Ονειρεύομαι Ηλεκτρικά Πρόβατα.
[Τα αληθινά πεθαίνουμε ένα-ένα. Σαν βγαίνει η φλόγα, σαν ανοίγει η γη, σαν πέφτει το νερό, σαν φυσάει ο αέρας.]
Ονειρεύομαι Ηλεκτρικά Πρόβατα σε τοπία από τσιμέντο και λειωμένη πίσσα, να βγάζουν ήχους σαν παράσιτα ραδιοφώνου. Να κοιτούν με μάτια-λυχνίες τα ανδροειδή που περιφέρονται θρηνολογώντας σε λιτανείες για βροχή, με τις καμμένες εικόνες της Παναγιάς της Φάουσσας στα χέρια και στον κόρφο –σα φυλαχτό- σκισμένα έντυπα υπουργείων και αρχαία εκλογικά βιβλιάρια. Οι στάχτες απαλά θα πέφτουν πάνω σε σκουριασμένα οχήματα και σε σκισμένα κοστούμια.
29 Αυγούστου, 2007 σε 11:17 πμ |
Κύριε aerosol
Λαμβάνοντας υπ. όψιν το: ΑΦΚ/45του 1845απ. 2113/453200211=1
Σας γνωστοποιούμε πως:
Τα ηλεκτρικά σας πρόβατα καταναλώνουν ενέργεια
πέραν του δέοντος, ως εκ τούτου απαγορεύεται
η χρήσης των, μέχρι νεωτέρας.
Παρακαλούμε συμμορφωθείτε και πάψετε τας ενεργείας ταύταις εις περίοδο μάλιστα που η Πατρίς δέχεται ασύμμετρον απειλή.
το αρμόδιο γραφείο για
θέματα ενέργειας
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΧΩΡΟΑΤΑΞΙΑΣ ΑΝΑΡΧΟΥ ΟΙΚΙΣΜΟΥ & ΑΠΟΚΑΪΔΙΩΝ
29 Αυγούστου, 2007 σε 7:34 μμ |
Εμείς είμαστε η ασύμμετρη απειλή.
Με πολύ λίγα μέσα (μόνο μια ψήφο!) μπορούμε να πετύχουμε μεγάλο χτύπημα στον δικομματισμό.
Πρέπει να εξηγήσουμε σε όλους πόσο σημαντικό είναι να ΜΗΝ ρίξουν λευκό.
29 Αυγούστου, 2007 σε 10:24 μμ |
@μαύρα μεσάνυχτα:
“Κυρ Αστυνόμε μη βαράς, κυρ Αστυνόμε μη βαράς,
Κυρ Αστυνόμε μη βαράς, δε φταίω εγώ ο φουκαράς”
@espoir:
Με πολύ λίγα μέσα (τη δική μου ψήφο), τόσα χρόνια δεν κατάφερα χτύπημα σε κανέναν. Έχω δεχτεί όμως κάμποσα…, μετράει;
31 Αυγούστου, 2007 σε 12:53 πμ |
Ρίξε πρώτα μία ψήφο, και εγώ άλλη μία, και κάτι φίλοι μου, και κάτι φίλοι σου, και κάτι δικοί τους, και να δεις πώς πονάει!
31 Αυγούστου, 2007 σε 2:00 πμ |
Άντε λοιπόν, να δω λίγο κίνηση.
Όλα μόνος μου τα κάνω σ’αυτή τη χώρα!
31 Αυγούστου, 2007 σε 3:07 μμ |
Βλέπω η προπαγάνδα κατά του δικομματισμού -υποτίθεται- καλά κρατεί.
31 Αυγούστου, 2007 σε 3:07 μμ |
υγ: δε λέω για σένα aerosol.
31 Αυγούστου, 2007 σε 5:39 μμ |
Δεν ξέρω aerosol, είναι μερικές φορές που όσο και να πιστεύεις στην αυτενέργεια φαίνονται όλα μάταια. Κι ο τελευταίος καιρός είναι μία από αυτές τις φορές.
31 Αυγούστου, 2007 σε 6:11 μμ |
Οι μέρες είναι φορτισμένες και σκιάζονται από πολλά θλιβερά γεγονότα.
Η πολιτική που με ενδιαφέρει (μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων) στο παρόν blog -και στο συγκεκριμένο post- δεν είναι κομματική: είναι εσωτερική, κι έχει να κάνει με τη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης στο μυαλό του καθενός μας. Με το πώς , πόσο και πότε σκεφτόμαστε πολιτικά.
Το επόμενο βήμα, το πού θα καταλήξει η σκέψη μας και το τι κουκκί θα ρίξουμε στην κάλπη (μπας και φυτρώσει), είναι προσωπικό για τον καθένα. Ίσως, τελικά, να είναι και το λιγότερο σημαντικό: ας υπάρξει πρώτα η κρίση, η αναζήτηση, και μετά θα έρθει σίγουρα πιο ώριμη ψήφος.
