δεν απαντάω, ζητάς, δεν απαντάω, προσεύχεσαι, δεν απαντάω, βρίζεις, δεν απαντάω, με ευχαριστείς, δεν απαντάω… απαντούν όμως όλοι οι άλλοι χάριν εμού ή υπέρ εμού ή αντί εμού…
ΥΓ.η ποστ προσευχή σου κατ’εξαίρεσιν έλαβε μία στοιχειώδη απάντηση: η θεϊκή μακαριότητά μου με βαραίνει από καιρό σε καιρό κι εμφανίζομαι – κάπως…
ΥΓ 2 η δεύτερη γνώμη είναι και πάλι εγώ (δική μου)
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:23 μμ |
@ego, non ego:
Ε λοιπόν, αυτό φοβόμουν πως θα απαντούσες.
[Τουλάχιστον υπάρχει μια σταθερότης]
@papet:
Για κλαυσίγελο πρόκειται… (Να καούν τα κάρβουνα!)
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:03 μμ |
Κυριε Παντοδυναμε ego, non ego (μεχρι χτες νομιζα οτι λεγεσθε Γιαχβες), με φουντουνια βολευεσθε?
εχω μια παρακλση: να χαλασει το DVD του γειτονα που μου παιρνει το παρκινγκ!
και συγχωρησε μεσα στην μεγαλοψυχια Σου Πολυελαιε σε παρακαλω την Φαιη. κατα βαθος σε παει και ειναι καλος ανθρωπας, αλλά κι Εσυ της τρως ολα τα πακοτινια.
αμην!
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:05 μμ |
και να σου πω, εγω για μια ποτιστικη βροχη προσευχηθηκα και μας εριξες τον μισο κατακλυσμο του Νωε.
αμα ζητησω κανα φραγκο, θα εισαι παλι ετσι απλοχερος και κιμπαρης?
αμην κι αμαν αμαν!
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:30 μμ |
Προσευχήθηκα να κατορθώσει ο δυστυχής ντελιβεράς
να φέρει την πίτσα μου μες στη νεροποντή και ήρθε ο Χριστιανός, υπάρχει Θεός λοιπόν! Βέβαια η πίτσα ήταν κρύα αλλά έτσι είναι ο θείος. Θα στα φέρει αργοπορημένα, θα στα φέρει κρύα, κι αν γουστάρει δεν θα στα φέρει και καθόλου.
το γεγονός ότι ρίχνει κάγκελα μου δίνει θάρρος να συνεχίσω να Του τα συγχωρώ όλα…
Johnniebegood, έτσι είναι ο θείος. Απλόχερος και πολύ large λέμε. Βροχούλα ήθελες; Πάρε να’χεις!
AEROSOL, τι κάνει ο AGENT ΚΑΛΑΒΕΡΑ;! ! Δως του πολλά φιλιά, τον αγαπάμε πολύ πες του!
20 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:43 μμ |
συγνωμη που διακοπτω την επικοινωνια με τον θειο παιδια, αλλά υπάρχει μια επικήρυξη “ΜΑΓΚΑ” ΦΟΙΤΗΤΗ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΣΚΥΛΟ (σε βιντεο παρακαλω) ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ, και θελω να σας ενημερωσω.
ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ.
http://itaniepitas.blogspot.com/2007/10/blog-post_20.html
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ.
επειδη ξερω οτι ο θειος δεν ασχολειται με τετοια θεματα, τον ψαχνουμε για να τον σωφρονισουμε εμεις, τα εξωγαμα Του.
21 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:40 πμ |
να εξηγήσω μία παλιά θεω-ρία: κάποτε θέταν ως σοβαρό πρόβλημα την απόδειξη της ύπαρξης του θεού (μεταξύ άλλων)… η πιο ενδιαφέρουσα απάντηση πριν από την απάντηση κατεξοχήν που έλαβε το ερώτημα από τον χέγκελ (όχι συγκεκριμένα αλλά ως όλον) υπήρξε η απάντηση του καντ… σε ένα κείμενο του 1763 ο καντ περιγράφει πώς ο θεός οφείλει να εκθέσει την άπειρη σοφία του κι αυτό το πράττει χαράσσοντας αιώνιους νόμους που συγκροτούν ή διαλύουν την ύλη (μεταξύ αυτών και το ανθρώπινο σώμα, αλλά και το ανθρώπινο είδος ως σύνολο) δίχως καμία ανάγκη παρέμβασης δικής του… ο καντ σκεφτηκε ότι η θεϊκή σοφία μόνον ως άπειρος αλλά πιο σημαντικά συνεπής νόμος μπορεί πραγματικά να εκθέσει την άπειρη δύναμη του θεού – όχι η βούλησή του ή η παρέμβασή του: αν ο θεός παρέμβει τότε υποσκάπτει την δημιουργία, το δικό του έργο και αυτό τουλάχιστον μόνον ασυνεπές θα είναι… είμαι πολύ ευχαριστημένος με τον καντ… συχνά περπατούμε μαζί και συζητάμε…
ΥΓ άρα ναι δεν θα ασχοληθώ με τον σκύλο και τον φοιτητη – δική σας δουλειά είναι να σωφρονίσετε και τον φοιτητή διότι ο σκύλος προφανώς ‘σωφρονίστηκε’ (η ρημάδα η ελευθερία της βούλησης και κρίνοντας από τις διαθέσεις όλων ο γιάχβε πείθει περισσότερο για θεός: τον αναγνωρίζουμε ως οικείο μας πιο εύκολα, κι εγώ ακόμη)
ΥΓ άρα φιλε αεροζόλ, η σταθερότητα αποδεικνύει ταυτόχρονα και την ύπαρξη και την μη ύπαρξή μου
21 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:10 πμ |
Ναι, καλά, ΟΚ,… θεός, μαγειρεία, τώρα!
21 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:55 μμ |
απαράδεκτος ο Κύπριος.
ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ ΤΩΡΑ!
21 Οκτωβρίου, 2007 σε 3:26 μμ |
@earl:
Έχω την φριχτή υποψία πως η ύπαρξη θεού μάλλον σημαίνει πως είναι αυτός, εμείς, τα μαγειρεία, το τώρα (συν η αστρόσκονη), άρα διαλέγει το πιο βολικό κλάσμα του (εμάς) για τις αγγαρείες!
@ego, non ego:
Τα σέβη μου στον Ιμμάνουελ. Ο εκλεκτός κύριος είχε μια τάση να συναρτά την ύπαρξή σου από την ανάγκη για ηθικό νόμο, αν θυμάμαι καλά, πράγμα που μου φαινόταν σχήμα πρωθύστερο. Προφανώς κάτι έκανε καλά για να βολτάρετε παρέα (ή μήπως τα έκανε πλακάκια με την εξουσία;!).
@φαίη:
Ο Μάνι σε χαιρετά. Εκεί που βρίσκεται θα περίμενα να ξέρει περισσότερα για το θέμα μας αλλά λέει πως είναι απλός εργαζόμενος.
[Τι είδους ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ έχεις κατά νου;]
21 Οκτωβρίου, 2007 σε 4:15 μμ |
Ο θεωρητικομεταφυσικός μου εξοπλισμός δεν μου επιτρέπει υψηπετείς
εικασίες γύρω από την φύση και τις προθέσεις του υπέρτατου όντος, εντούτοις εάν δεν πάει στα μαγειρεία ΤΩΡΑ θα ‘χουμε άλλα.
21 Οκτωβρίου, 2007 σε 11:24 μμ |
καταρχήν καλησπέρα,
δεν ήθελα να δω όλο το βίντεο (το απέφυγα).
Θα γίνω πολύ κακιά άμα γίνω συγκεκριμένη και δεν το θέλω.
…Ή μάλλον το θέλω, αλλά πρέπει να συγκρατούμε τον θυμό μας έτσι;
Το κάρμα μια μέρα θα τον βρει όταν τηγανίζει χαλούμι-σαγανάκι και κάτι θα του αποσπάσει την προσοχή. Το καυτό λάδι θα τον περιλούσει και θα του κάνει κώλο το καινούργιο του μπλουζάκι ενώ θα χοροπηδήξει για καμιά ώρα από τον πόνο.
Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;!
Ο Μάνι έχει τη Μέτσε, καλά περνάει. Εμείς τι κάνουμε με τον Κύπριο;
22 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:09 πμ |
φαίη Says: Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;
αν στην θεση της μπλουζας ητανε τα @ρχιδι@ του?
εμενα δεν θα με χαλαγε ως εκβαση του καρμα του.
ουτε τον σκυλο φανταζομαι…
επι του θεματος τωρα, που εξελισεται υπεροχα.
αν αλλαζαμε αντιληψη και θεωρουσαμε το Συμπαν Ενθεο,
αναποσπαστο μερος του Θειου (αποψη των ανιμιστων),
που εξελισεται ταυτοχρονα με την εξελιξη του Θειου και μεσω αυτου και ολων οσων περιεχει,
το Θειον ενδοσκοπει τον εαυτο του,
ή,
αν θεωρουσαμε το Συμπαν Εννοο (η αποψη της μοντερνας φυσικης),
που μεσα απο την αντιληψη ολων των πραγματων απο τα οποια αποτελειται (οργανικα και ανοργανα – ολα εχουν συνειδηση),
εξεταζει τον εαυτο του,
δεν θα ξεπερνουσαμε τα ανθρωπομορφικα μοντελα που απαιτουν απο τον Θεο (γιαχβε, χριστο, αλαχ, βουδα, κουδα) να κρινει, να επεμβαινει, να ανταμοιβει και να τιμωρει?
εμενα μου αρεσουν και οι δυο προσεγγισεις και η σαμανιστικη και η της μοντερνας φυσικης, αφου ουτως ή αλλως το Ενθεο ειναι Εννοο και το Εννοο ειναι Ενθεο.
και οι δυο λενε το ιδιο πραγμα.
και δεν περιμενω απο το Θειον ανταμοιβη ή τιμωρια, αλλά προσπαθω να ρεω με την κινηση του (πεστε το Ταο, πεστε το Φυση, πεστε το συγχρονικοτητα, πεστε το Παντελη)
η φιλοζωια μου δεν ειναι καλωσυνη, αλλά ροη με την Φυση, στην οποια δεν υπαρχει “κακο” παρολη την βια που επικρατει στο ζωικο βασιλειο.
δεν υπαρχει σκοτωνω ζωα για σπορ, δεν υπαρχει βασανιζω ζωα για πλακα.
