Τελικά, βρήκαν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί;
[Σαν σήμερα, 23 Ιουλίου του 1974, πέφτει η Χούντα υπό το βάρος της καταστροφικής της ανικανότητας.]
Τελικά, βρήκαν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί;
[Σαν σήμερα, 23 Ιουλίου του 1974, πέφτει η Χούντα υπό το βάρος της καταστροφικής της ανικανότητας.]
23 Ιουλίου, 2007 σε 9:54 μμ |
Εκείνη τη μέρα, ήμουν παιδί ακόμα, όμως κρατούσα την μικρή μου αδελφή από το χέρι, σε μια κατασκήνωση αλλόφρονα που άδειαζε, περιμένοντας τον πατέρα μου. Έτσι με είχαν διαβεβαιώσει, “θα έρθει!” αλλά βέβαια, η αγωνία και η αβεβαιότητα για το τι γινόταν, ακόμα είναι εντυπωμένες μέσα μου.
Φυσικά τότε, δεν ήξερα ότι στο διαγωνισμό “καταστροφική ανικανότητα” διαπρέπουν όλοι οι γνωστοί πολιτικοί σχηματισμοί και ότι δεν αριστεύουν μόνο οι συνταγματαρχαίοι. Μετά – για να μην μείνει ανολοκλήρωτη η ιστορία – διέγνωσα ότι έφταιγε ο Αλκιβιάδης, ο μικρός αυτός “χαρισματικός ηγέτης” που πιστοί στις παραδόσεις, καλλιεργούμε όλοι μέσα μας και γύρω μας. Τώρα μου φταίνε όλοι, όλες και όλα αλλά είμαι μάλλον αδιάφορος πια, όμοια απαθής όπως όλοι εσείς.
Στο θέμα μας! Δυστυχώς για εμάς τους λοιπούς θνητούς, τους πρώτους νεκρούς τους κατευόδωσε ολόκληρος Περικλής, οι υπόλοιποι πού να βρούμε άκρη να δικαιωθούμε τώρα; Με το στανιό ή με βύσμα ή με τίποτα. Όποτε… έχεις την απάντησή σου aerosol.
24 Ιουλίου, 2007 σε 12:36 μμ |
Προσπαθούσα να βρω απάντηση, το προηγούμενο σχόλιο όμως, έδωσε μια διαφορετική διάσταση της ερώτησης:
Ποιοί ήταν οι πρώτοι νεκροί;
Την καλησπέρα μου.
May the Force b with u…
papet
24 Ιουλίου, 2007 σε 7:01 μμ |
Νομίζω πως από τον Θεοδωράκη πήγαμε στον Περικλή προς άγραν των πρώτων νεκρών της δημοκρατίας. Βέβαια και τη δημοκρατία του Περικλή την έχουν αποκαλέσει “ενός ανδρός αρχή”.
Τι μας λέει αυτό;
α. Πάντα υπάρχουν γκρινιάρηδες
β. Πρέπει να γυρίσουμε στον Σόλωνα για να βρούμε αληθινή δημοκρατία
γ. Η δημοκρατία είναι κάποιο όριο (θυμάστε από μαθηματικά;) όπου όλο τείνουμε, ή προσπαθούμε να τείνουμε, αλλά ποτέ δεν φτάνουμε ακριβώς. Ή, ίσως, ένας Παράξενος Ελκυστής (κατά τη Θεωρία του Χάους).
[Σαν σήμερα, 24/7/74, ήρθε από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για να σχηματίσει κυβέρνηση]
24 Ιουλίου, 2007 σε 10:34 μμ |
Μπορεί κανείς να πιάσει είτε τα συνθήματα “ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία/κάτω ο κρατισμός κλπ” ή να διαβάσει επιστημονική φαντασία της Ούρσουλας ΛεΓκαίν, είτε να πιάσει τους Σοφιστές, είτε τον ισπανικό εμφύλιο κλπ κλπ κλπ και να δει πως η δημοκρατία, αν υπάρχει όπου υπάρχει όπως υπάρχει, δεν είναι το κορυφαίο πολίτευμα. Μπορεί να υπάρχουν εναλλακτικές.
25 Ιουλίου, 2007 σε 12:52 πμ |
Υπάρχουν εναλλακτικές. Η αποτυχία μιας απ’αυτές, εξάλλου, προκάλεσε το παραπάνω post (και πάνω σ’ αυτό, βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που διαφωνούν). Το ποιό είναι το κορυφαίο πολίτευμα για τον καθένα είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα με πολλά υποκειμενικά στοιχεία. Παραδείγματος χάριν, έχω “πιάσει” και τα 4 παραδείγματα που αναφέρεις (και … αρκετά από τα “κλπ κλπ κλπ”) αλλά έχω καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα από το δικό σου.