Ξέρω πως μέσα σ’αυτή τη διαδικασία υπάρχει και η σύγκρουση και η αντίθεση. Δεν θα ήθελα, όμως, να μπούμε σε κομματικές διαφωνίες (οι οποίες, όσο πιο έντονες είναι τόσο λιγότερο αφορούν την πολιτική).
31 Αυγούστου, 2007 σε 6:12 μμ |
@daskalos:
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι λές, φίλε…
31 Αυγούστου, 2007 σε 9:45 μμ |
(ίσως τελικά) ο φαινομενικός κόσμος να είναι κείνος που στηρίζει ένα ολόκληρο σύστημα “εκμετάλλευσης” σε όλα τα μήκη και πλάτη. (“λένε”) θέλει υπομονή η αυτενέργεια, και πίστη (σε ουτοπίες) – ό,τι δηλ. διαθέτει κι ο φαινομενικός κόσμος – όπερ… ο χορός καλά κρατεί.
η πολιτική (κατά βάση εσωτερική**) αν δεν ξεκινά+καταλήγει στον άνθρωπο τότε δεν έχει νόημα – παρά μόνο ως “κουτάλα” που μπαινοβγαίνει σε καζάνια (που βράζουν). Είναι ειρωνεία πάντως το πώς ξεκινά το “σύνταγμα” αυτής της έρ_μης χώρας…
Καλό δρόμο μπλογκίστες
page down approved
** vote…
1 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 11:35 πμ |
Ο συνδυασμός μαστίγιου/καρότου που θεωρείται απαραίτητος για να κινηθείς προς μια κατεύθυνση μου φαίνεται λίγο μίζερος. Σημαίνει μια μπακαλίστικη αντίληψη των πραγμάτων: κάνεις το «καλό» γιατί ΘΑ έρθει η παγκόσμια ειρήνη, ο παράδεισος, ο κομμουνισμός, η δημοκρατία ή ό,τι άλλο επιθυμεί κανείς. Ή δεν κάνεις το «κακό» για να μην πας στην κόλαση, να μη σε μπαγλαρώσει η αστυνομία, να μη σε πιάσει η γυναίκα σου, να μην απολυθείς.
Πιστεύω πως υπάρχει η δυνατότητα να κρατάς μια στάση λόγω προσωπικής απόφασης, προσωπικής ηθικής ή αισθητικής, χωρίς να περιμένεις στ’ αλήθεια τίποτα. Ελπίζοντας λίγο, ίσως, αλλά μέχρι εκεί. Πρακτικά μιλώντας, εκεί βλέπω και τη μοναδική περίπτωση να πετύχεις όντως κάτι. Αν έχεις ως καύσιμο το φευγαλέο ιδανικό σου πάντα θα διαφέρεις από τον δίπλα που έχει άλλο φευγαλέο ιδανικό και απ’ τον παραδίπλα που δεν έχει κανένα (και το θεωρεί ικανή δικαιολογία για να είναι λαμόγιο). Πάντα θα βρίσκεσαι μόνος ή σε όχλους με ελάχιστα κοινά πέρα από την ουτοπία ή τους εχθρούς που για λίγο τους δίνουν ταυτότητα. Ο όχλος δουλεύει αγγίζοντας τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή των μελών του. Μια φούχτα άνθρωποι με στιβαρή προσωπική στάση μπορεί να καταφέρουν πιο ενδιαφέροντα πράγματα από εκατό εμπνεόμενους από μια πρόσκαιρη κορύφωση συναισθήματος.
Φυσικά με όποια εργαλεία έχει μια κοινωνία, με αυτά και πρέπει να δουλέψει και, απ’ όσο έχω αντιληφθεί, οι άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να κάνουν το αληθές απλά και μόνο επειδή είναι αληθές (και όμορφο!) και το γουστάρουν, σπανίζουν. Μέχρι να πληθήνουν πορευόμαστε όπως μπορούμε.
ΥΓ: Το Σύνταγμα… Ευλογημένο να’ ναι το πολύπαθο! Ακόμα κι αν χρειάζεται να διαβάσεις κάμποσες οδηγίες περί μετάφρασης της Αγίας Γραφής ΠΡΙΝ φτάσεις στη φράση «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».
1 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 2:10 μμ |
«Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».
xaxaxa
1 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 2:57 μμ |
Φάε, Φάε το Βρώμικο Ψωμί
Λόγος πολιτικός, λόγος οργισμένος, λόγος πικρός, λόγος αληθής.
2 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 12:38 μμ |
“Η πολιτική που με ενδιαφέρει (μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων) στο παρόν blog -και στο συγκεκριμένο post- δεν είναι κομματική: είναι εσωτερική, κι έχει να κάνει με τη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης στο μυαλό του καθενός μας. Με το πώς , πόσο και πότε σκεφτόμαστε πολιτικά.”
το παραπάνω σχόλιό σου θυμίζει αυτό που έγραψα χθες στον φάουστ93 “φάε, φάε το βρώμικο ψωμί”. πολύ χαίρομαι που πληθαίνουμε ως τέτοιο πολιτικό είδος.