οταν τα λιονταρια ειναι χορτατα, οι αντιλοπες βοσκουν διπλα τους ανενοχλητες.
γιατι γνωριζουν οτι δεν προκειται να τις σκοτωσουν χορτατα ζωα.
προσπαθεις να φας χωρις να σε φανε.
ο Αρχεγονος Νομος.
με απλα λογια, για το Συμπαν ή για το Θειον, εχουμε την ιδια αξια με τα κωλοβακτηρια του εντερου μας.
μεσα απο την συνειδηση του σκυλου και μεσα απο την συνειδηση του μαλακα, το Θειον ή το Συμπαν (οπως προτιματε) βιωσε αυτα που βιωσε ο καθενας τους.
προσωπικα δηλωνω με καμαρι, συμπαντικη πορδη!
22 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:40 πμ |
Αυτές οι δύο προσεγγίσεις περιγράφουν σε μεγάλο βαθμό και τις δικές μου απόψεις περί Θείου (χωρίς να μπορώ, δυστυχώς, να αποκλείσω τον απαισιόδοξο μπαλαντέρ που παιανίζει πως τίποτα δεν ενδοσκοπεί τίποτα και τίποτα δεν έχει συνείδηση και πως όλα αυτά είναι παρηγοριά στον άρρωστο!).
22 Οκτωβρίου, 2007 σε 4:20 πμ |
και να κρινει ο απαισιοδοξος μπαλαντερ την παρτιδα, εμας δεν μας νοιαζει συντροφε!
δεν μας ενδιαφερει το που θα παμε μετα, ή αν θα παμε.
το Τωρα μας ενδιαφερει!
22 Οκτωβρίου, 2007 σε 5:43 μμ |
γιάννη να είσαι καλός: αναρωτιέμαι ποια είναι η κίνηση του σύμπαντος ή της πολύτιμης ‘φύσης’ που σε προσκαλεί να ΣΕΒΑΣΤΕΙΣ οτιδήποτε…
το παράδειγμα που φέρνεις με τις αντιλόπες και τον λέοντα είναι ένα παράδειγμα μεταξύ άλλων παραδειγμάτων που μπορεί εξίσου να καταστήσουν ως υπέρτατο αξιακό νόμο τον καιάδα, έναν κοινωνικό δαρβινισμό ή οτιδήποτε – εφόσον θέλουμε να ενστερνιστούμε τον συμπαντικό νόμο ή όσα ορίζει η φύση…
εξάλλου η προϋπόθεσή σου είναι ύποπτη: χορτάτα λιοντάρια… αν ήμουνα κακός θα σου έλεγα ότι και η ανθρώπινη ζωή στον κόσμο είναι μία ακόρεστη μόνον βούληση για δύναμη και αυτό συγκροτείται σήμερα ως πραγματική ανάγκη που πρέπει να ικανοποιηθεί: άρα ο άνθρωπος παγιδεύεται μέσα στην αργοσχολία του (μαλακία αν θες) και στον αγώνα που δίνει για να βρει το νόημα καταφεύγει σε ακρότητες τόσο απέναντι σε άλλους ή άλλα ζώα όσο και απέναντι στον εαυτό του… ο άνθρωπος σήμερα πεινάει και η τρόφη που θα ικανοποιήσει αυτήν την πείνα είναι αλλόκοτη… αν ήμουν πιο κακός ακόμη θα σου έλεγα ότι εφόσον ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης ό,τι πράττει είναι φυσικο… αν το αρνηθείς αυτό θα πρέπει να μου εξηγήσεις πώς συλλαμβάνεις τη διάσταση της φύσης και του ανθρώπου: ποιος προσδιορισμός προσιδιάζει στον άνθρωπο… πρόσεξέ όμως: δεν θα πρέπει να καταφύγεις σε αξιακές κρίσεις – τις αναγνωρίζω εύκολα…
τί ορίζει η φύση ακριβώς; την αρμονία; ή την συμβίωση; εγώ θα απαντούσα την επιβίωση και μία αλληλεπίδραση (όχι συμβίωση) και η επιβίωση δεν είναι μόνον θρέψη, είναι και εγκατάλειψη των αδύναμων ή εξορισμός τους από τις αγέλες ή μάχη μέχρις θανάτου κτλ κτλ. όσα παραδέιγματα έχεις εσύ, άλλα τόσα μπορώ να φέρω εγώ…
ο νόμος μοιάζει απλός: ζωή και θάνατος ή σύστημα και εντροπία…
αν αποφασίσεις όμως να συνδέσεις τη γνώση και το νου με το σύμπαν [κάτι τέτοιο νομίζω υπαινίσσεσαι:αν θεωρουσαμε το Συμπαν Εννοο (η αποψη της μοντερνας φυσικης), που μεσα απο την αντιληψη ολων των πραγματων απο τα οποια αποτελειται (οργανικα και ανοργανα - ολα εχουν συνειδηση),
εξεταζει τον εαυτο του], και υποθέσουμε ότι ο νόμος είναι η επιβίωση της ζωής γενικά, τότε μία ζωή σύμφωνη με τον φυσικό νόμο δεν θα σας οδηγούσε, αναρωτιέμαι, σε ‘ακρότητες’ ή, έστω, παράδοξα; γιατί δεν σκοτώνετε τους γέρους σας; γιατί οργανώνετε δίκτυα πρόνοιας ή υγείας; για ποιον λόγο δεν αυτοκτονείτε εφόσον γνωρίζετε ότι διαρκώς πεθαίνετε;
ο Camus θα έλεγε ότι ο πιο συνεπής λογικός συλλογισμός περί ζωής οδηγεί στον θάνατο και την αυτοκτονία – ο Wittgenstein εξίσου βρίσκει στον θάνατο τη λύση του αινίγματος της ζωής… άρα αν επιλέγεις την συμβίωση ως νόμο οι εξαιρέσεις του οποίου είναι, για εσενα μόνον η επιβίωση ή η ανάγκη της θρέψης, εγώ επιλέγω και σου παραθέτω άλλους νόμους που προτάσσουν την επιβίωση του ισχυρού ακόμη και μεταξύ των ίδιων φυλών προκειμένου να διασωθεί μία γενική – κι όχι ατομική- έννοια της ζωής…
εγώ βρίσκω ενδιαφέρον ένα ζώο που σκέφτεται μαζί με όλες τις άλλες αργοσχολίες του και την αυτοκτονία (όχι την ίδια την αυτοκτονία έτσι;!)… αυτή κι αν είναι μη φυσική σκέψη ή όχι;!!!
όσους νόμους της φύσης κι αν επικαλείσαι εγώ πάντα θα διαγιγνώσκω μία ανθρωπομορφική εξιδανίκευση της φύσης που προτάσσεις, άρα σου επιστρέφω περί μίας ανθρωπομορφικής σύλληψης του θεού…
έτσι το δίκαιο που προτάσσεις ότι δηλαδή για το σύμπαν εγώ έχω όση αξία έχει ένα βατκηρίδιο με βρίσκει σύμφωνο ωστόσο αναρωτιέμαι ποιο είναι το σύμπαν; με γνωρίζει ή΄οχι; ή μήπως εγώ γνωρίζω τον εαυτό μου και μέσω εμού συνάγω περι του σύμπαντος ή πάλι δεν συνάγω και η συνείδηση του εαυτού είναι συνείδηση του σύμπαντος; και τί συνάγω ακριβώς; αξίες; ήθη ή έθιμα; το καλό και το κακό; μάλλον τίποτα από όλα αυτά… το αναγνωρίζεις κι εσύ: μεσα απο την συνειδηση του σκυλου και μεσα απο την συνειδηση του μαλακα, το Θειον ή το Συμπαν (οπως προτιματε) βιωσε αυτα που βιωσε ο καθενας τους… μία συνέπεια της πρότασής σου είναι: το σύμπαν δεν υπάρχει, αυτό που βιώσανε ο σκύλος και ο γελοίος είναι απόλυτα ατομικό βίωμα άρα εγώ δεν μπορώ να ξέρω πώς αισθάνεται ο σκύλος ή ο γελοίος, άρα εγώ δεν μπορώ να γνωρίζω τίποτα (εξαλλου το βίντεο μπορεί να είναι κατασκεύασμα): όταν συναντήσω τον γελοίο και τον υποβάλλω σε όσα αυτός πρώτος υπέβαλλε τον σκύλο, τότε δεν θα πράττω εξ ονόματος του σκύλου (διότι δεν γνωρίζω πώς είναι να είσαι σκύλος και δεν υπάρχει και σύμπαν που να μου επιτρέπει να γνωρίσω πώς αισθάνεται ο σκύλος) αλλά απόλυτα ατομικά έχοντας απόλυτη ευθύνη της πράξης μου… που η ενότητα; πόσο μάλλον πού η συν-πάθεια; η απάντηση σε όλα αυτά είναι ο νόμος και η δημοσιοποίηση… κι αυτό είμαι εγώ (θεός)
αυτό όμως που θέλω να μου εξηγήσεις είναι αυτή η σύνδεση που επιχειρείς της συνείδησης με το κάθε τί… αυτό θα με ενδιέφερε – εφόσον είμαι πανταχού παρόν…
ΥΓ περί ανιμισμού ή έννοου κτλ. μία λέξη μόνον: οι παλιές σκέψεις μέσα σε νέες λέξεις δεν γίνονται νέες σκέψεις – όταν η φυσική αποφασίζει ότι μπορεί να μιλάει για οτιδήποτε υπερβαίνει τον ορίζοντα της έρευνάς της, τότε πραγματικά εγώ διασκεδάζω (καταλήγει σε πιο αστεία συμπεράσματα κι από τους φιλοσόφους που προσπαθούν να συνάγουν πε΄ρι της ύπαρξής μου)
ΥΓ 2 το ‘τώρα’ ήδη είναι πριν, τώρα, πριν, μετά…
την καλησπέρα μου: βρέθηκα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου (μπορεί και να αποδειχτώ άνθρωπος τελικά ή μόνον ανθρώπινος, πολύ ανθρώπινος)
22 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:24 μμ |
Pop philosophy…
22 Οκτωβρίου, 2007 σε 7:17 μμ |
Καλησπέρα. Περιμένοντας με ενδιαφέρον να δω τι θα ήθελε να απαντήσει ο johnnie, δυο σχόλια πάνω στο ΥΓ του ego, non ego (μια που μιλά για έννοιες που δήλωσα πως με ενδιαφέρουν και μένα):
“οι παλιές σκέψεις μέσα σε νέες λέξεις δεν γίνονται νέες σκέψεις”
