Έπεσε η μπόρα δυνατή και έχασαν το δρόμο, τα γνώριμα μονοπάτια, τον χάρτη από μυρωδιές, τη σύνδεση με το παρελθόν. Τα σκυλιά. Οι άνθρωποι. Έχασαν το δρόμο (ή τον βρήκαν) οι πλάνητες, οι αλήτες, καβάλα σε καραβοτσακισμένα τρένα, στα κουρέλια, με το φτηνό κρασί, τα σκισμένα καπέλα, κάτω από εφημερίδες, σπρώχνοντας καρότσια σουπερμάρκετ, σκουπίδια, η νύχτα με μουσικές παιγμένες από πεταμένους σωλήνες, ακορντεόν τυφλών, βιολιά αθίγγανων, παλιές κατσαρόλες (δεν έχει γυρισμό… δεν έχει γυρισμό…), σε χωράφια και άσφαλτο, στις γωνίες και τα πάρκα, άγρια, σπάσαν τα ρολόγια, τα γρανάζια, κατάπιαν τη νύχτα την ώριμη για όνειρα, οι άνθρωποι της βροχής πήραν δρόμο (τον έχασαν τον βρήκαν), το μαύρο φίδι με τη λευκή γραμμή, υπερήφανοι τρελοί παρίες [Κύριος, έχεις κανά τσιγάρο;]
Rain dogs
[Μουσική/στίχοι: Tom Waits]
Inside a broken clock
Splashing the wine with all the Rain Dogs
Taxi, we’d rather walk.
Huddle a doorway with the Rain Dogs
For I am a Rain Dog, too.
Oh, how we danced and we swallowed the night
For it was all ripe for dreaming
Oh, how we danced away all of the lights
We’ve always been out of our minds.
The Rum pours strong and thin
Beat out the dustman with the Rain Dogs
Aboard a shipwreck train
Give my umbrella to the Rain Dogs
For I am a Rain Dog, too.
Oh, how we danced with the Rose of Tralee
Her long hair black as a raven
Oh, how we danced and you whispered to me
You’ll never be going back home.
[O Tom Waits κυκλοφόρησε το άλμπουμ Rain dogs το 1985. Μετά από πολύχρονη ιδιοφυή πορεία, βούτηξε σε μια πιο κοφτερή, πιο βαθειά και σκοτεινή. Τίποτα δεν ήταν ίδιο μετά απ' αυτό.]
3 Ιουλίου, 2007 σε 8:15 πμ |
Με τρομάζουν γιατί με έχω συλλάβει κατ’ εξακολούθηση να τους ζηλεύω.
3 Ιουλίου, 2007 σε 9:47 πμ |
καλημέρα αεροζόλ, μάλλον δεν έχει σημασία αν σπάσεις το ρολόι, αφού έτσι κι αλλιώς ούτε στάσιμο είναι, ούτε γυρίζει πίσω για κανέναν..
σημασία έχει η υποτυπώδης ελευθερία μας, είτε είσαι παρίας είτε όχι
3 Ιουλίου, 2007 σε 11:53 πμ |
Δεν επιθυμώ να ωραιοποιήσω άγριες καταστάσεις που δεν έχω ζήσει. Το ρολόϊ μου είναι μια χαρά στη θέση του, εκτός κι αν η ζωή αποφασίσει αλλιώς. Συμμερίζομαι και τον τρόμο και την γοητεία, μέχρι ένα βαθμό. Πιστεύω πως πίσω απ’ αυτά βρίσκεται απλά η μοναξιά, η κακουχία και η υποταγή σε άλλους μηχανισμούς.
Το “ρολόϊ” (αναφορά σε στίχο του τραγουδιού) δεν το σπας για πλάκα για να γίνεις αλήτης ή παρίας. Συνήθως -νομίζω- το σπάει κάποιο γεγονός που σε τσακίζει πλήρως ως άνθρωπο και σε μεταμορφώνει σε κάποιον άλλο. Χάνεις τον δρόμο σου και βρίσκεις όποιο δρόμο μπορείς ή σε βρίσκει αυτός.