2 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 2:03 μμ |
ο Δυτικός μοντερνισμός έθεσε ως προτεραιότητά του την ελευθερία στο να διαμορφώνουμε μόνοι μας, σαν άτομα/υποκείμενα, την κοινωνική μας συνείδηση και ταυτότητα και, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να αυτο-προσδιοριζόμαστε σαν προσωπικότητες χωρίς κάποιον φυσικό ή μεταφυσικό υποβολέα. βέβαια δεν πρόλαβε να χαρεί την νέα του “ανακάλυψη” και τον τσάκισαν δυο απανωτοί πολεμοι που έφεραν τον άνθρωπο στα γόνατά του.
έστω όμως ότι όλα καλά μέχρι εδώ. δεν υπάρχει όμως φάβα χωρίς λάκκο.
έτσι λοιπόν, σε αυτόν τον ανθρωποκεντρικό άξονά του, και σε συνδυασμό με την εξατομίκευση και αλλοτρίωση της κοινωνίας της παραγωγής, το κοινωνικό υποκείμενο δεν είναι ποτέ ικανό να ολοκληρωθεί σαν προσωπικότητα μέσα σε αυτούς τους νόμους και στέκει αδύναμο να αντιμετωπίσει τη ζωή του, την απογοήτευσή του, μόνος του και καταφεύγει στην μάζα για καταφύγιο. αυτή η αντιφατικότητα του μοντερνισμού διογκώθηκε σε σημεία να είναι ο ίδιος ο άνθρωπος το ψυχο-κοινωνιολογικό “λάθος” στην όλη διαδικασία και όχι οι κοινωνικές λειτουργίες που τον εξουσιάζουν. γι’ αυτό μιλάνε κάποιοι ξύπνιοι πλέον για την εποχή του μετα-μοντερνισμού, που δεν είναι τίποτα άλλο από την καθολική αποδοχή της ήττας του ανθρωποκεντρικού μοντερνισμού και την απαξίωση των πάντων.
από την επιστήμη των νευρώσεων μέχρι την ψυχολογία του όχλου, ο σύγχρονος άνθρωπος επιβεβαιώνει κατά γράμμα τους πιο δύσπιστους πρωτοπόρους της αμφισβήτησης και οδεύει στο να αυτο-διαμορφωθεί σε μια καρικατούρα των πιο ζοφερών θεωριών τους.
τα ολοκληρωτικά συστήματα βασισμένα σε μακρο-θεωρίες περί έθνους, κράτους κτλ. απέτυχαν εξίσου με εκείνα που έβαλαν το άτομο πάνω από το κοινωνικό σύνολο, αφού ούτε οι μεν απελευθέρωσαν την “εσωτερική ελευθερία” με το να την εντάξουν σε έναν γενικότερο ενωτικό σκοπό, ούτε οι δε κατόρθωσαν να απελευθερώσουν τον άνθρωπο, αφού έγινε βορά στην ίδια του την ακόρεστη και άπληστη φύση. αποτέλεσμα ήταν να μην μιλάμε πια για ανθρώπους, αλλά για άτομα-μονάδες. αποτέλεσμα είναι να φαίνονται “πρωτοπόροι” και “φορείς αλλαγής” οι νοσταλγοί κάποιων ψόφιων ιδεολογιών. για τέτοια πολιτική έρημο μιλάμε. η πολιτική είναι μέσο διαχείρισης και συν-διαχείρισης της εξουσίας και όχι όχημα απελευθέρωσης.
η “διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης” είναι μια μόνο συνιστώσα και ποτέ δεν λειτουργεί ανεξάρτητα από την γενική πολιτική “ροπή” γύρω μας. αν το πολιτικό κλίμα είναι παρηκμασμένο και ανώφελο, έτσι θα είναι και το άτομο. αν μπορούσαμε να απαγκιστρώσουμε την συνείδησή μας από την κοινωνία θα είμασταν πράγματι ευτυχείς, αλλά αυτό συνιστά μια αυτο-λοβοτομή.
το πώς κατάφερε ο σύγχρονος άνθρωπος να ξεπεράσει τη φύση του ως “πολιτικό ζώο” και να γίνει απλά ΖΩΟ που βλέπει την πολιτική όπως το πρόβατο τη στάνη (στερείται δλδ. την ελευθερία να βόσκει όσο και όπου γουστάρει αλλά διώχνει τον κίνδυνο του να φαγωθεί από κάποιον κακό λύκο), είναι άξιο ανάλυσης -και δεν είναι λίγοι όσοι ασχολήθηκαν με αυτό. το πώς κατάφερε να εκβαρβαρίσει το πολιτικό σύστημα που σκόπευε να τον απελευθερώσει είναι κι αυτό ένα ερώτημα. ίσως φταίει το ότι ενεργεί πάντα και μόνο στο μέτρο που τον αφορά (ή νομίζει πως τον αφορά) άμεσα και αναθέτει τα υπόλοιπα στους διάσπαρτους αρμόδιους. ίσως φταίει πως τελικά δεν είμαστε “φτιαγμένοι” για μεγάλα πράγματα και όλη η ιστορία μας είναι το πηλίκο κάποιων λαμπρών εκλάμψεων που αναπαράγουμε με δέος. ο σύγχρονος άνθρωπος κατάφερε να δημιουργήσει κοινωνικά χαρακώματα που τώρα παλεύει να ξεπεράσει με μια ατροφική πολιτική συνείδηση της “μίας διεκδίκησης τη φορά” πάνω σε ξένα δεκανίκια και με όρους που έθεσαν άλλοι.