Το ζητούμενο είναι να βρεθούν “νέες σκέψεις”; Ψάχνουμε κάποιου είδους φιλοσοφικό νεωτερισμό; Μήπως δεν συζητάμε, τελικά, για το παλιότερο ανθρώπινο ερώτημα;
“η φυσική αποφασίζει ότι μπορεί να μιλάει για οτιδήποτε υπερβαίνει τον ορίζοντα της έρευνάς της”
Με ποιά κριτήρια ορίζουμε αυτόν τον ορίζοντα και το πότε τον υπερβαίνει;
Υπάρχουν συγκεκριμένες γνώσεις επί του θέματος ή αυτό καθορίζεται από το τι συγκρούεται με την προσωπική μας οπτική;
[Η προσευχή πάντα μου γεννά απορίες. Συμπαθάτε με]
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:12 πμ |
δεν είμαι βέβαιος ότι ‘συζητάμε’ για το παλαιότερο ανθρώπινο ερώτημα – ούτε βέβαια ότι είναι ερώτημα (κάποιοι δεν το θεωρούν καν ερώτημα): ο Κύκλος της Βιέννης λ.χ. ή ο λογικός θετικισμός θεωρεί ότι νόμιμα είναι μόνον όσα ερωτήματα επιδέχονται απάντησης (ο Wittgenstein θα έλεγε ότι τα ερωτήματα της επιστήμης πρέπει να μπορούν να απαντηθούν με ένα οριστικό ναι ή όχι, ο Popper θα προσέθετε οτι τα ερωτήματα πρέπει να δίνουν απαντήσεις που έχουν και τη δυνατότητα της διάψευσης)… αυτά είναι τα νόμιμα ερωτήματα προφανώς της επιστήμης και μόνον – άρα, θα έλεγαν, η επιστήμη δεν μπορεί να ρωτά περί θεού ή ενότητας ή ψυχής κτλ. – και συμφωνώ…
Η επιστήμη διερευνα μόνον γεγονότα (όπως σοφά είχε πει ο Γαλιλαίος: πιστεύω μόνον σε όσα μετρώ) κι αυτός είναι ο ρόλος της: όταν η επιστήμη αποφασίσει να ρωτήσει περί θεού λ.χ. (όπως ο dawikins αν δεν με απατά η μνήμη μου) θα πρέπει να είναι βέβαιη κατά πόσο δεν προβάλλει μόνον τη δική της μυθολογία (σύμφωνα λ.χ. με την Σχολή της Φρανκφούρτης και η Επιστήμη θεμελιώνεται σε σαθρά μυθολογικά θεμέλια αλλά και παράγει μία νέα μυθολογία που είναι εχθρική προς το πολιτικό εν γένει και την κοινωνία), αλλά θα πρέπει να έχει σεβαστεί τις απαντήσεις που πολεμά και τον αντίπαλό της (στα δικά μου μέρη η Ερμηνευτική είναι σημαντικό προτέρημα) – αλλά και η μυθολογία της επιστήμης παρεμπιπτόντως καταρρίπτεται διαρκώς (ήδη κάποιες ενδείξεις υποδεικνύουν ότι η ταχύτητα του φωτός σχετίζεται με την συχνότητα άρα δεν είναι σταθερά) και ορθά…
αν λοιπόν ο επιστήμονας απαντήσει ότι ο θεός δεν υπάρχει διότι δεν τον βλέπω ή τον αγγίζω, ο πιστός μπορεί κάλιστα να κρατήσει μία πέτρα και να του πει: εδώ είναι ο θεός… αν ο επιστήμονας αποφασίσει να αναλύσει την πέτρα δεν θα βρει προφανώς τον θεό αλλά πάλι: μπορεί αυτή η ανάλυση να έχει σκοτώσει τον θεό ή απλά μία εκ των εκφάνσεών του…
ο Καντ αίρει και τις δύο κρίσεις και λεει: αυτά τα ερωτήματα αν και είναι φορτικά και αναπόφευκτα, ωστόσο δεν επιδέχονται καμίας απάντησης διότι είναι ριζωμένα μέσα στο νου μας… η επιστήμη δεν είναι φιλοσοφία: αυτό σημαίνει ότι κάθε επιστημονική θεωρία θέτει αξιωματικά τις προϋποθέσεις αλλά και τα κριτήρια ελέγχου της – και τα κριτήρια είναι εξίσου σημαντικά με τις προϋποθέσεις, αν δεν ταυτίζονται συνήθως…
αυτή η επιστήμη αίρει κάθε κρίση που αφορά στα θεμέλια της ύπαρξης λ.χ. και αναγκαία περιορίζεται σε ένα γεγονός που μπορεί να προσδιορίσει και να παρατηρήσει και το διερευνά (με τα μέσα που διαθέτει): το ερώτημα κατεξοχήν λ.χ. που θέτει ο Leibniz ή πώς είναι δυνατό το κατι κι όχι το τίποτα δεν έχει βρεί απάντηση… και έτσι πρέπει να πράξει αν επιθυμεί να γνωρίσει ποσοτικά το πράγμα ή τις ιδιότητες του πράγματος (αυτήν εκμεταλλευόμαστε κι εμείς ή και μας εκμεταλλεύεται)…
όχι, το θέμα δεν είναι ο νεωτερισμός: αυτή η έκφραση με παραξενεύει λίγο… η εγελιανή φιλοσοφία δεν είναι νεωτερισμός… ο καντ δεν είναι νεωτερισμός ή ο wittgnestein δεν είναι νεωτερισμός… ο einstein δεν είναι νεωτερισμός… ο deleuze δεν ειναι νεωτερισμός… κι αυτά μορφές είναι: μόνον που είναι οι μορφές του ανθρώπου (όπως κι ο θεός κι η επιστήμη: μορφές είναι, απλά όταν ανάγονται σε δόγματα γίνονται μυθολογίες ή ιεροξεταστές και περιορίζουν ασφυκτικά την σκέψη – για αυτόν τον λόγο περπατώ με τον Καντ συνήθως )… κατανοείς ότι εγώ δεν αξιώνω απόλυτη γνώση: την απόλυτη οπτική – κι αν το κάνω, όπως λ.χ. ο χέγκελ, είναι πολύ πιθανό ότι θα σου παραδώσω ένα κείμενο που δεν θα μπορέσεις να το καταρρίψεις διότι η γνώση που προσφέρω είναι αλλόκοτη (οπωσδήποτε υπερβαίνει τη μέτρηση)…
ΥΓ κι εγώ μία μυθολογία έχω ή ειμαι (απλά τίθεται σε παράδοξη σχέση με τον κοινό νου και την επιστήμη του)… όπως και να έχει συντάσσομαι πάντα με τον Wittgenstein που παρατηρεί ότι ακόμη κι όταν η επιστήμη έχει λύσει όλα τα προβλήματα, ωστόσο, θεωρώ ότι δεν θα έχει απαντήσει στο πρόβλημα της ζωής (του νοήματος)… και συνεχίζει: η λύση του προβλήματος της ζωής είναι ο θάνατός μου…
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 1:29 μμ |
Όλα αυτά προσφέρουν αρκετή τροφή για σκέψη. Αφού ζητήσω να μου συγχωρεθεί η τάση απλοποίησης (δεν είμαι αυθεντία στην ιστορία της φιλοσοφίας, ούτε επιστημολόγος) ξεκινώ από το τέλος:
Ο Wittgenstein μου είναι συμπαθής και λόγω του περίεργου, βασανισμένου βίου του και λόγω των παθιασμένων επιλογών που έκανε. Φαινόταν να προσεγγίζει και βιωματικά τη φιλοσοφία, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των στοχαστών της Δύσης που δίνουν την εντύπωση πως λύνουν κάποιο δύσκολο sudoku.
Η φράση «η λύση του προβλήματος της ζωής είναι ο θάνατός μου…» πέρα από ωμά ρεαλιστική, δίνει και την αίσθηση πως η ζωή είναι ένα πρόβλημα: ορισμός θεμιτός αλλά καθόλου αισιόδοξος. Η επιλογή της λέξης, και η οπτική που υπονοείται, είναι αρκετά στενάχωρη. Πράγμα που δεν εκπλήσσει αν σκεφτούμε τη μακρά ιστορία κατάθλιψης και αυτοκτονιών της οικογένειας Wittgenstein.
Μίλησα για σύγχρονη φυσική και όχι για την έννοια της Επιστήμης όπως κάθε σχολή την ορίζει και την αντιλαμβάνεται. Η επιστήμη δεν θα λύσει ποτέ «όλα τα προβλήματα». Το τι θεωρεί μια ομάδα στοχαστών, σε αντίθεση με άλλη ομάδα στοχαστών, ως «νόμιμα ερωτήματα» και ορισμούς για μια σχεδόν μεταφυσική θεώρηση της Επιστήμης είναι και λίγο ασκήσεις επί χάρτου. Και απηχούν ιδέες του 19ου αιώνα που θεωρούσε την επιστήμη κάτι σχεδόν μηχανιστικό που, όπου νά’ναι, θα φτάσει τα όριά του και θα έχει λύσει όσα μπορεί να λύσει.
Η δική μου θέση είναι πως θεωρίες όπως των Υπερχορδών και του Χάους (δυο, μόνο, παραδείγματα) ωθούν την επιστημονική σκέψη σε μονοπάτια που θεωρούνταν μεταφυσικά ή «μαγικά» και συγκλίνουν με λιγότερο λογοϊκές και πιο βιωματικές παλιότερες προσεγγίσεις (πχ, ανιμισμός). Προσοχή: δεν ταυτίζονται. Αλλά αρχίζουν να ρέπουν προς ανάλογες θεάσεις κι ας φτάνουν εκεί από άλλους δρόμους. Και αυτό είναι ενδιαφέρον και υπόσχεται ακόμα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στο μέλλον. Η πραγματικότητα δεν παίρνει την άδεια καμιάς «σχολής» για να συμβεί. Ούτε, φυσικά, της Επιστήμης, την οποία δεν θεωρώ πανάκεια. Το τι θεωρούσε ο Καντ –ή ο οποιοσδήποτε- κάποιους αιώνες πριν, δεν είναι τερματικός σταθμός για τη σκέψη.
