Κεφάλια εθισμένα στο σύρμα συλλέγουν πυρετωδώς ταινίες που κανείς δεν θα παρακολουθήσει, mp3 που δεν θ’ ακουστούν από κανένα. Ασθμαίνουσα καταγραφή της στιγμής που «δεν πρέπει να χαθεί», εκατομμύρια κάμερες σκοπεύουν και εκτελούν το χρόνο -«το πουλάκι! Κοίτα το γαμημένο το πουλάκι!». Η μελαγχολία του καμμένου εγκεφάλου υπό το φως της «κοινωνίας της πληροφορίας». Κάπου μέσα στα terrabytes του σκληρού βρίσκεται το νόημα της ζωής που δεν θα ανακαλύψω ποτέ.
9 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 6:35 μμ |
η ζωή είναι το νόημα (the meaning of, is life) – προσοχή όμως: το νόημα διακρίνεται από τις τυχόν σημασίες και πολυ φοβάμαι ότι στην ουτοπία των τέρα μόνον σημασίες θα ανακαλύπτεις διαρκώς… την καλησπέρα μου
9 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 7:22 μμ |
Η ειρωνία είναι πως, πλέον, κανείς δεν προλαβαίνει να δει καν τις σημασίες, πόσο μάλλον αυτό που βρίσκεται πίσω απ’αυτές. Παράγουμε ή μαζεύουμε data με την εμμονή ψυχοπαθούς συλλέκτη. Ο υποτιθέμενος σκοπός -η κατανάλωση ή απόλαυσή τους- αναβάλλεται επ’ αόριστον.
9 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 8:35 μμ |
Δεν κατάλαβα?
Καλύτεροι δλδ είναι Γιαπωνέζοι που ζουν τις διακοπές τους και τα μέρη που επισκεφθήκαν μέσα από το φακό της κάμερας τους?
Δεν ξέρω αν και κατά πόσο είναι θλιβερό… ειδικά αν δεν είσαι σε θέση να το αντιληφθείς και οι περισσότεροι δεν είμαστε, δυστυχώς.
10 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 12:02 πμ |
Οι Ινδιάνοι δεν ήταν που φοβόντουσαν τις φωτογραφίες; Πίστευαν ότι φυλακίζουν, λέει, το πνεύμα τους. Σε κάποιο βοθμό ίσως και να’χαν δίκιο.
10 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 8:51 πμ |
τις σημασίες δεν τις βλέπεις (κυρίως ή μόνο): τις φτιάχνεις από το μηδέν (με ή χωρίς τα τέρρα που μας ενώνουν και μας χωρίζουν διαρκώς)… η εμπειρία είναι η σημασία κι αν η εμπειρία σου είναι – όπως συχνά και η δική μου – του ρακοσυλλέκτη, τότε καλώς όρισες… την καλημέρα μου
10 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 10:43 πμ |
Ξέρουν τι κάνουν οι Γιαπωνέζοι. Ξέρουν οτι η ζωή που ζουν είναι συλλογή στιγμών. Όσο πιο πολλές φωτογραφίες, τόσο πιο πολλές στιγμές θυμάσαι με αποτέλεσμα την εντυπωση ότιο έζησες μια γεμάτη ζωή. Και το χρειάζονται αυτό γιατί δεν προλαβαίνουν να ζήσουν πολύ λόγω υπερ-εργασίας.
Εμείς απο την άλλη υπερσυγκεντρώνουμε data ελπίζοντας ότι κάποτε θα έχουμε το χρόνο να τα απολαύσουμε. Το ίδιο νόμισμα απο δύο όψεις…
10 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 5:56 μμ |
Το πρόβλημα που θέτω είναι ακριβώς ο ιλιγγιώδης ρυθμός αποθησαύρισης data, χωρίς να κάνω απολύτως κανένα διαχωρισμό στο αν είναι φωτογραφίες, τραγούδια, ταινίες, κείμενα ή ό,τι άλλο (ως εκ τούτου δεν καταλαβαίνω πώς μπαίνουν στην κουβέντα οι Γιαπωνέζοι, κατερίνα, και μάλιστα σε αντιδιαστολή με τι;).
Αυτός ο ρυθμός -λέω εγώ, τώρα!- δεν επιτρέπει την εμπειρία/απόλαυση/κατανάλωση αυτών που συλλέγουμε (άρα δεν υφίσταται χρόνος για να φτιάξει κανείς “σημασίες” απ’ αυτά, αγαπητέ aufheber)[Δεν ξέρω πού ακριβώς με καλωσορίζουν αλλά... καλώς σας βρήκα!].