το μόνο που μένει είναι να αρνηθεί ολοκληρωτικά αυτή του την κατάσταση, τον ίδιο τον εαυτό του, και να περάσει στην ολοκληρωτική διεκδίκηση και “κατάληψης” της Ζωής αντιμετωπίζοντας τους εχθρούς της και προσδιορίζοντας ξανά την προδωμένη του ταυτότητα μέσα σε κοινωνικά σύνολα που αποτίναξαν κάθε ίχνος του παλιού και ξεφτισμένου κόσμου. κι αυτό φυσικά δεν γίνεται ούτε “πολιτισμένα”, ούτε γράφοντας ανούσια κατεβατά όπως αυτό εδώ, ούτε κλείνοντας τις ελπίδες του σε φακελάκια και ρίχνοντάς τα στον Καιάδα της κάλπης.
2 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 8:10 μμ |
Για να δραπετεύσω από τον “Καιάδα της κάλπης” που περιπίπτει κανείς όταν πάρει τοις μετρητοίς τα λόγια του Faust, επισημαίνω μια χαρακτηριστική αντίφασή του:
Από την μια μεριά, ο F. προσφέρει την εξήγηση στο γιατί δεν είναι το υποκείμενο “ικανό να ολοκληρωθεί σαν προσωπικότητα” παραθέτοντας δύο λόγους που αφορούν στην “εξατομίκευση” (1ος) και αλλοτρίωση της κοινωνίας της παραγωγής (2ος)”. Αν και δεν δίνονται εξαντλητικές εξηγήσεις, υποδηλώνεται (από ότι κατάλαβα) ότι η “εξατομίκευση” αφορά εντέλει σε θεμελιώδη αδυναμία του “μοντερνισμού” και συγκεκριμένα στη “φύση την ακόρεστη και την άπληστη” του ανθρώπου. Τι ισχυρίζεται δηλαδή ο F? Ότι γενικά οι απελευθερωτικές θεωρίες σκοντάφτουν στην κακή μας φύση, στον αποκτηνωμένο άνθρωπο, ίσως στο προπατορικό αμάρτημα, στον εκβαρβαρισμένο γείτονα κλπ. Για τον 2ο λόγο (την κοινωνία της παραγωγής) κάπου τον ξέχασε αφού απλά τον παρέθεσε.
Από την άλλη μεριά βέβαια, για να δώσει και στον εαυτό του την δυνατότητα να χαρεί την πίτσα που θα παραγγείλει για βραδυνό, προσκαλεί τον πιο πάνω ατυχή απόκληρο της κοινωνίας, στην ολοκληρωτική άρνηση και στην “κατάληψη της ζωής”.
Μα πώς θα το κάνεις αυτό και με ποια εργαλεία? Αν ξεπεράσεις την “πολιτική” που, όπως διαπιστώνει ο F, απλά διαχειρίζεται την εξουσία και επομένως δεν μπορεί να λειτουργήσει απελευθερωτικά τί σου μένει? Θα επιτεθείς κατα μέτωπο στους “εχθρούς της ζωής” μας όπου αυτοί κατοικοεδρεύουν? ίσως στα χειμερινά ανάκτορα ή στη Βαστίλη? Μα αν δεν μπορείς να απελευθερωθείς με δεκανίκια, ως εκβαρβαρισμένος και παρηκμασμένος, από αυτόν τον ξεφτισμένο κόσμο, δεν μπορείς ούτε και μόνος σου και μάλιστα αυτο-λοβοτομημένος. Δυστυχώς, η εξομολόγηση και η προσευχή δεν συγκαταλέγονται στις επαναστατικές πράξεις.
Το κείμενο του F είναι θετικό, ώριμο κείμενο, σε προκαλεί. Όμως είναι αγανακτισμένο και τελικά αστοχεί. Αν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα σκεπτόμενοι, τότε ας αναλάβουμε και την υποχρέωση του να υπερασπίζουμε έμπρακτα τις σκέψεις μας με δράση. Από πείρα αναφέρω ότι μαζί με άλλους γίνεται αποτελεσματικότερα και κάνει καλό στην καρδιά. Άσε που χαρίζει καλόν ύπνο χωρίς να μετράς κιόλας τα e-προβατάκια του aerosol.
3 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 1:30 πμ |
Πρώτα απ’όλα, σας ευχαριστώ πολύ για τα θαυμάσια σχόλια. Ακόμα και τα σημεία που διαφωνώ (ή περίπου) είμαι χαρούμενος που κοσμούν αυτή τη σελίδα.