Νομίζω, Niemandsrose, πως απάντησες σε ερώτηση που δεν έκανα και δεν απάντησες σ’αυτή που έκανα! Φυσικά, όλα δίνουν τροφή για σκέψη.
25 Ιουλίου, 2007 σε 2:22 πμ |
@Niemandrose
Η Le Guin, αν και πολύ αγαπημένη, εντέχνως αποκρύπτει στοιχεία, απλοποιεί καταστάσεις και θεωρεί δεδομένες, πρακτικά ανέφικτες προϋποθέσεις. Μακάρι να μπορούσε να εφαρμοστεί ένα τέτοιο σύστημα, αλλά δεν… Και εκεί νεκροί θα υπήρχαν.
@aerosol
Δεν είναι μόνο η δημοκρατία αλλά όλα τα πολιτεύματα που τείνουν σε κάποιο όριο. Ουδέν δύναται να εφαρμοστεί πλήρως. Όσο για αυτό το όριο, πιστεύω ότι είναι μόνο τοπικό. Κάθε δηλαδή σύστημα πλησιάζει το οριό του και μετά απομακρύνεται από αυτό. Τότε αντικαθίσταται από κάποιο άλλο, ανερχόμενο και ούτω καθ’ εξής. Απλά φαίνεται ότι ο κύκλος ζωής της δημοκρατίας είναι σημαντικά μεγαλύτερος από των υπολοίπων συστημάτων.
Και κάτι που μου ‘ρθε τώρα, της στιγμής: Ίσως οι νεκροί να ανπαύονται. Προσωρινά όμως.
Α, και κάτι άλλο. Ευτυχώς που υπάρχουν γκρινιάρηδες…
Μay the Force b with u…
papet
ΥΓ1. Θυμάμαι τη δασκάλα μου στην Τρίτη δημοτικού να λέει: “Η δημοκρατία μπορεί να είναι ένα πάρα πολύ κακό πολίτευμα, αλλά δεν έχουμε βρει ακόμα κάποιο καλύτερο…” και να μου δίνει την πρώτη μου “πολιτική σφαλιάρα” (γι’ αυτό και το θυμάμαι τόσο έντονα)
ΥΓ2. Το παράκανα…
25 Ιουλίου, 2007 σε 5:26 μμ |
Δεν είχα γεννηθεί τότε, αλλά γεννήθηκα λίγους μήνες αργότερα. Σίγουρα ο κόσμος συνέχισε να γεννάται και κατά τη διάρκεια, και μετά το πέρας, παρά τους νεκρούς του. Ήταν και είναι η μόνη ελπίδα.
Θέλω να πιστεύω ότι τίποτα δεν έγινε άδικα. Θέλω να πιστεύω ότι κάποια στιγμή όλοι όσοι δεν αναπαύθηκαν θα αναπαυθούν. Θέλω να πιστεύω πολλά πράγματα που δεν πιστεύω όμως ότι είναι αλήθεια.
‘Οσο για τη συζήτηση περί εναλλακτικών, ειλικρινά νομίζω πως είναι μάταιη. Δε βλέπω να τέθηκε ως θέμα από τον aerosol, αλλά είναι και τόσο υποκειμενικός ο χαρακτηρισμός που μπορούμε να μιλάμε δημοκρατικά για την αξία του φασισμού ή τούμπαλιν χωρίς να βγάλουμε κανένα μα κανένα συμπέρασμα.
25 Ιουλίου, 2007 σε 10:32 μμ |
Τι να πω κι εγώ, πρόλαβα μόλις 6 μήνες από τη δικτατορία, οπότε δεν νομίζω να θυμάμαι πολλά πράγματα. Ξέρω πως, τέτοιες μέρες, το 1974, πανηγύριζα την παλινόρθωση της Δημοκρατίας στους ώμους του πατέρα μου.
Μετά τι έγινε; Δεν έμαθα ποτέ. Ούτε από τα αφιερώματα του Πολυτεχνείου, με συνεντεύξεις επιλεγμένων πρωταγωνιστών, ούτε από την παρα-πληροφόρηση γύρω από τα γεγονότα.
Χρειάστηκε να μεγαλώσω για να δω το ντοκιμαντέρ «Μαρτυρίες» που απεικονίζει την απογοήτευση των Ελλήνων από τα έργα της Δεύτερης Δημοκρατίας. Πως τα ΜΑΤ και οι αύρες, είναι «κατακτήσεις» του ίδιου καθεστώτος.
