Μια μικρή-μικρή ραγισματιά στην εικόνα είναι αρκετή για να εισβάλει αυτό που πάντα γνώριζες, αυτό που πάντα έβλεπες. Η αδιόρατη λεπτομέρεια που δεν ήθελες να παραδεχτείς, αυτή ήταν που έδινε την πραγματική ταυτότητα στα πράγματα, που έδειχνε τι θα επακολουθούσε, τι κρυβόταν μισό χιλιοστό κάτω από το λούστρο περιμένοντας να κυριαρχήσει.
Ποιος άραγε να φταίει; Η εικόνα, η πολύ επεξεργασμένη για να είναι αυθεντική; Η ανάγκη να την πιστέψεις; Η ραγισματιά; Οι χίλιοι δυο τρόποι που έχεις για να κλείνεις τα μάτια;
16 Ιουλίου, 2007 σε 10:50 μμ |
νομιζω πως η τελειοτητα των χρωματων ομορφαινει με την ατελεια της ραγισματιας…
καλησπερα
16 Ιουλίου, 2007 σε 11:58 μμ |
Καμιά φορά τα χρώματα σου πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Σήμερα ψηφίζω ραγισματιά (κι όποιος αντέξει).
[Καλησπέρα λολίτα]
17 Ιουλίου, 2007 σε 4:39 μμ |
να είσαι το καμμένο πίξελ στην φανταχτερή προβολή τους,
η ραγισ-ματιά, η παρεμβολή, η στίξη στην φλυαρία τους.
18 Ιουλίου, 2007 σε 2:20 πμ |
Οι χίλιοι δυο τρόποι που έχεις για να κλείνεις τα μάτια.
καποτε καποιος μου ραγισε την “πραγματικοτητα” και ειδα την πραγματικοτητα του Συμπαντος.
ολα ειναι ομορφα!
ακομη και το ταπεινο σκατο που μας αηδιαζει, ειναι ομορφο αν το δεις απο την οπτικη των πλασματων που ζουν μεσα του.
ψηφιζω σταθερα τις ραγισματιες!
18 Ιουλίου, 2007 σε 8:34 πμ |
Είμαστε έτοιμοι για τις προσωπικές μας εκλογές, λοιπόν.
["Εδώ, στη ρωγμή του Χρόνου"]
Κάτω ο στόκος -και οι στόκοι!
18 Ιουλίου, 2007 σε 2:16 μμ |
aerosol, η ανάδυση λαμβάνει χώρα πάντα στα διάκενα (μισέλ φουκώ)
σε κάλεσα σε παιχνίδι, αν θέλεις να παίξεις το δικό σου σκάκι…
19 Ιουλίου, 2007 σε 5:26 μμ |
aerosol θα επιλέξω το συνδυασμό: η ανάγκη που έχεις να κλείνεις τα μάτια. Ίσως για να ονειρευτείς πώς έγινε αυτή η ραγισματιά.
19 Ιουλίου, 2007 σε 8:38 μμ |
@mondo:
Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Με συγχωρείς, αλλά δεν νομίζω πως θα πάρω τη σκυτάλη αυτή τη φορά. Δεν θα τιμούσα τα λόγια που διάλεξες όπως τους αξίζουν, στην παρούσα στιγμή. Thanks again.
@daskalos:
Μιλάμε για ανίερες συμμαχίες…!
20 Ιουλίου, 2007 σε 8:39 μμ |
Λένε οι ταχυδακτυλουργοί -και συμφωνώ μαζί τους- πως το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να μπεις στη διαδικασία να εξηγήσεις το κόλπο. Αντιθέτως, το καλύτερο είναι να απολαύσεις την παράσταση.
Το ξέρω πως δεν είναι αληθινή (σημαντικό αυτό), αλλά ψηφίζω τη λαμπερή μαγική εικόνα. Σήμερα (μπορεί αύριο να ξυπνήσω με διαφορετική διάθεση) το βρίσκω δυσάρεστο να αποκωδικοποιήσεις τη ζωή σου -και να ξενερώσεις- αντί να την απολαύσεις…
May the Force b with u…
papet
20 Ιουλίου, 2007 σε 9:54 μμ |
Papet, με ένα τσάκισμα της μέσης και μια αναπάντεχη τρίπλα ανέτρεψες την εικόνα του παιχνιδιού. Η ζωή είναι αμφίρροπη, λοιπόν.
13 Αυγούστου, 2007 σε 1:57 μμ |
Ούτεν καν μπήκα στον κόπο να διαβάσω τα άνωθεν σχόλια. Ας με συγχωρέσετε. Δεν άντεξα – μπήκα στο προφαϊλ σου και αυτό με άρπαξε – από -τα- μαλλιά- και με οδήγησε εδώ.Τα σέβη μου Aerosol. For once more.
solaris.