Θηλυκό στην πρίζα

Είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτό που βλέπεις. Οι στρογγυλεμένοι ώμοι, ο λεπτός λαιμός, οι κοιλάδες και τα απαλά υψώματα σου μιλάνε για τη γη. Οι ανάλαφρες κινήσεις, τα σχήματα που υφαίνουν τα μακριά δάκτυλα, είναι του αέρα. Λίγο κάτω από την επιφάνεια μυρίζεις το νερό, τους κυματισμούς και τα βάθη που καθορίζουν τις εναλλαγές της ψυχής και της συμπεριφοράς της. Η φωτιά δαγκώνει ό,τι βρει σαν θυμώνει ή, καυτή, αναλώνει και αναλώνεται τις ώρες του πόθου. Τα τέσσερα στοιχεία της παράδοσης, όμως, δεν είναι αρκετά. Ούτε οι αλχημιστές δε μπόρεσαν να περιγράψουν τις άλλες παράξενες ιδιότητες που την συνδέουν με τις κρυμμένες δυνάμεις του κόσμου, τα υπόγεια νήματα που συνδέουν το ορατό με το αόρατο.

Συχνά, όπου ακουμπά βγαίνουν σπινθήρες. Το κορμί ανοιχτή λεωφόρος για να περάσουν τα ηλεκτρόνια, μια μπαταρία σε συνεχή δραστηριότητα. Ανιχνεύει –με ποιες αισθήσεις; ποια μυστική ευαισθησία;- τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα καθώς κινείται στο χώρο. Η αόρατη λαύρα των κινητών τηλεφώνων την ενοχλεί και οι σκέψεις της πάλλονται σαν οθόνη σε κάθε εισερχόμενη κλήση, κάνοντας τις συνομιλίες σύντομες. Τα ρολόγια δεν κρατάνε καιρό πάνω στον λεπτεπίλεπτο καρπό της. Τόση ενέργεια τους πέφτει βαριά και οι δείκτες κουράζονται και σταματούν.

«Να, το είδες;» θα ρωτήσει.

Κανείς άλλος δεν το βλέπει. Μόνο αν κοιτάς τον διακόπτη του θερμοσίφωνα μπορεί να προσέξεις τη μικρή λάμψη όταν ανοίγει ή κλείνει το κύκλωμα. Όχι από το σαλόνι ή ποτίζοντας τα λουλούδια. Εκτός απ΄αυτή.

«Μήπως βλέπεις την πτώση τάσης; Καμιά φορά χαμηλώνουν τα φώτα και…»

«Όχι, όχι, δεν το είδες… τη λάμψη;»

Έτσι η μυστική γνώση μετατρέπεται σε οπτικό ερέθισμα για την Κυρά του Ήλεκτρου. Έτσι ξέρει αυτό που δεν ξέρουν οι άλλοι καθώς κινείται στον ιστό των πεδίων του σπιτιού, του κόσμου. Έτσι μπορεί να χάσουν την πυξίδα τους αυτοί που την αντικρύζουν, να τρελαθούν οι δείκτες και να έλκονται απ΄ αυτήν, ξεχνώντας τον παγωμένο Βορρά.