Πάμε παρακάτω. Για να τσιτώσω τα αίματα λέω και τους εξής προβληματισμούς (και όχι δόγμα ή μανιφέστο) που έχω στο μυαλό μου:
Το αίμα και η δυστυχία ξεχύνεται σ’αυτόν τον πλανήτη από την εποχή του τροφοσυλλέκτη (μάλλον) ή την εποχή της ανακάλυψης της γεωργίας (σίγουρα). Δεν περιμέναμε τον Δυτικό μοντερνισμό – ή άλλο –ισμό – ούτε τους δυο μεγάλους πολέμους για να τα κάνουμε μπουρδέλο. Η ανάγνωση της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από την οπτική των πρόσφατων φιλοσοφικο-πολιτικών θεωριών, λες και ο άνθρωπος δεν υπήρχε πριν την βιομηχανική επανάσταση, μου φαίνεται πολύ περιορισμένη. Και το βάρος που δίνει στις κοινωνικές συνθήκες είναι δικαιολογημένο μεν, υπέρμετρο δε. Δεν γεννιόμαστε tabula rasa, είμαστε όντα περίεργα, σχεδόν παρά φύση, μπλεγμένα σε κάποιο γίγνεσθαι χαοτικό που μας έχει να βολοδέρνουμε φοβισμένοι, μπουνταλάδες και ανικανοποιήτοι, σε ένα πολιτισμικό σοκ που κρατά 700.000 χρόνια. Ίσως όντως να μην « είμαστε “φτιαγμένοι” για μεγάλα πράγματα και όλη η ιστορία μας είναι το πηλίκο κάποιων λαμπρών εκλάμψεων που αναπαράγουμε με δέος». Δεν είμαι σίγουρος αλλά δεν το βρίσκω καθόλου απίθανο!
Αν οι «πρωτοπόροι της αμφισβήτησης» σκιαγραφούν με μελανά χρώματα το σύγχρονο άνθρωπο, ένα έχω να πω: πέσανε πολλές χιλιετηρίδες έξω. Ασφαλώς μας διαμορφώνουν και οι κοινωνικές συνθήκες και μας χρωματίζουν οι εποχές που ζούμε. Η κοινή συνιστώσα, όμως, της ανθρώπινης μαλακίας διατρέχει την Ιστορία και δεν περίμενε κανέναν θεωρητικό για να την καταγράψει.
Ο άνθρωπος –και όχι μόνο ο σύγχρονος- είναι ζώο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και, εν τέλει, μου κάνει εντύπωση που ο διαλεκτικός υλισμός και οι επίγονοι του τον βλέπουν τόσο «ρομαντικά», σαν άγγελο που οι κακοί καπιταλιστές έχουν φυλακίσει. Μόνο που είναι ζώο με φοβίες, ανασφάλειες και ελπίδες και αποζητά τον Πατερούλη (τον Αφέντη, τον φεουδάρχη, τον κοτζάμπαση, τον Θεό, τον Δικτάτορα, τον Επαναστάτη) να του πει πού να βοσκήσει. Και αλίμονο σε όσους πήγαν να τον ελευθερώσουν. Δεν τους έφαγαν οι «κακοί». Πρώτα οι όμοιοί τους τους καταβρόχθησαν, γιατί η ελευθερία είναι βαριά και δεν περιλαμβάνει Πατερούληδες και οι πολλοί δεν τη θέλουν .Απλά πρόσφατα έμαθαν να μυρηκάζουν τη λέξη και να προσποιούνται. Δεν μας κοροϊδεύουν χωρίς να έχουμε συναινέσει πρώτα, χωρίς να έχουμε επιλέξει σκλαβιά, έστω και ασυνείδητα. Πριν διεκδικήσεις πρέπει να ξέρεις τι θέλεις. Για να ξέρεις τι θέλεις πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι. Και να πετάξεις από πάνω σου ό,τι δεν είσαι. Πριν ξεχωρίσεις εχθρούς και φίλους πρέπει να έχεις ιδέα πού σου παν τα τέσσερα. Δεν είσαι ξεκομμένος από τον κοινωνικό περίγυρο και η απάντηση σ’αυτά τα ερωτήματα θα βρεθεί αν ψάξεις και προς τα «μέσα» και προς τα «έξω».
Δεν μιλάω για κάποια μοναστική άσκηση. Αλλά η μόνη ρεαλιστική και πιθανή «επανάσταση» είναι το να δεις τον εαυτό σου ολόκληρο. Κάτι που καμία επανάσταση ποτέ δεν ζήτησε από τα μέλη της. Γι αυτό και καμία επανάσταση, ποτέ, δεν πέτυχε παρά να φέρει νέους κύκλους καταπίεσης. Θα κινηθείς μόνος ή με παρέα ή μαζικά, όταν και όποτε το ζητήσουν οι περιστάσεις. Μα αν δεν αποκτήσεις ταυτότητα δεν μπορείς να μετέχεις πουθενά. Μπορείς μόνο να δανείσεις τον φόβο σου σε κάποιον για να τον χρησιμοποιήσει. Δεν φταίει η κάλπη. Δεν φταίει ο τρόπος. Αυτά είναι εργαλεία. Φταίει που δεν ξέρουμε τα εργαλεία μας και το τι θα θέλαμε να κάνουμε μα δαύτα. Φέρνοντας τούμπα τον αγαπητό Α.Ρ. (οπότε και γίνεται Ρ.Α!) προτείνω πως: αν ξέρεις σε τι «Θεό» απευθύνεσαι, η εξομολόγηση και η προσευχή μπορεί να είναι οι μόνες επαναστατικές πράξεις ή, τουλάχιστον, το λίκνο τους.