Όχι, δεν νομίζω πως βρήκαν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί. Μερικές φορές κακίζω τους μεγαλύτερους που, κάποια στιγμή μετά τη μεταπολίτευση, «κάθησαν». Από την άλλη όμως τους καταλαβαίνω. Μετά από τόσα χρόνια αγώνες, οι απανωτές απογοητεύσεις ήταν επόμενο να τους τσακίσουν.
Άλλωστε, η δική μου γενιά, έκανε τις καταλήψεις 90-91 και μετά έκατσε κι αυτή.
Ίσως η επόμενη γενιά. Δεν ξέρω.
25 Ιουλίου, 2007 σε 10:40 μμ |
Ποιος έχει το δικαίωμα να υποδείξει στους νεκρούς να αναπαυθούν ή να εξακολουθούν να τρίζουν τα κόκαλά τους; Μήπως επισείοντας τα σήματα των νεκρών ζητάμε τη δική μας – εκτός χρόνου – δικαίωση;
Κρατώ το πρώτο μέρος από το σχόλιο του δασκάλου “ο κόσμος συνέχισε…” δηλαδή συνέχισε κερδίζοντας ή χάνοντας ευκαιρίες με ευθύνη δική του.
25 Ιουλίου, 2007 σε 11:32 μμ |
Όχι, να υποδείξει δεν μπορεί κανείς. Στην ερώτηση, εξάλλου, μόνο ζωντανοί μπορούν να απαντήσουν -στους νεκρούς δε νομίζω να καίγεται καρφί. Εμείς, σύμφωνα με τις εντυπώσεις μας. Αλλά, κυρίως, οι άνθρωποι που έζησαν και έδρασαν τότε. Σκέφτομαι κάποιον που είδα σε ντοκυμαντέρ, μόνιμα σακατεμένο από τη φάλαγγα, να περπατά αργά, κουτσά. Κάποιος που δεν έγινε πολιτικός, δεν είναι δημόσιο πρόσωπο, δεν εξαργύρωσε τίποτα από την εμπειρία και τον αγώνα του. Αυτόν ρωτώ, τελικά, τι πιστεύει για τους νεκρούς.
Σκέφτομαι κι αυτούς που παγωμένοι, φοβισμένοι, ελπίζοντες αλλά αμέτοχοι την έβγαλαν όπως μπορούσαν. Κι αυτούς που επικροτούσαν και χαίρονταν και μπαίνουν ακόμα και τώρα σε λεωφωρεία και πιάνουν κουβέντα για το πώς “ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται”.
Να το πάω παραπέρα; Η ερώτηση μου είναι άθλια, δεν έχει καν νόημα κι εγώ δεν δικαιούμαι να την κάνω. Η χούντα έπεσε (αυτό ήθελαν οι νεκροί;) η δημοκρατία ήρθε (αυτήν ήθελαν οι νεκροί;). Ή δεν ήρθε; Έρχεται ποτέ;
Εν τέλει τους πιάνω στο στόμα μου επί ματαίω. Οι θυσίες δεν είναι μόνο “λευτεριάς λίπασμα”. Δεν θέλω να περιμένω μια ζωή το καρότο. Είναι οι ίδιες λευτεριά, και αυτοεκπληρούμενες και πληρωτέες αμα τη εμφανίσει.
Άρα, μόλις αποφάσισα (!), μια χαρά αναπαύθηκαν. Σιγά μην τους φορτώσουμε και τις δικές μας ευθύνες και ασάφειες.
[Θεέ μου, γιατί η μια ερώτηση μου φέρνει την άλλη; Γιατί αναρωτιέμαι τι σκέφτηκε ο 22χρονος Κώστας Γεωργάκης πριν βάλει φωτιά στον εαυτό του στην πλατεία Ματτεότι της Γένοβας το ‘70;)
ΥΓ: Τα παραπάνω γράφτηκαν εν θερμώ. Αν δεν έχουν οιρμό, συμπαθάτε με.
26 Ιουλίου, 2007 σε 8:57 μμ |
Όπως ορθότατα είπε ο Χρόνης Μίσιος …
Καλά, αυτοί σκοτώθηκαν νωρίς.
(Οι άλλοι χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο, γιατί επέζησαν να δουν το σημερινό … εχμ … οίκο ανοχής).
27 Ιουλίου, 2007 σε 1:42 πμ |
Ξαναβλέποντας κανείς υλικό και μαρτυρίες από την εποχή,
φοβάται πως οι νεκροί τελικώς δεν αναπαύονται,
δεν ενδιαφέρονται να αναπαυθούν.
Δεν αναπαύονται για να μας θυμίζουν
τα επίορκα καθάρματα και τις απίθανες ασχημίες τους.