Στο ασανσέρ, στην ίδια διαδρομή. Από το ισόγειο στον τρίτο και από τον τρίτο στο ισόγειο, κοντά είκοσι χρόνια. Σπάνια σε άλλο όροφο, για τα κοινόχρηστα, την πετσέτα που έπεσε ή κάτι παρόμοιο. Το χέρι πάει μόνο του στο κουμπί. Ασυναίσθητοι μηχανισμοί ετοιμάζουν το σώμα για την έξοδο ακριβώς τη σωστή στιγμή.
Καμιά φορά φοβάται μήπως έρθει μια μέρα σαν κακό όνειρο που θα πατήσει για το ισόγειο και το τέντωμα του κορμιού θα πάει χαμένο, καθώς το ασανσέρ θα κατεβαίνει, θα κατεβαίνει σε βάθη ατέλειωτα και δεν θα σταματήσει προτού περάσει μια αιωνιότητα. Και τότε θα ανοίξει η πόρτα.
12 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 11:52 μμ |
Τον έβλεπα για χρόνια αυτόν τον εφιάλτη.
Μέσα σε ένα ασανσέρ που δεν υπάκουε στις εντολές μου. Πήγαινε πάνω, κάτω, σε ορόφους που δεν υπήρχαν, έβλεπα το θάλαμο δίπλα από τις τροχαλίες να κρέμεται στο κενό. Κι η πόρτα δεν άνοιγε.
14 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 9:12 πμ |
και όταν ανοίξει η πόρτα τί?
(πάντως, διάφορα…. συζυγικά κρεβάτια παρουσιάζουν την ίδια – μονότονη – συμπεριφορά αλλά… μπα… ιδέα μου είναι ο παραλληλισμός)
14 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 2:46 μμ |
o εφιάλτης πρέπει να είναι πολύ πιο έντονος για όσους ζουν στα υπόγεια, φαντάζεσαι να πατάς μονίμως ένα κουμπί που σε πηγαίνει προς τα κάτω ενώ οι άλλοι πηγαίνουν προς τα πάνω…. inferno
14 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 6:50 μμ |
@ Κ.Κουσουράτο:
Φαντάζομαι το κλειστοφοβικό αίσθημα, τη συνεχή βύθιση.Τουλάχιστον δεν έχεις να ανησυχείς γι αυτό που βρίσκεται απ’έξω.
@A.P:
Αυτό το “τι” είναι το θέμα, φίλε. Αλλά δε μπορώ να τα αποκαλύπτω όλα. Το πίσω από την πόρτα είναι δουλειά του αναγνώστη, Αν έκανα καλά το δικό μου κομμάτι… κάτι καλό θα σκεφτεί.
[Η ιδέα σου, πάντως, ακούγεται εξίσου τρομακτική]
@ mondo:
Χμμμ, έχεις δίκιο. Σκέψου επίσης και κάποιους επαγγελματικούς χώρους (ξέρεις… άδειους, απρόσωπους, αργά το απόγευμα…).
15 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 8:44 πμ |
Σε μια από τις πιο ευφάνταστες παιδικές σειρές, ο ήρωας ανακάλυπτε μια μηχανή τραίνου.
Θυμάται κανείς το “Ο Simon και ο Μυστικός Σιδηρόδρομος”;
(Les Voyages de Tortillard)
May the Force b with u…
papet
ΥΓ. Είναι πραγματικά “τρομαχτικό” το πόσο έντονα είναι στη μνήμη μου τα σχέδια, αλλά κυρίως τα χρώματα μιας παιδικής εκπομπής που έχω να δω περίπου 25 χρόνια.
15 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 11:48 πμ |
Τι θυμήθηκες papet! Ήταν εξαιρετικό! Καναδική δουλειά, αν θυμάμαι, και θα το έβλεπα άνετα και σήμερα. Δεν θυμόμουν, όμως, τον τίτλο.