Μιλώντας για σκέψη θα παρατηρήσω πως η λογοκρατούμενη προσέγγιση της Δύσης δεν είναι η μόνη προσπάθεια του ανθρώπου να λύσει τα υπαρξιακά του. Η Ανατολή, υστερώντας σε λογική αλλά πλεονεκτώντας σε καρδιά, ακολουθούσε πιο βιωματικούς δρόμους. Ο Ζεν βουδισμός και οι Σούφι είναι παραδείγματα που μου είναι συμπαθή. Τουλάχιστον δεν ξεχνούν πως σκοπός όλων αυτών είναι να βρεις τρόπο να ζεις καλύτερα, πληρέστερα και σε μεγαλύτερη αρμονία με τον εαυτό σου και τον κόσμο. Δεν ξεκόβουν από την αμεσότητα της ζωής. Ο «ασίκης» (=Ερωτευμένος με το Θείο) Δερβίσης που χορεύει εκστασιασμένος ίσως να δικαιούται κι αυτός κάτι να πει στον κάθε Φον Πρίχτεν, γιο λουθηρανού παπά, ανέραστο και μισάνθρωπο που γράφει εξαίσιους τόμους περί Λογικής και αυτοκτονεί στα 32 του. Ίσως, πάλι, να έχει να κάνει με το αν θέλουμε να βιώνουμε τη ζωή ως Έρωτα ή ως Πρόβλημα. Μήπως τα τερτίπια της Λογικής είναι πολύ ενδιαφέροντα αλλά δεν βοήθησαν κανένα να λύσει τις υπαρξιακές του αγωνίες;
[Ξέρω πως με τα παραπάνω χρησιμοποιώ δυο παραφουσκωμένα κλισέ. Δεν θέλω να μηδενίσω κανενός την προσφορά. Απλά προσπαθώ να το δω πιο σφαιρικά και να δώσω το λόγο και στην πλευρά των πραγμάτων που συνήθως αποσιωπάται.]
Όσο για τον «νεωτερισμό»: η φράση «οι παλιές σκέψεις μέσα σε νέες λέξεις δεν γίνονται νέες σκέψεις» είναι δική σου, αγαπητέ ego, non ego. Μου φάνηκε μάλλον απαξιωτική και αναλόγως αναρωτήθηκα. Όλα όσα συζητάμε δεν είναι νεωτερισμοί, συνεπώς όλοι οι τρόποι σκέψης (και ο… ανιμισμός ακόμα!) μπορούν να τεθούν στο τραπέζι και να κριθούν. Ως μορφές του ανθρώπου; Ναι, συμφωνώ.
[Σε παρακαλώ, όχι Χέγκελ! Κάτι θα λέει η Συνθήκη της Γενεύης για τα απάνθρωπα σχόλια σε blog! Εν τέλει, δεν έχει νόημα να κατεβάσουμε τη βιβλιοθήκη μας να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη! Στο δίνω: εσύ! Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε εμείς με τη ζωή μας και το Σύμπαν, όχι άλλος ένας πολυγραφότατος Γερμανός]
ΥΓ: Αν χρειαστεί, πάντως, θα κάνω την καρδιά μου πέτρα! Έχω καταρρίψει πολύ πιο αλλόκοτα πράγματα. Μέσα μου, ασφαλώς, καθότι δεν έχω τα φόντα για φιλοσοφικά δοκίμια. Δηλώνω μέτριος ερασιτέχνης , που προσπαθεί να σβήσει μια δίψα. Ξέρω όμως, καλά, πού ΔΕΝ καλύπτεται η βαθιά ανάγκη μου. Η περιγραφή του νερού από σχολές ειδικών, δεν βοηθά πολύ.
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:20 μμ |
αν μου στερήσεις τους γερμανούς δεν θα έχω πια τσιτάτα να παραθέσω… θα πρέπει να θυμηθώ τους αρχαίους (και η ηλικία μου είναι πια περασμένη)… σεβαστο… η περιγραφή σου εξάλλου ως ερασιτέχνη (με την ετυμολογική σημασία της λέξης) με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο…
θα επιστρέψω στον περίπατό μου με τον Καντ (μόλις μας συνάντησε και ο Wittgenstein)
ΥΓ. Μιλώντας για σκέψη θα παρατηρήσω πως η λογοκρατούμενη προσέγγιση της Δύσης δεν είναι η μόνη προσπάθεια του ανθρώπου να λύσει τα υπαρξιακά του:η φιλοσοφία και σαφώς η επιστήμη δεν είναι προσπάθεια λύσης υπαρξιακών προβλημάτων
Η Ανατολή, υστερώντας σε λογική αλλά πλεονεκτώντας σε καρδιά, ακολουθούσε πιο βιωματικούς δρόμους:η διάκριση λογικής και καρδιάς είναι περίεργη και προϋποθέτει πολλά που πρέπει να τα κατονομάσεις- δεν την κατανοώ τη διάκριση και προφανώς δεν με βρίσκει σύμφωνο
Ο Ζεν βουδισμός και οι Σούφι είναι παραδείγματα που μου είναι συμπαθή: κι εμένα.
Τουλάχιστον δεν ξεχνούν πως σκοπός όλων αυτών είναι να βρεις τρόπο να ζεις καλύτερα, πληρέστερα και σε μεγαλύτερη αρμονία με τον εαυτό σου και τον κόσμο: πολλές άγνωστες λέξεις και συσχετίσεις (πληρέστερα, εαυτός, αρμονία, σκοπός, κόσμος)
Δεν ξεκόβουν από την αμεσότητα της ζωής: (προφανώς μιλάμε για δύο πολύ διαφορετικά πράγματα: δώσε μου κάτι άμεσο ή άμεσα κι εγώ θα σου δώσω όλο το βασίλειό μου)
Ο «ασίκης» (=Ερωτευμένος με το Θείο) Δερβίσης που χορεύει εκστασιασμένος ίσως να δικαιούται κι αυτός κάτι να πει στον κάθε Φον Πρίχτεν, γιο λουθηρανού παπά, ανέραστο και μισάνθρωπο που γράφει εξαίσιους τόμους περί Λογικής και αυτοκτονεί στα 32 του: δικαιούται σαφώς και δικαιούται (το ίδιο όμως και ο Πρίχτεν – αν και πολύ φοβάμαι ότι ο ένας περιφρονεί τον άλλον, παρόλο που και οι δύο είναι ερωτευμένο με τον θεό, με τον δικό του θεό ο καθένας)
Ίσως, πάλι, να έχει να κάνει με το αν θέλουμε να βιώνουμε τη ζωή ως Έρωτα ή ως Πρόβλημα: ο έρωτας και το πρόβλημα δεν είναι αλληλοαποκλειόμενες έννοιες (μπορεί να είναι έρωτας για το πρόβλημα ή και το πρόβλημα του έρωτα… φυσικά μπορώ να σου εξηγήσω τον έρωτα με όρους βιοχημείας – αλλα έιμαι βέβαιος ότι κι εδώ δεν θα βρεις καμία απάντηση)
Μήπως τα τερτίπια της Λογικής είναι πολύ ενδιαφέροντα αλλά δεν βοήθησαν κανένα να λύσει τις υπαρξιακές του αγωνίες; Επανέρχεσαι στον αυστριακό (τους στωικούς πάντως που εισάγουν την έννοια της λογικής ακολουθώντας τον αριστοτέλη ή τον επίκουρο τους βοήθησαν).
την καλησπέρα μου
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:34 μμ |
ego, non ego Says: γιάννη να είσαι καλός: αναρωτιέμαι ποια είναι η κίνηση του σύμπαντος ή της πολύτιμης ‘φύσης’ που σε προσκαλεί να ΣΕΒΑΣΤΕΙΣ οτιδήποτε…
- δεν την βλεπεις μονος σου και μου ζητας να σου την δειξω εγω?
οσο για τον “σεβασμο”, εγω με εξισωσα με το σκατο της αγελαδας.
αστροσκονη κι αυτη, αστροσκονη κι εγω, αστροσκονη κι Εσυ Θεε.
το παράδειγμα που φέρνεις με τις αντιλόπες και τον λέοντα είναι ένα παράδειγμα μεταξύ άλλων παραδειγμάτων που μπορεί εξίσου να καταστήσουν ως υπέρτατο αξιακό νόμο τον καιάδα, έναν κοινωνικό δαρβινισμό ή οτιδήποτε – εφόσον θέλουμε να ενστερνιστούμε τον συμπαντικό νόμο ή όσα ορίζει η φύση…
- καταλαβες οτι μιλουσα για την Φυση απο την οποια εχουμε αποκοπει?
τα λιονταρια και οι αντιλοπες δεν εχουν προβλημα, εκτος απο τους ανθρωπους.
εξάλλου η προϋπόθεσή σου είναι ύποπτη: χορτάτα λιοντάρια…
- χμμμ… με καταλαβες ατιμε…
αν ήμουνα κακός θα σου έλεγα ότι και η ανθρώπινη ζωή στον κόσμο είναι μία ακόρεστη μόνον βούληση για δύναμη και αυτό συγκροτείται σήμερα ως πραγματική ανάγκη που πρέπει να ικανοποιηθεί: άρα ο άνθρωπος παγιδεύεται μέσα στην αργοσχολία του (μαλακία αν θες) και στον αγώνα που δίνει για να βρει το νόημα καταφεύγει σε ακρότητες τόσο απέναντι σε άλλους ή άλλα ζώα όσο και απέναντι στον εαυτό του…
- μιλαμε για λιονταρια ή για ανθρωπους?
γιατι τα λιονταρια αμα χορτασουν το ριχνουν στον υπνο, σε αντιθεση με τον ανθρωπο που ψαχνει αδιακοπα για εξουσια.
αν εισαι Αυτος που λες, δεν πρεπει να γνωριζεις την εννοια κακο ή καλο.
ο άνθρωπος σήμερα πεινάει και η τρόφη που θα ικανοποιήσει αυτήν την πείνα είναι αλλόκοτη…
- ειναι η Χορταση Μεγαλοδυναμε, δεν το καταλαβες?
Εσυ δεν εστειλες τους αντιπροσωπους Σου να μας πεισουν οτι ειμαστε η κορωνιδα της δημιουργιας Σου?
αν ήμουν πιο κακός ακόμη θα σου έλεγα ότι εφόσον ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης ό,τι πράττει είναι φυσικο…
- κι εγω σου λεω οτι ναι, ειμαστε μερος της Φυσης και πραττουμε κατ’ επιλογη της.
εγω ειμαι αυτος που ειπε οτι ο Θεος εχει χιουμορ και μας εδωσε την απαραιτητη αντιληψη για να βιωσουμε το τελος μας.