Παρεπιπτόντως, επειδή είναι της μόδας να θάβουμε τα «λόγια» ή τον «πολιτισμό», θα έλεγα πως κι αυτά είναι εργαλεία. Και κάνουν θαύματα αν κάποιος τα χρησιμοποιήσει σωστά. Εκεί εμπίπτουν πολλές από τις «λαμπρές εκλάμψεις που επαναλαμβάνουμε με δέος». Αντίθετα, βλέπω πολλές πράξεις τόσο ηλίθιες που δεν τις χωράει το μυαλό.
«-Και μπορείς, ρε φίλε, να τα βλέπεις έτσι και να παραμένεις σχετικά ενεργός;»
Εε, χμμ, ναι. Αν αυτή είναι η πραγματικότητα.
3 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 6:41 πμ |
χαίρομαι που εντόπισες τις αντιφάσεις μου αγαπητέ Α.Ρ. για να προσπαθήσω καλύτερα στο μέλλον. είναι κανόνας πάντως πως, οποιαδήποτε ειρωνική διάθεση προσπερνάται ευκολότερα με ένα στομάχι γεμάτο κομμάτια πίτσας, απ’ ότι με ένα κεφάλι άδειο από φαντασία.
φυσικά και δεν έγραψα κάποιον μπούσουλα και πολλά πράγματα είναι ακόμα θολά στο μυαλό μου. είναι πολλά τα αδιέξοδα και οι τακτικές προσευχές μου για λύτρωση από τον ουρανό δεν με έχουν βοηθήσει ιδιαίτερα, ούτε στις αϋπνίες μου. το γνωρίζω αυτό και όσο ζω το πολεμάω. εδώ κοτζάμ Μαρξ και αφομοιώθηκε καλύτερα από το νεοφιλελεύθερο think tank απότι σ’όλο το ΚΚΣΕ, εγώ δεν θα αντιφάσκω;
αν ήμουν στην ΚΝΕ (π.χ.) θα είχα σίγουρα πιο στιβαρό λόγο που δεν αφήνει περιθώρια λάθους ή αμφισβήτησης. παραπέρα, αν είχα ένα μπλογκ αφιερωμένο στην ορειβασία (π.χ.) θα είχα γλιτώσει όλο αυτόν τον “μπελά”.η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να γράψω κάτι για την “προσωπική πολιτική συνειδηση” και βγήκε όλο το κατεβατό που σε σημεία βέβαια σου “είπε” κάτι, αν και στάθηκες σε όσα διαφωνείς, παρακάπτοντας κάποια άλλα που ίσως δεν σου γέμισαν το μάτι αλλά απαντούν σε ένα βαθμό. θα μπορούσα να το συνεχίσω πιάνοντας ένα-ένα όσα αντιφατικά εντόπισες και ίσως βγάζαμε μια άκρη, αλλά όχι.
θα σταθώ μόνο εδώ: το τι θα ονομάσουμε “χειμερινά ανάκτορα” και “Βαστίλη” μένει να συν-αποφασιστεί. θα ήθελα όμως να ακούσω την δική σου πρόταση.
βέβαια, και πάλι δίκιο έχεις, εδώ στην παράλληλη πραγματικότητα της μπλογκόσφαιρας όλα τσάμπα είναι και εύκολα. όπως εύκολο είναι το να συμπεράνεις ότι τα λόγια μου κουτουλάνε στο τείχος της ίδιας τους της ανέξοδης φλυαρίας χωρίς να προτείνουν δράσεις και τελικά (alas) αστοχούν. το παραπάνω δεν γράφτηκε σαν πολιτική συνταγή κάποιου τσελεμεντέ για ακτιβιστές, αλλά σαν καταφατικές απορίες. προτιμώ να καταθέτω προβληματισμούς και αντιφάσεις αντί για καθοδήγηση και δανεικές απαντήσεις. δράσεις και αποδράσεις έχουμε μπόλικες να διαλέξουμε από το πολιτιστικό-πολιτικό γιουσουρούμ. εμένα δεν με ευχαριστεί καμία. πάντα πίστευα πως η, έστω και αντιφατική, σκέψη απαιτεί μεγαλύτερες θυσίες από μια σκηνοθετημένη δράση. και όχι, δεν είμαι το υδροκέφαλο μωρό. ελπίζω να το σέβεσαι αυτό. επί του παρόντος με ευχαριστεί η φιλοξενία του aerosol που είναι κάτι παραπάνω από ανεκτική στην άστοχη (καθώς φαίνεται) φλυαρία μου.