Ο δε βίος των Γιαπωνέζων, φίλε Ανέστη, δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής -από τα λίγα, ομολογουμένως, που γνωρίζω. Τα αναμνηστικά, για μένα, είναι υποκατάστατο ανάμνησης και τα λεγόμενά σου μάλλον μου εντείνουν την αίσθηση “κόπωσης μάχης”. Ή θα φωτογραφίζεις κάτι ή θα το βλέπεις. Ή θα ζεις ή θα καταγράφεις. Νομίζω πως μετατρέποντας συνεχώς την εμπειρία σε κονσέρβα για ύστερη κατανάλωση, μένεις χωρίς εμπειρίες.
Δάσκαλε, nice twist!
10 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 9:00 μμ |
πηγα σε μια βαφτιση και στο μικρο εκκλησακι γυρω στις 20 μηχανες τραβαγαν ασταματητα. μεταξυ τους κι ο πατερας.
15000 φωτογραφιες απο μια βαφτιση δεν ειναι ασχημα, δεν ειναι ομως εμπειρια ζωης
11 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 1:41 πμ |
Λένε πως όποιος ψάχνει βρίσκει – Εγώ λέω πως όσο ψάχνεις δε βρίσκεις τίποτα. Απλώς σπαταλάς τη ζωή την ίδια στην πιο ύπουλη ερώτηση, την αναζήτηση του νοήματός της.
Oι Ινδιάνοι, όπως και oι περισσότεροι λαοί του “Παλαιού Κόσμου” πιθανόν (δηλ σίγουρα) γνωρίζουν κάτι περισσότερο από εμάς για τον κόσμο των σκιών και τη φύση του παρόντος. Το να προσπαθούμε να παγιδεύσουμε το χρόνο ήταν και είναι μια μάταιη προσπάθεια, μιλώντας έτσι γενικά και αόριστα, και ναι, μοιάζουν κάπως θλιβεροί οι Ιάπωνες με τη μηχανή στο χέρι, αν σκεφτεί κανείς την παραδοσιακή τους σχέση με τις σκιές. Μα ας όψεται η πρωτοκαθεδρία στις τεχνολογίες του μέλλοντος και η θλίψη που συνοδεύει κάθε έκφραση αυτών των “εξωγήινων” από εποχής σαμουράι. Για κάποιον που έχει γεννηθεί σε τέτοιες κοινωνίες ίσως αυτός να είναι ο τρόπος που ενδείκνυται να βλέπει τον κόσμο. Ίσως πάλι να είναι αποτέλεσμα κάποιας εγκεφαλικής Χιροσίμα, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν δεν έχουμε ζήσει την ίδια ροή του χρόνου.
Ένας φωτογράφος θα έλεγε πως ο φακός είναι το τρίτο του μάτι, η μηχανή προέκταση των χεριών του, ότι δεν παύει ποτέ να κάνει κλικ, ακόμα κι αν χίλιοι λόγοι του στερούν αυτήν τη δυνατότητα… γιατί γι’ αυτόν το κλικ γίνεται πρώτα με τα μάτια, αυτά διαλέγουν τις 4 γωνίες, αυτά και τη στιγμή. Θέλω να πω πως… ο τρόπος που επιλέγει ο καθένας να ζει τη στιγμή, ΕΙΝΑΙ αυτός που είναι, και δεν υπολείπεται ο ενας τρόπος του άλλου. Ίσως μια άνοστη ζωή να είναι πολύ ζουμερή για κάποιον άλλον, μα ΟΛΑ είναι ζωή. Το “ζήσε τη στιγμή”, είτε ως φράση είτε ως πρόκληση, επιδέχεται τόσων ερμηνειών που καταντά το πιο βλακώδες σλόγκαν που σκέφτηκε ποτέ ανθρώπινος νους, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον. Σημασία θαρρώ πως έχει, όλο αυτό το “μάζωμα”, (φωτο, μουσικές κι ό,τι άλλο) να σου δίνει κάτι, έστω τη στιγμή που το μαζεύεις, να το χρησιμοποιείς έστω και λίγο, κι όταν πια δεν σου λέει κάτι να μπορείς να το μεταποιείς ή να το ξεφορτώνεσαι. Γιατί ο,τιδήποτε μένει αμετακίνητο, κάποια στιγμή αραχνιάζει – στη χειρότερη αρχίζει να μυρίζει και συνήθως δεν μυρίζει και τόσο ωραία…
Αν λοιπόν είδα καλά τα μηδενικά, 15000 φωτογραφίες: ε, αυτό κι αν δεν είναι εμπειρία ζωής – θα έχουν να πετάνε κονφετί για όλο το υπόλοιπο της ζωής τους!