προσωπικα θα το απολαυσω.
αυτα που κανουμε ειναι η Φυσικη Επιλογη που μας αποριπτει.
και πολυ συντομοτερα απο τους δεινοσαυρους που δεν προλαβαν να ανακαλυψουν ουτε την μοντερνα φυσικη.
αν το αρνηθείς αυτό θα πρέπει να μου εξηγήσεις πώς συλλαμβάνεις τη διάσταση της φύσης και του ανθρώπου: ποιος προσδιορισμός προσιδιάζει στον άνθρωπο… πρόσεξέ όμως: δεν θα πρέπει να καταφύγεις σε αξιακές κρίσεις – τις αναγνωρίζω εύκολα…
- τι λεγαμε?
αξιες?
ανθρωπος?
καταλαβα οτι δεν εισαι Αυτος, αλλά καποιος του πλανητη.
τι πρεπει να αρνηθω χωρις να καταφυγω σε αξιακες κρισεις ειπαμε?
εχω και το αϊζενχαουερ να με βασανιζει…
απο συνειδηση πως παμε τελος παντων?
τί ορίζει η φύση ακριβώς; την αρμονία; ή την συμβίωση;
- Τιποτα και τα Παντα.
ο,τι δεν προσαρμοζεται στο οικοσυστημα αλλά το επιβαρυνει και το οδηγει στην ασταθεια, εξαλιφεται.
εγώ θα απαντούσα την επιβίωση και μία αλληλεπίδραση (όχι συμβίωση) και η επιβίωση δεν είναι μόνον θρέψη, είναι και εγκατάλειψη των αδύναμων ή εξορισμός τους από τις αγέλες ή μάχη μέχρις θανάτου κτλ κτλ. όσα παραδέιγματα έχεις εσύ, άλλα τόσα μπορώ να φέρω εγώ…
- φιλε μου, ολα ειναι μερος του οικοσυστηματος.
και το ονομα του μυστικου ειναι “συμβιωση”.
δες το ντοκυμανταιρ “φυτα και μυρμηγκια”.
και ακου ενα παραμυθι: καποτε οι Ταρανδοι προσευχηθηκαν στο Μεγαλο Πνευμα και του ζητησαν να εξαφανισει τον Λυκο που τους ετρωγε.
ο Λυκος εξαφανιστηκε και οι ταρανδοι την εκαναν λαχειο.
καποια στιγμη υπερπολλαπλασιαστηκαν, εφαγαν ο,τι υπηρχε, οι ασθενειες τους βασανιζαν, και ξαναπροσευχηθηκαν στο Μεγαλο Πνευμα ζητωντας του να ξαναφερει τον Λυκο.
ο νόμος μοιάζει απλός: ζωή και θάνατος ή σύστημα και εντροπία…
- ποια εντροπια αδελφε την στιγμη που απο το κενο διαστημα καθε μικροδευτερολεπτο ξεπηδουν απο το Τιποτα ζευγη αντιθετου φορτιου σωματιδιων?
αν αποφασίσεις όμως να συνδέσεις τη γνώση και το νου με το σύμπαν [κάτι τέτοιο νομίζω υπαινίσσεσαι:αν θεωρουσαμε το Συμπαν Εννοο (η αποψη της μοντερνας φυσικης), που μεσα απο την αντιληψη ολων των πραγματων απο τα οποια αποτελειται (οργανικα και ανοργανα - ολα εχουν συνειδηση),
εξεταζει τον εαυτο του], και υποθέσουμε ότι ο νόμος είναι η επιβίωση της ζωής γενικά, τότε μία ζωή σύμφωνη με τον φυσικό νόμο δεν θα σας οδηγούσε, αναρωτιέμαι, σε ‘ακρότητες’ ή, έστω, παράδοξα; γιατί δεν σκοτώνετε τους γέρους σας; γιατί οργανώνετε δίκτυα πρόνοιας ή υγείας; για ποιον λόγο δεν αυτοκτονείτε εφόσον γνωρίζετε ότι διαρκώς πεθαίνετε;
- να στο πω απλα: αν εξακολουθουσαμε να θεωρουμε Ενθεα τα ποταμια, τα βουνα, την Γαια, θα ειχαμε αυτην την στιγμη προβλημα απο την ρυπανση?
και μιλαω για μας, που εχουμε και συνειδηση, και νου (λογικη).
ο Camus θα έλεγε ότι ο πιο συνεπής λογικός συλλογισμός περί ζωής οδηγεί στον θάνατο και την αυτοκτονία – ο Wittgenstein εξίσου βρίσκει στον θάνατο τη λύση του αινίγματος της ζωής… άρα αν επιλέγεις την συμβίωση ως νόμο οι εξαιρέσεις του οποίου είναι, για εσενα μόνον η επιβίωση ή η ανάγκη της θρέψης, εγώ επιλέγω και σου παραθέτω άλλους νόμους που προτάσσουν την επιβίωση του ισχυρού ακόμη και μεταξύ των ίδιων φυλών προκειμένου να διασωθεί μία γενική – κι όχι ατομική- έννοια της ζωής…
- το νοημα της Ζωης δεν ειναι να την Ζεις?
τοτε ειναι 42!
εγώ βρίσκω ενδιαφέρον ένα ζώο που σκέφτεται μαζί με όλες τις άλλες αργοσχολίες του και την αυτοκτονία (όχι την ίδια την αυτοκτονία έτσι;!)… αυτή κι αν είναι μη φυσική σκέψη ή όχι;!!!
- το καταλαβες…
όσους νόμους της φύσης κι αν επικαλείσαι εγώ πάντα θα διαγιγνώσκω μία ανθρωπομορφική εξιδανίκευση της φύσης που προτάσσεις, άρα σου επιστρέφω περί μίας ανθρωπομορφικής σύλληψης του θεού…
- μιλησα εγω για νομους?
μιλαω για Συμπαντικη ροη, για Φυσικη ροη, αλλά οχι για νομους.
ο ανθρωπομορφος θεος που μου κολλαει?
έτσι το δίκαιο που προτάσσεις ότι δηλαδή για το σύμπαν εγώ έχω όση αξία έχει ένα βατκηρίδιο με βρίσκει σύμφωνο ωστόσο αναρωτιέμαι ποιο είναι το σύμπαν; με γνωρίζει ή΄οχι;
- θα σας συστηνα, αλλά ειναι ντροπαλο.
ή μήπως εγώ γνωρίζω τον εαυτό μου και μέσω εμού συνάγω περι του σύμπαντος ή πάλι δεν συνάγω και η συνείδηση του εαυτού είναι συνείδηση του σύμπαντος; και τί συνάγω ακριβώς; αξίες; ήθη ή έθιμα; το καλό και το κακό; μάλλον τίποτα από όλα αυτά…
- τίποτα από όλα αυτά…
το αναγνωρίζεις κι εσύ:
- εγω μια φορα το ειδα, εκει που εβοσκα τα προβατα επαραπερα.
μεσα απο την συνειδηση του σκυλου και μεσα απο την συνειδηση του μαλακα, το Θειον ή το Συμπαν (οπως προτιματε) βιωσε αυτα που βιωσε ο καθενας τους…
- α, ναι.
συμφωνω ακομη με αυτα που ειπα.
μία συνέπεια της πρότασής σου είναι: το σύμπαν δεν υπάρχει, αυτό που βιώσανε ο σκύλος και ο γελοίος είναι απόλυτα ατομικό βίωμα άρα εγώ δεν μπορώ να ξέρω πώς αισθάνεται ο σκύλος ή ο γελοίος, άρα εγώ δεν μπορώ να γνωρίζω τίποτα (εξαλλου το βίντεο μπορεί να είναι κατασκεύασμα): όταν συναντήσω τον γελοίο και τον υποβάλλω σε όσα αυτός πρώτος υπέβαλλε τον σκύλο, τότε δεν θα πράττω εξ ονόματος του σκύλου (διότι δεν γνωρίζω πώς είναι να είσαι σκύλος και δεν υπάρχει και σύμπαν που να μου επιτρέπει να γνωρίσω πώς αισθάνεται ο σκύλος) αλλά απόλυτα ατομικά έχοντας απόλυτη ευθύνη της πράξης μου… που η ενότητα; πόσο μάλλον πού η συν-πάθεια; η απάντηση σε όλα αυτά είναι ο νόμος και η δημοσιοποίηση… κι αυτό είμαι εγώ (θεός)
- κοιτα, ειμαι και καποιας ηλικιας, μη μου τα ριχνεις ολα μαζι.
σε τι να πρωτοαπαντησω…
πραξε κατα συνειδηση.
να μεινουμε σε αυτο που συμφωνουμε?
εισαι θεος.
αυτό όμως που θέλω να μου εξηγήσεις είναι αυτή η σύνδεση που επιχειρείς της συνείδησης με το κάθε τί… αυτό θα με ενδιέφερε – εφόσον είμαι πανταχού παρόν…
- ασε τα ψοφια εγκο.
θεος εισαι, αλλά δεν εχεις την επιγνωση.
με το συμπαΘειο δηλαδης…
(και δεν ειμαι αγιος!)
ΥΓ περί ανιμισμού ή έννοου κτλ. μία λέξη μόνον: οι παλιές σκέψεις μέσα σε νέες λέξεις δεν γίνονται νέες σκέψεις – όταν η φυσική αποφασίζει ότι μπορεί να μιλάει για οτιδήποτε υπερβαίνει τον ορίζοντα της έρευνάς της, τότε πραγματικά εγώ διασκεδάζω (καταλήγει σε πιο αστεία συμπεράσματα κι από τους φιλοσόφους που προσπαθούν να συνάγουν πε΄ρι της ύπαρξής μου)
- τα παλια βιωματα ομως ειναι σαν το παλιο κρασι.
σηκωνω την κουπα μου στην υγεια σας!
(ουτε φιλοσοφερ!)
ΥΓ 2 το ‘τώρα’ ήδη είναι πριν, τώρα, πριν, μετά…
- εννοεις τωρα ή τωρα?
μπορεις να φαντασθεις τι εκανα αναμεσα στα δυο “τωρα”?
την καλησπέρα μου: βρέθηκα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου (μπορεί και να αποδειχτώ άνθρωπος τελικά ή μόνον ανθρώπινος, πολύ ανθρώπινος)
- αυτο το ξεπερασαμε.
κοιτα Τωρα γυρω σου και αφεσου.
γιατι το κακο των ανθρωπων ειναι οτι περιοριζονται στις σκεψεις και τους συνειρμους τους και παυουν να βιωνουν την Πραγματικοτητα.