3 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 11:23 μμ |
Αγαπητοί μου Α & F χαίρομαι που συναντώ τις σκέψεις σας και χαίρομαι περισσότερο για το ελεύθερο βήμα που βρήκα και καταπατώ. Από την αρχή δηλώνω ότι δεν έχω σημαντικές διαφορές μαζί σας, άντε λίγες ίσα ίσα για υποσημειώσεις. Εδώ ο κόσμος καίγεται εντέλει…
Για την τιμή των όπλων θα κάνω μια προσπάθεια μόνο σύροντας σκέψεις αποσπασματικές δικές σας, όσες βολεύουν σε αυτό που θέλω να καταλήξω – αλλά όχι βέβαια για να σας ειρωνευτώ ή να σας ανταγωνιστώ.
1η. “Η αντιφατική σκέψη απαιτεί μεγαλύτερες θυσίες από μια σκηνοθετημένη δράση” και ο F, αναδεικνύει καλλιτεχνικά, την κριτική σκέψη απέναντι στην υποβιβαστέα όταν είναι καθοδηγούμενη ή εξυπηρετούσα αλλότρια κίνητρα και εντέλει απλά ανόητη – αφού είναι αμφισβητούμενοι και οι στόχοι της – δράση. Εντάξει! Αλλά το “δεν πρέπει μόνο να ερμηνεύουμε τον κόσμο, το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε” του ασυγχώρητου Κ.Μ. μου προέκυψε πρόχειρο μετά από αχρηστία κάμποσων χαμένων ήδη χρόνων. Βέβαια ο F αν περιμένει από εμένα τη δική μου πρόταση στο “τί να κάνουμε”, θα περιμένει αρκετά γιατί στην αγγελία μου για.. βοήθεια, δεν έχει απαντήσει κανείς “ρομαντικός” εμπειριστής ακόμα.
2η. “Ο διαλεκτικός υλισμός και οι επίγονοι του τον βλέπουν (τον άνθρωπο) τόσο «ρομαντικά»”. Βαριά κατηγορία που θα ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα αν αφαιρούσαμε από τους επιγόνους π.χ. τους φροϋδιστές δυσκοίλιους και δύσπεπτους χαμένους από τις μεταφράσεις. Άλλωστε και ο φιλήδονος Α που με τις ορμές, τις δράσεις και επιρροές του Έρωτα και του Θανάτου εντέλει ασχολείται στο όμορφο τούτο βήμα, είναι και αυτός ένας άριστος επίγονος!
Εντέλει θα παράφραζα… “Ας κάνουμε… λάθη”
4 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 1:23 πμ |
Στα λάθη μας, λοιπόν! Αν μη τι άλλο, υποδηλώνουν προσπάθεια. Και πόσο θά’θελα να πιστέψω τη mondo που υποστηρίζει πως πληθαίνουμε…
Όσο για μένα, θα παραδεχτώ ίχνη μεταφυσικής στη σκέψη μου -πράγμα που σε κάποιους κύκλους θεωρείται από αφέλεια έως ύψιστο ατόπημα. Ο εμπειρισμός δε με καλύπτει μια που βασίζεται στην “ρομαντική” (πάλι θα το πω, και πάλι εντός εισαγωγικών) ιδέα του 19ου αιώνα πως με την παρατήρηση και την πίστη σ’αυτό που μας λένε οι αισθήσεις μας θα φτάσουμε στην αλήθεια των πραγμάτων. Δεν έχω ακλόνητη πίστη στις αισθήσεις. Μου φαίνεται μη-ρεαλιστική θεωρία και νομίζω πως και η επιστήμη, πλέον, την διαψεύδει. Κόβει τη ζωή στα δυο και παραδέχεται μόνο το κομμάτι που την ευχαριστεί -πράγμα παράλογο για θεωρία που πλασάρεται ως η πλέον λογική. Ορίστε, λοιπόν, και μια εξομολόγηση!
[Αν αυτό το βήμα είναι να καταπατάται πάντα μ'αυτό τον τρόπο, θα ήμουν ευτυχής!]