Οπότε, το παραπάνω κείμενο δεν είναι κάποια ρομαντική προτροπή ελευθερίας γραμμένη από κάποιον χορτάτο αστό. Είναι μια υποκειμενική φωτογραφία της “χώρας” που περιγράφει ο Tom Waits στο συγκεκριμένο τραγούδι (και όχι μόνο).
3 Ιουλίου, 2007 σε 1:21 μμ |
Φίλε aerosol,
Δεν είμαι σίγουρος αν κάποια στιγμή “χάνεις” το δρόμο, ούτε ότι τον βρίσκεις όμως. Ίσως απλά αρνείσαι ή αδυνατείς να τον ακολουθήσεις. Ούτως ή άλλως κανείς δεν ξέρει που πάει. Δεν έχει καν σημασία.
Νιώθω (διαισθητικά μιλώντας) πως διαρκώς μας βρίσκουν δρόμοι και με τον ένα ή άλλο τρόπο επιλέγουμε σε ποιο μηχανισμό θα υποταγούμε, γιατί αργά ή γρήγορα θα υποταγούμε σε κάποιον. Είναι φυσική ανάγκη μας και απατάται όποιος νομίζει ότι δεν “ανήκει” κάπου. Αυτός, στην καλύτερη περίπτωση, καθυστερεί την ένταξή του σε ένα -όποιο κι αν είναι αυτό- σύστημα.
Όσο για τη μοναξιά; Ποιός δρόμος δεν την έχει;
May the Force b with u…
papet
ΥΓ. Έχουμε λοιπόν (από όσο μπορώ να καταλάβω) κοινή αντιμετώπιση και θέση πάνω (και) σε αυτό το θέμα. Κοίτα ρε, τι ωραία είναι που μέσω αυτού, του απρόσωπου internet, μπορούμε να συζητάμε και να βρίσκουμε σημεία επαφής, εμείς, δυο εντελώς άγνωστοι. Πολύ γουστάρω!
3 Ιουλίου, 2007 σε 3:43 μμ |
Ναι, κανείς μας δεν ξέρει πού πάει. Διαβαίνουμε, πάντως, κάποια μονοπάτια/τρόπους ζωής που μπορεί να αλλάξουν ηθελημένα ή ακούσια (αυτά αναφέρω ως “δρόμο”, ποιητική αδεία). Συμφωνώ πως όλοι κάπου ανήκουμε, σε κάποιους μηχανισμούς υποτασσόμαστε. Μπορεί κάποιοι δρόμοι να συνοδεύονται όντως από περισσότερη μοναξιά. Αλλά αυτό σηκώνει κουβέντα.
Βρε papet, εμείς είμαστε οι γνωστοί-άγνωστοι για τους οποίους μιλούν οι ειδήσεις; [Γουστάρω κι εγώ]
3 Ιουλίου, 2007 σε 6:13 μμ |
“Το “ρολόϊ” (αναφορά σε στίχο του τραγουδιού) δεν το σπας για πλάκα για να γίνεις αλήτης ή παρίας. Συνήθως -νομίζω- το σπάει κάποιο γεγονός που σε τσακίζει πλήρως ως άνθρωπο και σε μεταμορφώνει σε κάποιον άλλο.”
και πάλι με κάλυψες..
3 Ιουλίου, 2007 σε 10:33 μμ |
Τον λεγάμενο τραγουδοποιό τον έχω συνδυάσει με πολλούς ψευτοδιαννοούμενους τύπους και ακόμη και τώρα κάπως μου κάθεται. Είναι πολύ “ιν” να τον ακούει κανείς, οπότε τον αποφεύγω συστηματικά, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Δεν έχει σχέση με τους στίχους του ή τη μουσική του, αλλά με το στυλάκι “είμαι και πολύ χάλια να ‘ούμ’”. Πασπαλίζεις με γκομενίτσες που ενημερώνονται από τη Μπήλιω Τσουκαλά για τα πολιτιστικά και έχεις έτοιμη τη συνταγή.
Παρόλ’ αυτά, το κομμάτι που παρέθεσες, φαίνεται ενδιαφέρον και ακούγεται ωραίο, τουλάχιστον τα πρώτα του δευτερόλεπτα…
ΥΓ: Εννοείται ότι οι διαδικτυακά παρευρισκόμενοι (όσους παρακολουθώ) και λάτρεις του καλλιτέχνη, εξαιρούνται, ως σεσημασμένα καλόγουστοι.