νασαι καλα!
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:52 μμ |
aerosol Says:
Η φράση «η λύση του προβλήματος της ζωής είναι ο θάνατός μου…» πέρα από ωμά ρεαλιστική, δίνει και την αίσθηση πως η ζωή είναι ένα πρόβλημα: ορισμός θεμιτός αλλά καθόλου αισιόδοξος.
-η Ζωη ειναι Δωρο.
ρωτηστε εναν αναπηρο αν δεν πιστευετε εμενα.
Μίλησα για σύγχρονη φυσική και όχι για την έννοια της Επιστήμης όπως κάθε σχολή την ορίζει και την αντιλαμβάνεται. Η επιστήμη δεν θα λύσει ποτέ «όλα τα προβλήματα».
- συμφωνω.
αλλά η μοντερνα φυσικη αρχισε να φιλοσοφει και να δικαιωνει παλιες αντιληψεις που θα ειναι παντα συγχρονες.
ας της το αναγνωρισουμε!
μπραβο επι τη ευκαιρια στους συντελεστες της σειρας “το συμπαν που αγαπησα”.
Η δική μου θέση είναι πως θεωρίες όπως των Υπερχορδών και του Χάους (δυο, μόνο, παραδείγματα) ωθούν την επιστημονική σκέψη σε μονοπάτια που θεωρούνταν μεταφυσικά ή «μαγικά» και συγκλίνουν με λιγότερο λογοϊκές και πιο βιωματικές παλιότερες προσεγγίσεις (πχ, ανιμισμός). Προσοχή: δεν ταυτίζονται. Αλλά αρχίζουν να ρέπουν προς ανάλογες θεάσεις κι ας φτάνουν εκεί από άλλους δρόμους. Και αυτό είναι ενδιαφέρον και υπόσχεται ακόμα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στο μέλλον.
- ακριβως συντροφε!
Η πραγματικότητα δεν παίρνει την άδεια καμιάς «σχολής» για να συμβεί.
- ουτε καν Αυτηνης Της Σχολης.
και το ΟΥΜΠΙΚ πανακεια ειναι.
Ο Ζεν βουδισμός και οι Σούφι είναι παραδείγματα που μου είναι συμπαθή.
- αν προσθεσεις και τον ανιμισμο των Ινδιανων, των βορειων λαων και των Ελληνων, εδεσε το σιροπι!
ολοι το ιδιο πραγμα λενε.
προσοχη στο σιροπι!
Μήπως τα τερτίπια της Λογικής είναι πολύ ενδιαφέροντα αλλά δεν βοήθησαν κανένα να λύσει τις υπαρξιακές του αγωνίες;
- προζακ στην καλυτερη…
[Σε παρακαλώ, όχι Χέγκελ! Κάτι θα λέει η Συνθήκη της Γενεύης για τα απάνθρωπα σχόλια σε blog! Εν τέλει, δεν έχει νόημα να κατεβάσουμε τη βιβλιοθήκη μας να δούμε ποιος την έχει μεγαλύτερη! Στο δίνω: εσύ! Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε εμείς με τη ζωή μας και το Σύμπαν, όχι άλλος ένας πολυγραφότατος Γερμανός]
- εχμμμ… 42?
(μεταφραζεται και σε μοναδες μετρησης μηκους)
Δηλώνω μέτριος ερασιτέχνης , που προσπαθεί να σβήσει μια δίψα. Ξέρω όμως, καλά, πού ΔΕΝ καλύπτεται η βαθιά ανάγκη μου. Η περιγραφή του νερού από σχολές ειδικών, δεν βοηθά πολύ.
- αεροζολη μου, όποιος βλεπει πολυ τηλεοραση, αρα και διαφημισεις, τωρα ειδε εικονα την σπραϊτ.
εμενα στεγνωσε ο λαιμος μου.
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 7:07 μμ |
Ακόμα και τη στιγμή που έγραφα, ήξερα, αγαπητέ ego, non ego, πως θα έφτανε η δύσκολη ώρα να αρχίσουμε το παιχνίδι με τις λέξεις και τους ορισμούς. Καταλαβαίνω τη λογική του, το έχω παίξει συχνά, αλλά τελικά είναι η ιδανική δικαιολογία για να μην φτάνουν ποτέ δυο άνθρωποι σε στοιχειώδη συνεννόηση. Δεν θα αναλωθώ σ’αυτό κι ας είναι χρήσιμο πού και πού.
Αν καθόμασταν παρέα, με δυο παγωμένες μπύρες μπροστά μας, με καλή μουσική στ’αυτιά μας και διάφορα όμορφα όντα τριγύρω, τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μια χαρά χωρίς την “ανάγκη” να επανεφεύρουμε την γλώσσα!
Τι άλλο; Α, ναι:
-Αναρωτιέμαι μήπως ο ασίκης και ο Φον Πρίχτεν μας εκπλήξουν και τα βρουν μια χαρά μεταξύ τους!
-Ξέρω τα περί έρωτος και βιοχημείας, δεν πείθομαι πλήρως (και πολλά δεν είναι σαφή με τη θεωρία αυτή) αλλά και δεν λύνουν κανενός το πρόβλημα αν δαγκώσει λαμαρίνα. Τουτέστιν: μέχρο νεωτέρας το αφήνω στο ψυγείο.
-Εδώ διαφωνούμε: Πιστεύω πως η φιλοσοφία σαφώς και πρωτίστως υπάρχει για να ανιχνεύσει λύσεις στα υπαρξιακά μας. Τα δικά μου, τουλάχιστον, δεν σκοπεύω να τα δώσω σε κάποιο δόγμα προς διαχείρηση! Η επιστήμη ίσως βοηθήσει -εν αγνοία της(;).
Καλησπέρα σε όλους.
[Μην ακούσω τίποτα για το τι εννοώ με το "καλή". Θα αγριέψω!]
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 7:50 μμ |
“ποια εντροπια αδελφε την στιγμη που απο το κενο διαστημα καθε μικροδευτερολεπτο ξεπηδουν απο το Τιποτα ζευγη αντιθετου φορτιου σωματιδιων?”
Αυτό είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, ε;
“μπραβο επι τη ευκαιρια στους συντελεστες της σειρας “το συμπαν που αγαπησα”.”
Ένας καλός φίλος μοντάρει την εκπομπή και ελπίζω να το διαβάσει αυτό.
23 Οκτωβρίου, 2007 σε 11:20 μμ |
@ ego, non ego (23η Οκτ. 10:12 am)
Professor, what’s another word for pirate treasure?
Well I think its booty. Booty. Booty that’s what it is.
Η μη βεβαιότητα ίσως είναι αρετή, η υπονομευτική σοφιστεία μάλλον όχι. Άσε που για να συζητήσουμε πρέπει να πούμε, εμείς, ως δρώντα υποκείμενα καθ’ εαυτά.
Τι άτιμες που είναι οι ερωτήσεις, αναφύονται ανερυθρίαστα αδιαφορώντας, παραφράζοντας τον Popper (ωχ…το’ κάνα κι εγώ!), για το εάν πληρούν το κριτήριο της απαντησιμότητας τους. Χα, χα, απαράδεκτο!
Έτσι λοιπόν ελαφρά τη καρδία, αφού η Βιέννη και οι θετικιστές της, ο Κάρολος και ο Λουδοβίκος έχουν την γνώμη τους για τις ερωτήσεις που εντάσσονται στα συστήματα που με κόπο και ιδρώτα έστησαν, εφορμούμε και εξηγούμε και στην επιστήμη ποιες είναι οι «νόμιμες» ερωτήσεις της.
Δοθέντων των «νομίμων» ερωτήσεων δεν θα αποφύγουμε τον πειρασμό να ορίσουμε και το πεδίο της «…η επιστήμη διερευνά μόνον γεγονότα…».
Αλίμονο! Η επιστημολογία και η άτιμη η ιστορία των επιστημών μας έχουν ήδη μαρτυρήσει τα τσιλιμπουρδίσματα της επιστήμης με την μυθολογία. Μάλιστα μας πληροφόρησαν και για άλλα τινά όπως φέρ’ ειπείν τα κόλπα της, της επιστήμης, με την πολιτική και τους θύλακες συσσώρευσης κεφαλαίου, διαχρονικά. Είμαστε δε πλέον τόσο καλά πληροφορημένοι που αποφθέγματα σαν το παραπάνω περί «γεγονότων», βρίσκονται στα όρια της καλής συμπεριφοράς, ας αφήσουμε λοιπόν τα επιστημολογικά καθρεφτάκια και τις χαντρούλες για άλλες περιπτώσεις. Ειρήσθω εν παρόδω το next big thing σχετικά με την c εμπίπτει στην κατηγορία καθρεφτάκια.
Ο επιστήμων και ο πιστός μπορούν να ασχοληθούν αμφότεροι με τα των οίκων των, σε περίπτωση που ταυτίζονται ως οντότητες σε μία, με τα του οίκου του. Εάν ταυτίζονται υπό το βλέμμα του Κυρίου με το ιερό συμβόλαιο και μυστήριο του γάμου φαντάζομαι ότι θα έχουν πλούσιες συζητήσεις.
Πραγματικά δεν χρειάζεται να σηκώσουμε τον Kant, και μάλιστα τέτοια ώρα, για να μας πει ότι είναι μέγα ατόπημα οι παντοειδείς έξω-συστεμικές κρίσεις. Όχι αγαπητέ δεν χρειάζεται ο Πρώσος να μας εξηγήσει το ανόητο, ή αν προτιμάτε άσκεπτο ενός τέτοιου εγχειρήματος…Αλλά η επίκληση του δεν δικαιώνει χαντρούλες του τύπου «…η επιστήμη δεν είναι φιλοσοφία…».
Τα του Leibniz, τυχαίως πως, έρχονται σε συνηγορία των παραπάνω υπό την μορφή του παρακάτω ερωτήματος (sic, αντιστικτική πιρουέτα): ο Leibniz ήταν φιλόσοφος ή επιστήμονας;
Νεωτερισμός…χμ, ίσως νεωτερικότητα; Θα εξυπηρετούσε αυτή; Ή μήπως όχι; Καλλίτερα να μην παίζαμε με τις λέξεις…αλλά να, είναι τόσο γοητευτικές.