4 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 11:15 πμ |
υπάρχει σκέψη που να μην είναι καθοδηγούμενη ή να μην εξυπηρετεί κάποιο κίνητρο από τη στιγμή που είναι ανθρώπινη; αντιφατική είναι και η σκηνοθετημένη δράση γιατί όπως λες και εσύ Α.Ρ. παραμένουν αμφισβητούμενοι και οι στόχοι αλλά και το αποτέλεσμα της δράσης της, γιατί καμία σκηνοθετημένη δράση δεν είναι ολοκληρωμένη. ίσως οι ακόμα πιο αντιφατικές σκέψεις να είναι περισσότερο χαοτικές και να προϋποθέτουν χρόνο για να βγάλουμε κάποια άκρη. ας μην κοροϊδευόμαστε, όμως, τα πάντα στηρίζονται σε κάποιες δομές, ακόμα και το χάος (υπάρχει δομική αναγκαιότητα), όπως επίσης να μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο, όπου η κριτική σκέψη σπανίζει ή είναι καθαρά ερμηνευτική, οπότε χαίρομαι να βλέπω προσπάθειες που κάνουν ένα βήμα παραπέρα, διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, συλλαμβάνοντας τις αφανείς λεπτομέρειες που συνθέτουν ένα συμβάν πριν γίνει γεγονός. έχω βαρεθεί να κλείνω τα αυτιά στην πρόχειρη επανάληψη (και δεν μιλώ για επαναληψιμότητα που έχει ενδιαφέρον). και η σταθερότητα δεν είναι μόνιμη στο χρόνο, υπάρχει σχετική σταθερότητα οπότε είναι θέμα χρόνου να αλλάξει ή να τροποποιηθεί αυτό που αντιλαμβάνεται ο καθένας ή το περιβάλλον του. οι ιστορικές καταγραφές παίζουν περισσότερο το ρόλο της κατά προσέγγιση αντιγραφής των γεγονότων, εφόσον είναι καλός αντιγραφέας ο ίδιος ο ιστορικός. εντέλει, δεν θα ονομάσω την αφάνεια «μεταφυσική» διότι οτιδήποτε δε βλέπουμε και δε γνωρίζουμε δεν είναι μετα-φυσικό φαινόμενο, στα πλαίσια της «φυσικής» υπάρχει και αυτό. ας δεχτούμε απλά την περιοριστική ή πεπερασμένη φύση μας που όπως λέει και ο αεροζόλ είναι άκρως «φοβισμένη και ανικανοποίητη» και ας προσπαθήσουμε περισσότερο να παρατηρούμε (χωρίς φόβο και ανειλικρίνεια) τους μηχανισμούς της, νομίζω ότι μόνο τότε θα ησυχάσουμε και θα βελτιώσουμε τις σχέσεις μας.
δεν αρκεί να μιλάμε για λάθη γιατί η ροή της ύπαρξης δεν είναι ένα λάθος, απλά είναι. όμως όσο ο φόβος θα προκαλεί λάθη με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο ανταγωνισμός που θα φέρει ακόμα μεγαλύτερα λάθη κλπ. (τα μεγέθη των λαθών θα έχουν τον τελικό λόγο).
ίσως το ζητούμενο είναι τα λάθη να συρρικνώνονται στην πορεία ενώ θα ησυχάζουμε. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΡΟΥΝΤ (παρότι λειτουργούν ως ακρογωνιαίοι λίθοι του 20ου αιώνα). είμαι και εγώ μια δυσκοίλια και δύσπεπτη που προσπαθεί να καταλάβει τις μεταφράσεις.
4 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 12:28 μμ |
ΠΡΟΒΑΤΑ
Αθώα περνώντας το καιρό σας μακριά στο λιβάδι
μόλις που αντιλαμβάνεστε μια κάποια ανησυχία στον αέρα
καλύτερα προσέχετε
ίσως υπάρχουν σκυλιά τριγύρω
έριξα μια ματιά περα στον Ιορδάνη και είδα
οτι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται.
Τι κερδίζετε με το να προσποιήστε οτι ο κίνδυνος δεν είναι αληθινός
πειθήνια και υπάκουα ακολουθείται τον αρχηγό
κάτω στους πολυσύχναστους δρόμους του ατσαλιού.
Τι εκπληξη! Ένα βλέμμα τελικού κλονισμού στα μάτια σας.
Roger Waters 1977 (Pink Floyd – Animals)
5 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 1:53 πμ |
@koukos:
Είχα καιρό να σκεφτώ αυτό το τραγούδι. Χάρηκα που μου το θύμησες.
7 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 5:36 μμ |
ο Ντικ μιλησε και για “ηλεκτρικους ανθρωπους”…
ψεκαστειτε με ΟΥΜΠΙΚ αμεσα!
7 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 10:34 μμ |
Εξ ου και τα “ανδροειδή” στο κείμενο, johnnie.
Μακάρι να βοηθήσει το ΟΥΜΠΙΚ, γιατί εμάς δε μας βλέπω για προκοπή.
[Σε περίμενα, φίλε!]
15 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 12:15 πμ |
εμεινα σαραντα μερες στην φυση, χωρις ρευμα και ενημερωση.
αν δεν υπηρχε το θαυματουργο ΟΥΜΠΙΚ θα παθαινα πολιτισμικο σοκ στην επιστροφη!!!
τωρα ειμαι καλα, αν εξαιρεσεις οτι μερικες στιγμες πιστευω οτι καηκαν τα δαση μας.
κατα τα αλλα, σε διαβαζω και σε απολαμβανω!
νασαι καλα φιλε!
15 Σεπτεμβρίου, 2007 σε 1:00 πμ |
Βρέθηκα κι εγώ κάποιες μέρες απόμερα, χωρίς ενημέρωση. Γύρισα στην πόλη όταν έπεφτε στάχτη. Νόμισα πως πίσω μου ερχόταν ο Mad Max. Τα λοιπά είναι γνωστά…
[Δάση; Τι'ν'τούτο;]