3 Ιουλίου, 2007 σε 10:37 μμ |
Μια επίσκεψη σε νεκροταφεία, διαβάζοντας τάφους, επιγραφές και ηλικίες, για όσους έχουν παιδιά – και έχω δύο νήπια, είναι εμπειρία που σε τρομοκρατεί.
Συνειρμικά και με απλές σκέψεις, το πιστεύω και εγώ, πως το ρολόι του καθένα έχει τρόπο να σπάσει. Αξιοπρέπεια και comme il faut συμπεριφορές μοιάζουν τόσο ασήμαντες όταν έχεις κάψει τη γούνα σου.
Παράλληλα: Παλιότερα θα πίστευα πως ο έρωτας είναι ο ρυθμιστής της ζωής μας, τόσο… εφήμερος αλλά πανίσχυρος και ο χρόνος (ο “πανδαμάτωρ”) δεν μπορεί να σε απαλύνει από το άγγιγμά του. Ίσως, ίσως πάλι όχι. Δεν έχω την ίδια βεβαιότητα τώρα. Τόσοι άνθρωποι, τόσες απαντήσεις…
ΥΓ @aerosol: τα σχόλιά σου είναι λαμπρότερα μερικές φορές ίσως και από τα ίδια τα κείμενα.
@papet & @aerosol: Η άκριτη υποταγή σε κώδικες συμπεριφορών δεν σημαίνει το τέλος της ιστορίας. Μπορούμε να φτιάχνουμε τους δικούς μας. Βγάλτε λοιπόν τις κουκούλες σας πια.
4 Ιουλίου, 2007 σε 1:51 πμ |
Αγαπητέ Εxiled σε καταλαβαίνω πολύ καλά –δυστυχώς. Ξέρω από πρώτο χέρι πως τίποτα δεν μπορεί να σε απωθήσει τόσο όσο οι προτιμήσεις του ξενέρωτου συρφετού που περιγράφεις. Δεν έχει τύχει να συνδέσω τον Waits με τέτοιο κοινό (και είναι ο τελευταίος, ίσως, που θα μου έφερνε στο νου την Μπήλιω!).
Εκτέθηκα στη μουσική του (και τους εξαίρετους στίχους) πριν πολλά χρόνια . Το σοκ κρατάει ακόμα. Δεν νομίζω πως υπάρχει καλλιτέχνης εν ζωή που να σέβομαι περισσότερο (για λόγους πολλούς και ποικίλους). Δεν θα πω περισσότερα.
Αν καταφέρεις να κρατήσεις μια επιφύλαξη, ίσως, κάποτε, να εκπλαγείς ευχάριστα.
4 Ιουλίου, 2007 σε 2:07 πμ |
@mondo: Είπα να μην αφήσω εκκρεμότητες!
@ΑΡ: Ευχαριστώ (κοκκινίζω κάτω απ’την κουκούλα).
“Αξιοπρέπεια και comme il faut συμπεριφορές μοιάζουν τόσο ασήμαντες όταν έχεις κάψει τη γούνα σου.”
Και τι κρίμα να μην το ξέρεις μέχρι να κάψεις τη γούνα, ε;
[Ο θάνατος, ο έρωτας κι ο χρόνος σ' ένα σχόλιο: μπαίνει ψηλά ο πήχης και χαίρομαι να διαβάζω]
4 Ιουλίου, 2007 σε 1:40 μμ |
[...] Να ξεδιψάσουμε τουλάχιστο. Απ’ τη φωτιά που δε σβήνει ούτε με ασφυξία. [...]
9 Ιουλίου, 2007 σε 4:31 μμ |
Ο μεγάλος Tom βεβαίως είχε πει “Champagne for my real friends, real pain for my sham friends.”
Το κατατάσσω κάτω από την κατηγορία “words to live by.”
Σαμπάνια;
10 Ιουλίου, 2007 σε 12:11 πμ |
Δεν αφήνεις περιθώρια για επιλογή, δάσκαλε!