Εν τη μεγαθυμία μας δεν αξιώνουμε το απόλυτο, αλλά επαπειλείτε κρυπτική πραγματεία a la maniere de Hegel, μα γιατί;
@ ego, non ego (23η Οκτ. 6:20 pm)
Μικρέ μου ερασιτέχνη, μη μου στερείς (ωσάν και να μπορούσες, φευ!) τους Γερμανούς, όπου όπως θα έλεγε και ο καταραμένος ή παρεξηγημένος Barrie «bad form Peter…bad form!».
Λέξεις άγνωστες, άλυτες συσχετίσεις, ανεπίδοτα νοήματα ή και «επικαλούμαι επί ματαίω και υποκριτικά την αναφορά στο σύστημα, την οργανωμένη ποιητική ενός φιλοσοφικού στοχασμού», άδικο δεν είναι;
Αμεσότητα, ανάθεμα στα καθρεφτάκια και τις χαντρούλες αλλά η απάντηση, ακόμα και σε αυτό βρίσκεται στο «τώρα» που με οίηση γίνεται μωροφιλοσοφία υπό την μορφή του «ΥΓ 2 το ‘τώρα’ ήδη είναι πριν, τώρα, πριν, μετά…». Ίσως να μην υπάρχει πιο σκληρό και πιο άμεσο, υλικό στο σύμπαν από το τώρα.
Ενώ λοιπόν Έρωτας και Πρόβλημα, ως αφηγήσεις του είναι διαγκωνίζονται για την προσοχή μας και με τρόπο ίσως ευχάριστο, αισθητικά ενδιαφέροντα θα λέγαμε…τσούπ! να σου το καθρεφτάκι της βιοχημείας…μα γιατί; «Φυσικά» και τα περί βιοχημείας είναι γνωστά, αλλά τι το τόσο σημαντικό λένε;
Αυστριακοί και έλληνοι χορεύουν αντάμα, και με χάρη, απελπισμένοι, ρίχνονται από το Σούλι.
Η αλήθεια (φτού, τι λέξη κι αυτή) είναι ότι όλα μπορούν να είναι και ζήτημα και πρόβλημα ύφους, εκφοράς εάν θέλετε. Ίσως οι πιο γραμματιζούμενοι να το λέτε και style, δεν έχει και πολύ σημασία.
Είναι λοιπόν πρόβλημα εκφοράς η ανυπόφορη αναφορηκότητα, η επιφανειακή διακειμενικότητα, μέχρι του σημείου του μουδιάσματος της κάτω σιαγώνας του άτυχου αναγνώστη-αντιπάλου; Εάν δεν θέλουμε να δαιμονοποιήσουμε τους συνομιλητές μας, ναι είναι, αλλιώς…
Αλλά να, αυτό που ξενίζει είναι ότι όλοι όσοι κλήθηκαν από τους τάφους τους σε αυτή τη συζήτηση, κλήθηκαν με μάλλον ταπεινά κίνητρα. Κλήθηκαν ως παντιέρες κατίσχυσης απέναντι σε όσους δεν έτυχε να διασταυρωθούν με τα γραπτά τους (και που το ξέρεις ρε μάγκα;). Χώρια που τους σηκώνουμε άδικα, τι πόλεμο διεξάγουμε άλλωστε μεταξύ μας, είναι κρίμα και για αυτούς τους ίδιους. Ας εξηγηθώ, η φιλοσοφία, η επιστήμη, η προσπάθεια του είδους μας να νοηθεί, να δουλέψει πάνω σε αυτή την ιδιαιτερότητα του, είναι μια ιστορία μεγάλης σοβαρότητας και κόστους, η ανάγκη μας για υψιπετείς καβγάδες δεν δικαιολογεί την επί ματαίω επίκληση τους.
Εν κατακλείδι, πες ότι έχεις ΕΣΥ να πεις…ή και όχι…
Υ.Γ. Όποιος δε φάει το φαΐ του θα τον πάρει ο Hegel…τσκ, τσκ, τσκ…
24 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:38 πμ |
Κύριε Earl! Λύσατε τη σιωπή σας και γίνατε χείμαρος…
Μιλώντας περί Leibniz, αγγίζουμε ένα θέμα που εγώ προτίμησα να προσπεράσω γρήγορα μιλώντας για “ασκήσεις επί χάρτου”. Αυτός ο σούπερ τύπος, ο ιλλιγγιώδης πανεπιστήμονας και φιλόσοφος δεν φάνηκε να ενδιαφέρεται να ξεχωρίσει σώνει και καλά αυτά τα δύο. Και είναι μόνο ένας απ’τους πολλούς που κινήθηκαν έτσι, βλέποντας τη ζωή και την σκέψη ολιστικά και πολύπλευρα.
Όπως κι άλλοι πολλοί που ήσαν ταυτόχρονα επιστήμονες-φιλόσοφοι-θρησκευόμενοι και χίλια ακόμα πράγματα που μπορεί να συνθέτουν έναν άνθρωπο.
24 Οκτωβρίου, 2007 σε 1:46 πμ |
Ανρι Πουανκαρε
ο επιστημονας δε μελετα τη φυση επειδη ειναι χρησιμη.
τη μελετα επειδη ευχαριστειται απ’ αυτην.
ευχαριστειται απο αυτην επειδη ειναι ομορφη.
αν η φυση δεν ηταν ομορφη, δε θα αξιζε να τη γνωρισουμε.
αν δεν αξιζε να γνωρισουμε τη φυση, τοτε δε θα αξιζε να ζουμε τη ζωη.
Ερβιν Σρεντιγκερ
η επιστημη σιωπα, οταν τιθεται το ερωτημα της μεγαλης Ενοτητας -του Ενος του Παρμενιδη- της οποιας ολοι μας, κατα καποιο τροπο, αποτελουμε μερος και στην οποια ανηκουμε.
το πιο δημοφιλες ονομα γι αυτην την Ενοτητα στην εποχη μας ειναι Θεος.
Αλμπερτ Αϊνσταϊν
ετσι φθανουμε σε μια συλληψη της σχεσης της επιστημης με τη θρησκεια, πολυ διαφορετικη απο την συνηθισμενη…
υποστηριζω οτι το κοσμικο θρησκευτικο συναισθημα αποτελει το ισχυροτερο και ευγενεστερο κινητρο για την επιστημονικη ερευνα
24 Οκτωβρίου, 2007 σε 5:21 μμ |
καλό μου aerosol, σου ζητω συγνώμη αν με κάποιον τρόπο σε προσέβαλα… το blog σου ούτως ή άλλως μου αρέσει και όσα γράφεις με ενδιαφέρουν – προφανώς…
earl αυτός είναι ο τρόπος μου – όπως κάποιος τρόπος προσιδιάζει και σε εσάς… αν και επιτίθεσαι στην πρόθεσή μου θέλω να πω ότι η πρόθεσή μου ουδέποτε ήταν να την βγάλω σε κοινή θέα και να την μετρήσω (αυτό αφορά και το aerosol) – μάλλον πόσο να επιδείξω κάτι που δεν είμαι καν βέβαιος ότι διαθέτω ή πολύ περισσότερο να καβγαδίσω (κι αν αυτό προκύπτει, τότε ζητώ ξανά συγνώμη)… όσα σιωπηλά προϋποθέτει η γραφή σου, τόσα προφανή παραθέτει η δική μου: αν δεν κατονόμαζα, τότε ναι, θα ήμουν σε δύσκολη θέση (η παράθεση όμως ονομάτων σημαίνει ότι παραπέμπω διαρκώς και δεν υποτιμώ κανέναν προτάσσοντας λέξεις άλλων ως δικές μου – μάλλον πόσο την σκέψη άλλων)… αν η μομφή αφορά την μη πρωτοτυπία: δεν διεκδίκησα ποτέ μου τέτοιες δάφνες… πάντως η παράθεση του πόπερ ήταν και είναι ακριβής από την δική μου πλευρά… εγώ κρατώ τους νεκρούς μου ζωντανούς με αυτόν τον τρόπο ή και με αυτόν τον τρόπο (αν τους αφήσω όμως ήσυχους ή μονον για τους ακαδημαϊκούς πολύ φοβάμαι ότι θα πεθάνουνε ξανά)
ΥΓ τέλος όσον αφορά την όρεξή σου και τα γεύματά σου μπορείς να εξακολουθήσεις με τις συνηθισμένες ασχολίες σου, το μαγειρείο δηλαδή ή την σκληρή φιλοσοφία: ο hegel, ακούω πως, είναι νεκρός
johniebegood, be good… θα προτιμήσω τα αποσπάσματα που παραθέτεις αντί για το προζάκ – τα ψυχοτρόπα δεν βοηθούν πολύ ή για πολύ καιρό
την καλησπέρα μου
24 Οκτωβρίου, 2007 σε 6:47 μμ |
Αγαπητέ ego, non ego, σε καμμία περίπτωση δεν με προσέβαλλες! Αντίθετα, ξόδεψες αρκετό από το χρόνο σου για να γράψεις πλήρη και ενδιαφέροντα σχόλια, πράγμα που με τιμά. Η κατά τόπους διαφωνία μας ελπίζω να μην παρεξηγηθεί. Ελπίζω να μην είπα κάτι που σε ενόχλησε. Ακόμα κι αν σου “μπήκα” λίγο -με την πειραχτική και όχι με την κακή έννοια- δεν ήθελα κάτι τέτοιο. Αλλά… θεός και να μην εισπράξει λίγη γκρίνια;!
[Εδώ θα τα βρουν ο Δερβίσης με τον Γερμανό Φιλόσοφο, εμείς θα τα χαλάσουμε;]
Reality check: Ας θυμηθούμε όλοι μας πως με την γραπτή επικοινωνία κάποια πράγματα διογκώνονται ή γίνονται ασαφή.
24 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:10 μμ |
κε winestein, κε can’t θα μου απαντήσει κανείς τελικά πως θέλει τα αυγά του? άντε γιατί κοψομεσιάστηκα πάνω από το μάτι της κουζίνας!
24 Οκτωβρίου, 2007 σε 10:41 μμ |
Raveionistis, εσύ είσαι το reality check που χρειαζόμασταν!
Τα σέβη μου.
25 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:47 πμ |
ομολογω οτι ειχα αρκετο καιρο να απολαυσω δικτυακη συζητηση.
Raveionistis, καντους τα αλά Γιουνγκ (κινεζικη παλια συνταγη).
