Summer is over
Πρώτα έρχεται η τρομπέτα, μεταφέροντας μια απαλή νοσταλγία και την αίσθηση απογευματινής ψύχρας. Μετά έρχεται η φωνή. Όχι. Διόρθωση: Μετά έρχεται η Φωνή. Βελούδινη, απαλή αλλά με αυτή την υπέροχη υποψία βραχνάδας. Για λίγο νομίζεις πως θα μείνει σε επαφή με τη γη αλλά μετά ξεχύνεται, πετάει. Σε κάνει να θες να ανοίξεις τα χέρια και να γευτείς βροχή. Η Dusty Springfield στο Summer is over σε κάνει ό ,τι θέλει. Μέχρι και να πιστέψεις πως κάποιο απαλό φθινόπωρο θα γλυκάνει τον κόσμο.
ΥΓ: Το καλοκαίρι τέλειωσε και για τον σκηνοθέτη και συγγραφέα Νίκο Νικολαϊδη. Τελικά, εκείνο το ραντεβού με τη Ρίτα Χαίηγουωρθ μπορεί και να πραγματοποιηθεί. Θα σε δω στην κόλαση, δάσκαλε.
6 Σεπτέμβριος, 2007 σε 10:37 π.μ.
Με τσάκισες.
Κρίμα, κρίμα, κρίμα.
6 Σεπτέμβριος, 2007 σε 10:50 π.μ.
Τέλος!
6 Σεπτέμβριος, 2007 σε 5:33 μ.μ
Καλό χειμώνα φίλε.
6 Σεπτέμβριος, 2007 σε 7:07 μ.μ
Το πιο πιθανό είναι να μου άρεσε, ό,τι κομμάτι και να ήταν, απ’ την περιγραφή και μόνο. Ήταν πάντως, ακριβώς όπως το λες. Ταίριαξε κάπως και με το κλίμα της απώλειας.
6 Σεπτέμβριος, 2007 σε 8:04 μ.μ
«παραδέχομαι ότι δεν παραδέχομαι πολλά πράγματα που μ’ ενοχλούνε αλλά έχω έρθει σε αρμονία με τη δυσαρμονία μου αυτή».
φράση του νίκου νικολαϊδη στο σημερινό αφιέρωμα της ΕΤ1 πριν από λίγο.
καλό χειμώνα αεροζόλ
7 Σεπτέμβριος, 2007 σε 1:10 π.μ.
Καλό φθινόπωρο σε όλους (τον χειμώνα τον αφήνω να περιμένει λίγο).
7 Σεπτέμβριος, 2007 σε 3:30 μ.μ
Τούτο το καλοκαίρι αναστενάξαμε και με πόδια γυμνά
τρέξαμε πάνω στην άμμο την καυτή κι ύστερα
στον παιδικών μας εκδρομών τα δάση που κάπνιζαν ακόμη
με τα ίδια πόδια περπατήσαμε.
Ανάμεσα στο υπέροχο και το τραγικό δεν βρέθηκε χρόνος για συμπεράσματα η εναλλαγή ήταν αστραπιαία.
the rains tumble down in the sky
young swallows have learned how to fly
the leaves that were green are no longer so green
and it looks like the summer is over
Ας πάει στο καλό!
8 Σεπτέμβριος, 2007 σε 6:38 μ.μ
Έχουν τελειώσει τα καλοκαίρια του 75 & 76. Σίγουρα του 84 & του 88. Κρατάνε ακόμα αυτά του 95 και του 2006… Τα άλλα ακόμα είναι προβληματισμένα με το φθινόπωρο, δεν θέλουν να σβήσουν ακόμα. Για το φετινό θα σας πω του χρόνου….
9 Σεπτέμβριος, 2007 σε 12:19 π.μ.
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ…
ΕΧΩ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 75 Ή 76 (ΞΕΧΑΣΑ ΠΙΑ)
ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ! ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΕ.
9 Σεπτέμβριος, 2007 σε 12:19 μ.μ
Ο κορμός του post (και το τραγούδι) ανέβηκαν λίγη ώρα πριν μάθω τα του Νικολαϊδη. Κύριος σκοπός -όπως σε κάθε τραγούδι που ανεβάζω- ήταν να σας συστήσω κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα και να του δώσω χώρο να αναπνεύσει και να γίνει αντιληπτό.
Λίγο μετά ακούω τα νέα, προσθέτω το υστερόγραφο και έχω την αίσθηση πως το τραγούδι ταιριάζει και με την είδηση και με την αισθητική του σκηνοθέτη. Ίσως, αν μάθαινα νωρίτερα το γεγονός, να διάλεγα το Cry me a river από την Julie London, επηρεασμένος απ’τις ταινίες του.
Καλύτερα έτσι, όμως. Εκφράζει περισσότερα πράγματα. Ελπίζω πως το εκλεκτό κουρέλι θα το εκτιμούσε αυτό.
14 Σεπτέμβριος, 2007 σε 9:53 μ.μ
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΕΣ ΠΛΕΚΟΥΝ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