Απόδραση από τον πυρετό

Οι τοίχοι έχουν πυρετό. Νιώθεις τον άνεμο καυτό, επιθετικό. Μετά σταματά κι αυτός να κινείται. Απόκαμε. Ο δείκτης του ρολογιού κόβει τον πηχτό αέρα με κόπο. Ο ίδιος ο χρόνος μοιάζει να δυσκολεύεται να προχωρήσει.

Η αναπνοή είναι δύσκολη. Το αίμα στις φλέβες κυλά σα σιρόπι και κάνει ακόμα και τις σκέψεις πιο αργές, πλαδαρές. Το άγγιγμα του υφάσματος -και του χεριού που χαϊδεύει, ακόμα- παύει να είναι προστατευτικό. Σε στενεύει, σε περιορίζει. Η επιδερμίδα πασχίζει να ρουφήξει την παραμικρή υπόνοια δροσιάς.

Λες πως ολόκληρη η πόλη, ο κόσμος όλος, έχει γεμίσει μηχανήματα που βουίζουν μες στη νύχτα και αγκομαχούν να δώσουν μια εύθραυστη ανακούφιση στους κλειστούς χώρους. Ξερνώντας φωτιά και λαύρα στα ήδη άρρωστα τσιμέντα και την καυτή άσφαλτο.

Κι όμως, μες στην κάψα υπάρχει κρυμμένη η αίσθηση πως όλα αυτά είναι ένα ακόμα τερτίπι του μυαλού. Πως αν σταματήσεις να κάνεις σπασμωδικά πέρα-δώθε, αν δεχτείς και προσπεράσεις τον τρελαμένο υδράργυρο, αν καταφέρεις να μπεις στον δικό σου ρυθμό και ηρεμήσεις λίγο, αν πάψεις να αντιδράς και να αφήνεις χώρο στην ταλαιπωρία να μονοπωλεί την προσοχή σου, αν εστιαστείς αλλού, όλο αυτό θα πάψει. Δεν θα πάψει να συμβαίνει, θα πάψει να σε αφορά τόσο πολύ. Θα γίνει μια απόμακρη αίσθηση που θα αντιλαμβάνεσαι, μεν, αλλά δεν θα μπορεί να σε βγάλει εκτός ισορροπίας και εκτός λειτουργίας.

Κλειδί για αυτή την υπόγεια ρύθμιση του εσωτερικού θερμοστάτη είναι η μετατόπιση της προσοχής. Η παύση της αντίδρασης, της εμμονής στη δυσφορία. Η απόφαση να κινηθείς αλλιώς. Α, και τα πολλά υγρά!