25 Οκτωβρίου, 2007 σε 9:39 πμ |
Οντως πολύ ωραία συζήτηση. Να πω την αλήθεια δεν συμμετείχα ενώ τη παρακολουθούσα γιατί η απόψή μου περί ζωής και θεού είναι απλοική, παιδική θα έλεγα. Πάει καιρός που έκλεισα τα “βαρειά” βιβλία. Ομολογώ ταπεινά ότι πλέον διαβάζω μόνο βιβλία επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Τα βρίσκω εντελώς γοητευτικά και ουσιώδη.
Δεν αισθάνθηκα ούτε μια στιγμή να μετανιώνω που υπάρχω (ακόμα κι όταν όλα συνηγορούσαν για να μετανοήσω). Θεωρώ ότι η ζωή είναι κάτι το ασύληπτα όμορφο. Οι άνθρωποι μπορούν να είναι όμορφοι οι άσχημοι. Οι πράξεις τους. Οι αισθήσεις τους. Η αντίληψή τους. Το στίγμα τους. Για τους ανθρώπους μπορώ να κουβεντιάζω για ομορφιά ή ασχήμια. Τη ζωή δεν την αμφισβήτησα ποτέ. Θα ήταν σαν να ονόμαζα άσχημο, απογοητευτικό ή ελαττωματικό το σύμπαν. Θα ήταν τόσο εγωιστικό να μπορώ να κρίνω κάτι στο οποίο είμαι μια ελάχιστη τελεία. Το μόνο που επιτρέπω στον ευατό μου να κάνει σε σχέση με το σύμπαν είναι να το αφουγκράζομαι και να νοίωθω δέος.
Οσο για το θεό εκεί οι απόψεις μου είναι ακόμα πιο απλοικές. Δεν αμφισβήτησα ποτέ την ύπαρξη του, γιατί αισθάνομαι τη παρουσία του παντού.Ο γραφικός πιστός? Μάλλον. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Ξέρετε όμως αυτό το “παντού” είναι που έγινε μορφή εκμετάλλευσης. Τι εννοεί ακριβώς ο καθένας λέγοντας “παντού”… Όταν προσπαθείς να περιορίσεις το άπειρο είναι λογικό να το τοποθετείς στα μονοπάτια που γνωρίζεις. Ο καθένας κατά βούληση. Και στο τέλος να του ρίχνεις και τις ευθύνες. Αυτό όντως είναι γραφικό.
Διάφορες κουβέντες όμως που διάβασα μου θύμησαν ένα θλιβερό περιστατικό. (ένα από τα πολλά ..)
Μια φίλη που βασανιζόταν από μια βαρειά μορφή κατάθλιψης. Χρόνια πριν.
Προσπαθούσα να τη βοηθήσω, εκείνη μόνιμα είχε στη σκέψη της να τερματίσει τη ζωή της. Ηταν εκεί κλεισμένη στο τούνελ. Δεν έβλεπε. Δεν άκουγε. Τελικά δεν το έκανε.
Προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν εκείνο που τη χώριζε από την επιθυμία να ζήσει. Βασανιζόμουν με τη σκέψη της μήνες πολλούς. Η κατάστασή μου ήταν τόσο πιο άθλια από τη δική της που δεν έφτανε το μυαλό μου να κατανοήσει ΤΟ ΓΙΑΤΙ.
Οπως συνήθως όλοι έλεγαν ότι είναι ένα άτομο γεμάτο ευαισθησίες γι’αυτό και ήταν έτσι. Ηταν “καλιεργημένη” “έξυπνη” “καλλιτέχνης” Και συνήθως αυτοί τη πατάνε, έλεγαν.. Δεν αμφέβαλα. Αμφέβαλα όμως για κάτι που μετά γνώρισα πολλές φορές στη ζωή μου και τότε ακόμα δεν μπορούσα να συλάβω τη πραγματική του διάσταση. Το να είσαι ευαίσθητος, μορφωμένος, ευγενικός, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις αναπτύξει την ικανότητα να αγαπάς κάτι άλλο εκτός από σένα.
Η αγάπη γι’αυτό που μας περιβάλλει είναι το κλειδί της κατανόησής του.
Και δεν είναι εύκολο καθόλου να αγαπήσεις με τρόπο που να υπερβαίνεις στον ευατό σου.
Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν και άνθρωποι που είναι.
Η δεύτερη κατηγορία επιτρέψτε μου να πω ότι κρατάει τα μυστικά της χαράς. Η πρώτη νομίζω ότι απλά υποπτεύεται.
Ας μην πυροβολήσουμε τη ζωή, ούτε το θεό μας, ας στοχεύσουμε πάνω σ’εκείνα που στέκουν εμπόδιο ανάμεσά μας. Οσο για τους κλειδοκράτορες της γνώσης που όρισαν τον τρόπο σκέψης μας και που ακόμα θεωρούνται ορόσημο για να αποδείξει κάποιος αν είναι πνευματικά ανεβασμένος ή όχι, θαθελα να ξέρω. Αγάπησαν?
Ισως ήμουν εκτός θέματος.
Αεροζόλ ψέκασέ με άμεσα δεν θα το ξανακάνω!
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Κάποτε , ακου αστείο, πίστευα ότι όλοι όσοι βλέπω γύρω μου είναι ζωντανοί. Το διανοείσαι τι αφελής που ήμουν?
25 Οκτωβρίου, 2007 σε 12:29 μμ |
Εκτός θέματος… Για να δω…
Το “θέμα” ήταν μια παράξενη προσευχή 14 λέξεων. Για κοίτα πού μας πήγε!
“Κάποτε , ακου αστείο, πίστευα ότι όλοι όσοι βλέπω γύρω μου είναι ζωντανοί. Το διανοείσαι τι αφελής που ήμουν?”
Αυτό, vasiliskos, είναι μια πολύ κοφτερή κουβέντα. Σαν προμετωπίδα από κάποιο πολύ ανησυχητικό βιβλίο.
Οι κλειδοκράτορες της γνώσης; “Κάθε άνθρωπος είναι ένα βιβλίο του αίματος”, λέει ο Μπάρκερ. Πίσω από τα “βαριά” βιβλία κρύβονται ζωές, συχνά βασανισμένες. Γιατί να μην αγάπησαν; Μπορεί εμείς να τους αδικούμε αν παίζουμε με τα λόγια τους σαν πιόνια σε παρτίδα σκάκι.
“Το να είσαι ευαίσθητος, μορφωμένος, ευγενικός, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις αναπτύξει την ικανότητα να αγαπάς κάτι άλλο εκτός από σένα.”
Άλλο ένα κοφτερό πράγμα, που κι εγώ άργησα πολύ να δω.
[Και η Σκέψη η Μαύρη που μπορεί κάποτε να πέρασε από το μυαλό πολλών: "Κι αν είμαι ένας απ΄αυτούς;"]
Ευχαριστώ vasiliskos που ήσουν εκτός θέματος. Δεν υπάρχει “θέμα”. Όλα εκτός θέματος είναι. Και εντός ζωής.
[Ευχαριστώ όλους εσάς που πήρατε μια χούφτα λέξεις και τις κάνατε ολόκληρο ταξίδι.]
25 Οκτωβρίου, 2007 σε 1:31 μμ |
vasiliskos Says: “Οσο για το θεό εκεί οι απόψεις μου είναι ακόμα πιο απλοικές. Δεν αμφισβήτησα ποτέ την ύπαρξη του, γιατί αισθάνομαι τη παρουσία του παντού.”
τοσο απλα.
συμφωνω.
βιωνεις αυτο που αναζητουν με διαφορους τροπους, οι αλλες προσεγγισεις.
μου δινεις αφορμες να γραφω συντροφισα!!!
αγαπη και Αγαπη λοιπον.
η πρωτη ειναι συναισθημα που δημιουργειται απο το ορμονικο συστημα και πηγαζει απο τα γονιδια μας.
αγαπαμε τον εαυτο μας (ή ετσι νομιζουμε), τους γονεις μας, τα παιδια μας, τον συντροφο μας, τους φιλους μας, τα ζωα, το περιβαλλον, ή τον μουσακα με μελιτζανα.
ειναι αγαπη εγωϊστικη, επιλεκτικη και ταυτιστικη (ταυτιζομαστε με αυτο που αγαπαμε, αναλογως του ποσο το αγαπαμε).
η Αγαπη ειναι εντελως αλλο πραγμα απο την αγαπη.
δεν ειναι συναισθημα, ειναι βιωματικη αντιληψη.
δεν ειναι επιλεκτικη, ουτε εγωιστικη, ουτε ταυτιστικη.
δεν ειναι ουτε καλη ουτε κακη, οπως καθε Φυσικο φαινομενο.
δεν προκαλει συμπονια, οπως η αγαπη.
αυτος που την βιωνει, Αγαπά τα Παντα, αλλά δεν ταυτιζεται με Τιποτα.
και προφανως θα επρεπε να λεω “αυτο” που Αγαπά, γιατι το “αυτος” ενεχει εγωισμο που δεν υπαρχει πλεον, εφοσον υπαρχει Αγαπη.
η Αγαπη ειναι στοιχειο της Φυσης και αυτος που εχει εξαφανισει τον Εγωισμο του και την βιωνει, εχει μετατραπει και αυτος σε στοιχειο της Φυσης.
απο την συναισθηματικα φορτισμενη οπτικη γωνια της αγαπης, η Αγαπη μπορει να φανει στα ανθρωπινα ματια ως “ουδετερη” και “αποστασιοποιημενη”.
η κοινωνια μας ειναι δομημενη πολιτικα στις προεκτασεις της αγαπης – οικογενειακη αγαπη, φιλικη αγαπη, ομαδικη αγαπη, πατριωτικη αγαπη, εθνικη αγαπη.
ισσοροπει πανω στις εγωιστικες συναισθηματικες φορτισεις της αγαπης και του αντιθετου της, του μισους.
το διλημμα που τιθεται (κατα την γνωμη μου) σε όποιον περπατα το μονοπατι του οδευοντας προς στην Αγαπη και την πλησιαζει, ειναι το αν θα σπασει το συναισθηματικο δεσιμο της αγαπης του με τον κοσμο και θα επιλεξει να γινει στοιχειο της Φυσης, αποταυτιζομενος απο οικογενεια, φιλους και αγαπημενους.
το οτι κατορθωσε να πλησιαζει την Αγαπη, σημαινει οτι στην πορεια του στην ζωη επεξεργαστηκε την αγαπη και την εξευγενισε, αρα εχει ηδη περιορισει τις εγωιστικες ταυτισεις του στο μινιμουμ.
ειναι ισως το πιο επωδυνο κομματι του μονοπατιου του.