11 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 12:43 μμ |
καλώς όρισες ξανά στις απόπειρες γραφής (εννοούσα).. οι ρακοσυλλέκτες είναι αλλόκοτα ζώα… εγώ προφανώς και δεν αναφέρομαι σε γιαπωνέζους ή ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου… ο χρόνος μπορεί να διαφεύγει διαρκώς ωστόσο κι αυτή ακόμη η γραφή ένας τρόπος σύλληψής του είναι ή καλύτερα ακινητοποίησης του χρονου (και το γράμμα εικόνα είναι)… πολλές φορές απορρίπτουμε το μαζικό (φωτογραφίες) εκφέροντας μόνον αισθητικής φύσης κρίσεις (μου αρέσει / δεν μου αρέσει)… αλλά και πάλι: δεν διαφωνώ ότι η εμπειρία προϋποθέτει μία βάσανο που ο μαζικός τουρισμός δεν προσφέρει (ακόμη και τα ακραία σπορ)… όσων αφορά, aerosol, τα τέρα: όπως και στα λοιπά πράγματα κάποια στιγμή θα συαντήσεις εκεινα τα πράγματα που θα σου επιτρέψουν να αναδιαμορφώσεις τους ορίζοντές σου (να κλείσεις ή να υποδεχτείς νέους ή παλιούς): είτε μέσα από τα τέρα της εικονικής μας μνήμης είτε από τον ασύλληπτο αριθμό ανθρώπων που συναντάς κάθε μέρα… ούτως ή άλλως δεν προλαβαίνουμε τίποτα (πια)… ή πώς λέει και ο θωμ, συμπτώσεις είμαστε που περιμένουμε απλά να προσλάβουμε υπόσταση (ήτοι να συγκροτήσουμε σχέσεις)…
ΥΓ. το ερώτημα πάντως ίσως είναι: τί θέλεις εντέλει, εσύ ή εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος, να προλάβεις;
11 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 7:46 μμ |
@ sol:)invictus:
Πρώτα απ’όλα, θα συμφωνήσω πλήρως για το “ζήσε τη στιγμή” -και για άλλα γραφικά που είναι καλά για διαφημίσεις αλλά στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτα. Τώρα που το σκέφτομαι… θα συμφωνήσω και με τα υπόλοιπα.
@ aufheber:
Ως σύμπτωση, που είμαι, και -κατά σύμπτωση- αποπειρώμαι να γράψω, βρίσκω ευτυχή τη σύμπτωση του να έχω αναγνώστες πρόθυμους να με καλοσωρίσουν σ’αυτό. Ταξιδεύω στα data πολύ καιρό και έχω, πράγματι, τις δικές μου συλλογές από ράκη. Προσπαθώ να τους δίνω χρόνο να αποκτούν σημασίες και περιεχόμενο.
Τι θέλει ο οποιοσδήποτε δεν το ξέρω, φίλε aufheber. Ακόμα ψάχνω τα του εαυτού μου. Απλά πέρασα να ρίξω ένα ψεκασματάκι!
[Τα σέβη μου σε όλους]
15 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 8:37 πμ |
Κάποια στιγμή, πριν από αρκετό καιρό, ανέφερες τον όρο “τηλεοπτικός χρόνος”. Νομίζω παίζει και εδώ το ρόλο του. Εκτός αν απλά χάσαμε πάλι το στόχο.
Προσωπικά, βλέπω στη σκέψη του μανιώδους συλλέκτη αυτού του τύπου, μια εναλλακτική μορφή προσπάθειας πλουτισμού. Ενός πλούτου, τον οποίο όμως δε δείχνει να χρειάζεται, ούτε ειλικρινώς να επιθυμεί. Ουπς! Αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά του καταναλωτισμού;
Ίσως πάλι να έχουμε να κάνουμε με μια νέα μορφή του “κατοχικού συνδρόμου”. Απλά. “Τώρα που τα βρήκα, κάτσε να τα πάρω”, και μάλιστα κλεψιμαίικα, στο “τζαμπέ”.
Δεν έχω κάτι άλλο… προς το παρόν.
May the Force b with u…
papet
ΥΓ. Ομολογώ πως πριν από λίγο επιδιδόμουν κι εγώ στο εν λόγω “σπορ”. (Ποιος θα διαβάσει 120 e-books άλλωστε;)